ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਨ ਚਾਪ੍ਯਤ੍ਰ ਵਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ੧੩.
ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਇਥੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚੋਂ, ਕਦੇ ਵੀ—
ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੇਣ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਮੇ ਕਾਰਣਾਂ ਤਰੇ ੧੩.
ਦੇਵ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—
ਅਵਿਦ੍ਯਾਂਤਰ੍ਗਤੈਰ੍ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ੧੩.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨ-ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।
ਸਮਿਤ੍ਪੁष੍ਪਕੁਸ਼ਪ੍ਰਾਯੈਃ ਸਾਧਨੈਰ੍ਯਦ੍ਯਚੇਤਨੈਃ ੧੩.
ਸਮਿੱਥ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਜੜਤੂ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ—
ਤਦ੍ਯੂਯਂ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਨृਪਾਨੁਗਾਃ ੧੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਜਾਓ।
ਸ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਿਥੇਃ ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਵਸਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ੧੩.
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਥਿਲਾ ਨਗਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਉਤਮ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸੀ।
ਗਾਰ੍ਗਿ ਰਕ੍ਸ਼ ਪਯੋ ਭਦ੍ਰੇ ਨਕੁਲੋऽਯਮੁਪੇਤਿ ਚ ੧੩.
ਗਾਰਗੀ, ਦੁਧ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਕੁਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਕੁਲਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ ਹਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍ ੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਨਕੁਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ।
ਅਹੋ ਵਾ ਧਿਗ੍ਧਿਗਿਤ੍ਯੇਵ ਭੂਯੋ ਧਿਗਿਤਿ ਚੈਵ ਹਿ ੧੩.
ਹਾਏ, ਸ਼ਰਮ! ਸ਼ਰਮ! ਮੁੜ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਹੀ ਹੈ!
ਕਥਂ ਤੇ ਨਾਮ ਪਾਪਾਨਿ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ ੧੩.
ਇਹ ਮੰਦ ਲੋਕ ਪਾਪ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ?
ਨਿਮੇषੋऽਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੇਤ ਜੀਵਿਤੇ ਯਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ ੧੩.
ਕਿਸੇ ਦਾ ਜੀਵਨ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਮੁਨੇ ਮਨ੍ਯਸੇ ਚੇਦਂ ਕੁਲੀਨੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ੧੩.
ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਮুনি, ਸੋਚਦੇ ਹੋ—'ਮੈਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਹਾਂ', ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ—
ਕਿਮਧੀਤਂ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯ ਕਾ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਤਾ ਤਵ ੧੩.
ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਿਆ, ਤੂੰ ਕੀ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਮਹਾਰਥਾ ਹੋਣ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਕੀ ਹੈ?
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵੇਦਂ ਸ੍ਮृਤੌ ਕਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ ੧੩.
ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਵੇਦ ਜਾਂ ਸ੍ਰੁਤੀ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ?
ਕਿਮਿਦਂ ਨੈਵ ਜਾਨਾਸਿ ਯਾਵਤ੍ਯਃ ਪਰੁषਾ ਗਿਰਃ ੧੩.
ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਦ ਕਿ ਤੇਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ?
ਕਂਠੇ ਯਮਾਨੁਗਾਃ ਪਾਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇਃ ੧੩.
ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਦੇ ਗਲੇ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਵਾਵਦੂਕਾਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਜਿਨੋ ਮੁष੍ਣਂਤਿ ਕृਪਣਾਞ੍ਜਨਾਨ੍ ੧੩.
ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਦਭਾਗੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।
ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਦਿਗ੍ਧਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਲਕੂਟਸ੍ਯ ਚਾਪ੍ਯੁਤ ੧੩.
ਹੇਠਾਂ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰਾਂ ਜਾਂ ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ,
ਕਰ੍ਣਨਾਸਿਕਨਾਰਾਚਾਨ੍ਨਿਰ੍ਹਰਂਤਿ ਸ਼ਰੀਰਤਃ ੧੩.
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਂਤ੍ਰਪੀਡੈਃ ਸਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਰਮੇष ਹਤੋ ਨਰਃ ੧੩.
ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਕੇ, ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਵਹਂ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਂਡਿਤਮਾਨਿਨਾ ੧੩.
ਪਰ ਤੂੰ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਃ ੧੩.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਮੋऽਧਰ੍ਮਾਯ ਮਹਤੇ ਨ ਵਿਦ੍ਮੋ ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਭਵਮ੍ ੧੩.
ਮਹਾਨ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਸਲ ਮੂਲ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਵਿਰਂਚਿਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਮੁਖਾਃ ਸੋਮੇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ ੧੩.
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇ ਹੋਰ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ,
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਯੋ ਮੋਹਾਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ ੧੩.
ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ',
ਕੇਚਿਦਜ੍ਞਾਨਤੋ ਨष੍ਟਾਃ ਕੇਚਿਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਦਾਦਪਿ ੧੩.
ਕੁਝ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੀ।
ਵੇਦਸ੍ਮृਤੀਤਿਹਾਸੇषੁ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ ੧੩.
ਇਹ ਵੇਦਾਂ, ਸ੍ਰੁਤੀਆਂ, ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਸ ਪੁਰਾ ਸ਼ੋਚਤੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਚ੍ਚਾਂਤਕਂ ਗृਹਮ੍ ੧੩.
ਉਹ ਆਖਰ ਵਿਚ, ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਕੁਲਂ ਸਕੁਲਂ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਨ ਕਂਚਿਨ੍ਮਰ੍ਮਣਿ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ ੧੩.
ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਲਸ੍ਯੇਨਾਪ੍ਯਨਾਚਾਰਾਦ੍ਵृਥਾਕਾਰ੍ਯੇਕਮਂਗ ਤਤ੍॥ ੧੩.
ਆਲਸ ਜਾਂ ਬੁਰੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਕ ਵੀ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਕੰਮ ਗਲਤ ਹੈ।