ਵਾਰਾਣਸੀ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗਂਗਾ ਰੇਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ॥ ੧੩.
ਵਾਰਾਣਸੀ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਗੰਗਾ, ਰੇਵਾ, ਸਰਸਵਤੀ,
ਤਾਪੀ ਪਯੋष੍ਣੀ ਨਿਰ੍ਵਿਧ੍ਯਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾ ਇਰਾਵਤੀ ੧੩.
ਤਾਪੀ, ਪਯੋਸ਼ਣੀ, ਨਿਰਵਿਧਾ, ਚੰਦਰਭਾਗਾ, ਇਰਾਵਤੀ,
ਗਯਾ ਗੋਦਾਵਰੀ ਚੈਵ ਅਰੁਣਾ ਵਰੁਣਾ ਤਥਾ ੧੩.
ਗਯਾ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਅਤੇ ਅਰੁਣਾ, ਵਰੁਣਾ ਵੀ,
ਸਹਸ੍ਰਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼੍ਚੈਵ षਟ੍ਸ਼ਤਾਨਿ ਤਥੈਵ ਚ ੧੩.
ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਛੇ ਸੌ ਵੀ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਯਤੇ ੧੩.
ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਏਕਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਯਦਿ ਸਂਯੋਗਮਿਚ੍ਛਥ ੧੩.
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਕਿ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਮਿਲ ਜਾਣ,
ਅਹਂ ਚਾਪਿ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬਹੂਨ੍ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਪੁਰਾ ੧੩.
ਮੈਂ ਵੀ, ਉਸੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਰਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ,
ਸ ਹਿ ਤਤ੍ਰ ਸਮੀਪਸ੍ਥਃ ਪਿਸ਼ੁਨਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ੧੩.
ਉਹ ਉਥੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸੀ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨਿੰਦਕ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰ ਦਿਗ੍ਵਾਸਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਬਹੂਨਾਂ ਤਤ੍ਸਮਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍ ੧੩.
ਇਥੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਕਈ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਾਂ।
ਪੁਨਰਤ੍ਰਾਪਿ ਮਾਂ ਨੂਨਂ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ ਨਾਰਦਃ ੧੩.
ਇਥੇ ਵੀ, ਨਾਰਦ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ।
ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਨ ਚਾਪ੍ਯਤ੍ਰ ਵਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ੧੩.
ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਇਥੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚੋਂ, ਕਦੇ ਵੀ—
ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੇਣ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਮੇ ਕਾਰਣਾਂ ਤਰੇ ੧੩.
ਦੇਵ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—
ਅਵਿਦ੍ਯਾਂਤਰ੍ਗਤੈਰ੍ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ੧੩.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨ-ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।
ਸਮਿਤ੍ਪੁष੍ਪਕੁਸ਼ਪ੍ਰਾਯੈਃ ਸਾਧਨੈਰ੍ਯਦ੍ਯਚੇਤਨੈਃ ੧੩.
ਸਮਿੱਥ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਜੜਤੂ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ—
ਤਦ੍ਯੂਯਂ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਨृਪਾਨੁਗਾਃ ੧੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਜਾਓ।
ਸ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਿਥੇਃ ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਵਸਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ੧੩.
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਥਿਲਾ ਨਗਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਉਤਮ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸੀ।
ਗਾਰ੍ਗਿ ਰਕ੍ਸ਼ ਪਯੋ ਭਦ੍ਰੇ ਨਕੁਲੋऽਯਮੁਪੇਤਿ ਚ ੧੩.
ਗਾਰਗੀ, ਦੁਧ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਕੁਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਕੁਲਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ ਹਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍ ੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਨਕੁਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ।
ਅਹੋ ਵਾ ਧਿਗ੍ਧਿਗਿਤ੍ਯੇਵ ਭੂਯੋ ਧਿਗਿਤਿ ਚੈਵ ਹਿ ੧੩.
ਹਾਏ, ਸ਼ਰਮ! ਸ਼ਰਮ! ਮੁੜ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਹੀ ਹੈ!
ਕਥਂ ਤੇ ਨਾਮ ਪਾਪਾਨਿ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ ੧੩.
ਇਹ ਮੰਦ ਲੋਕ ਪਾਪ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ?
ਨਿਮੇषੋऽਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੇਤ ਜੀਵਿਤੇ ਯਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ ੧੩.
ਕਿਸੇ ਦਾ ਜੀਵਨ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਮੁਨੇ ਮਨ੍ਯਸੇ ਚੇਦਂ ਕੁਲੀਨੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ੧੩.
ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਮুনি, ਸੋਚਦੇ ਹੋ—'ਮੈਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਹਾਂ', ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ—
ਕਿਮਧੀਤਂ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯ ਕਾ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਤਾ ਤਵ ੧੩.
ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਿਆ, ਤੂੰ ਕੀ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਮਹਾਰਥਾ ਹੋਣ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਕੀ ਹੈ?
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵੇਦਂ ਸ੍ਮृਤੌ ਕਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ ੧੩.
ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਵੇਦ ਜਾਂ ਸ੍ਰੁਤੀ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ?
ਕਿਮਿਦਂ ਨੈਵ ਜਾਨਾਸਿ ਯਾਵਤ੍ਯਃ ਪਰੁषਾ ਗਿਰਃ ੧੩.
ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਦ ਕਿ ਤੇਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ?
ਕਂਠੇ ਯਮਾਨੁਗਾਃ ਪਾਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇਃ ੧੩.
ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਦੇ ਗਲੇ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਵਾਵਦੂਕਾਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਜਿਨੋ ਮੁष੍ਣਂਤਿ ਕृਪਣਾਞ੍ਜਨਾਨ੍ ੧੩.
ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਦਭਾਗੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।
ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਦਿਗ੍ਧਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਲਕੂਟਸ੍ਯ ਚਾਪ੍ਯੁਤ ੧੩.
ਹੇਠਾਂ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰਾਂ ਜਾਂ ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ,
ਕਰ੍ਣਨਾਸਿਕਨਾਰਾਚਾਨ੍ਨਿਰ੍ਹਰਂਤਿ ਸ਼ਰੀਰਤਃ ੧੩.
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਂਤ੍ਰਪੀਡੈਃ ਸਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਰਮੇष ਹਤੋ ਨਰਃ ੧੩.
ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਕੇ, ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।