ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਹृਤ੍ਸਂਗੋ ਨ ਨਿष੍ਫਲਃ ੧੩.
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ; ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਮਸਾਵਾਸ੍ਤੇ ਸਂਵਰ੍ਤੋ ਗੁਪ੍ਤਲਿਂਗਭृਤ੍ ੧੩.
ਸੰਵਰਤ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਕਰਪਾਤ੍ਰਕृਤਾਹਾਰਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ ੧੩.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਵਨਂ ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਜਨੈਃ ੧੩.
ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਥ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍ ੧੩.
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਵੋਗੇ।
ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਸ੍ਥਾਪਨੀਯਂ ਸ੍ਥੇਯਂ ਤਦਵਿਦੂਰਤਃ ੧੩.
ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਪਛਾਣੇ ਮਿਲੋ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਰਹੋ।
ਸ ਸਂਵਰ੍ਤੋ ਨ ਚਾਕ੍ਰਾਮਤ੍ਯੇष ਸ਼ਲ੍ਯਮਸਂਸ਼ਯਮ੍ ੧੩.
ਉਹ ਸੰਵਰਤ ਕਦੇ ਕੰਡਿਆਂ 'ਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਯਦਿ ਪृਚ੍ਛਤਿ ਕੇਨਾਹਮਾਖ੍ਯਾਤ ਇਤਿ ਮਾਂ ਤਤਃ ੧੩.
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸੀ, ਤਾਂ ਕਹਿ ਦੇਣਾ ਕਿ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇਪਿ ਵਚਨਂ ਮਮ ੧੩.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਸ਼ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤੈਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸਂਵਰ੍ਤੋ ਵੈ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ੧੩.
ਜਦੋਂ ਸੰਵਰਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਲਾਸ਼ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤਿष੍ਠ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮਿਤਿ ਜਲ੍ਪਂਤੋ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਗਮ੍ ੧੩.
ਉਹ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਕ ਪਲ ਰੁਕੋ!'
ਸਮਯਾ ਮਾਮਰੇ ਭੋऽਦ੍ਯ ਨਾਗਂਤਵ੍ਯਂ ਨ ਵੋ ਹਿਤਮ੍ ਕੁਪਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕੇਨਾਖ੍ਯਾਤੋऽਹਮਿਤ੍ਯੁਤ॥ ੧੩.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਓ; ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ?'
ਨਿਵੇਦਯਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮੇ ਯਥਾ ਭਸ੍ਮ ਕਰੋਮਿ ਤਮ੍ ੧੩.
ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਅਥ ਪ੍ਰਕਂਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਨਾਰਦੇਨੇਤਿ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍ ੧੩.
ਡਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।'
ਲੋਕਾਨਾਂ ਯੇਨ ਸਾਪਾਗ੍ਨੌ ਭਸ੍ਮਸ਼ੇषਂ ਕਰੋਮਿ ਤਮ੍ ੧੩.
ਜਿਸ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍ ੧੩.
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਵਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਹਮਪ੍ਯੇਵਮੇਵਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਤੇਨ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤਮ੍ ੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਸ ਕੰਮ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਦਿ ਨਾਰਦ ਦੇਵਰ੍षੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਸਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ੧੩.
ਜੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ ਹੋ,
ਨ ਹੁਤਾਸ਼ਃ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਵਾ ਵਾਯੁਰ੍ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਰ੍ਵਤਃ ੧੩.
ਨਾ ਤਾਂ ਅੱਗ, ਨਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਰੁੱਖ, ਨਾ ਪਹਾੜ—
ਪੁਨਰੇਤਤ੍ਕृਤਂ ਚਾਪਿ ਸਂਵਰ੍ਤੋ ਮਨ੍ਯਤੇ ਯਥਾ ੧੩.
ਇਹ ਕੰਮ ਸੰਵਰਤ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪੁष੍ਪਗृਹੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤ੍ਯਂਗ ਫਾਲ੍ਗੁਨ ੧੩.
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਫਾਲਗੁਨ,
ਸਂਵਰ੍ਤਸ੍ਤਾਨ੍ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਮੁਖਾਨਿਤਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪਰ੍ਯਟਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਤ ਚੈਵ ਮੇ॥ ੧੩.
ਸੰਵਰਤ ਨੇ ਮਾਰਕੰਡੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਭਿਖ ਲਈ ਘੁੰਮਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦੱਸੋ।'
ਸ਼ਾਪਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਸ੍ਤਵਦਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ ੧੩.
ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸੀਂ ਗਿਰ ਗਏ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵਾਂਗੇ।
ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ੧੩.
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕੁਮਾਰਾਯ ਦੁਰ੍ਗਾਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ੧੩.
ਕੁਮਾਰਾ ਅਤੇ ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ,
ਅਮੁਨਾ ਰਾਜਸਿਂਹੇਨ ਇਂਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਧੀਮਤਾ ੧੩.
ਇਸ ਰਾਜਾ ਸਿੰਘ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ,
ਤਦਾ ਸਂਤਾਪ੍ਯਮਾਨਾਯਾ ਭੁਵਃ ਕਾष੍ਠਸ੍ਯ ਵੈ ਯਥਾ ੧੩.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ,
ਮਹੀਨਾਮ ਨਦੀ ਚ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿਕਾਨਿਚਿਤ੍ ੧੩.
ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਵੀ ਹਨ,
ਮਹੀਨਾਮ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦੇਸ਼ੇ ਮਾਲਵਕਾਭਿਧੇ ੧੩.
ਮਾਲਵਾ ਨਾਮ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ,
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੀ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹੀਨਾਮ ਮਹਾਨਦੀ ੧੩.
ਪਹਿਲਾਂ, ਮਹੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ,