ਕਾਂਚਨੈਰਰ੍ਨੋਪ੍ਰਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਗृਹਦਾਨੈਰ੍ਧਨਾਦਿਭਿਃ ੬.
ਸੋਨੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਘਰ-ਵਿੱਚੋਂ ਦਾਨ, ਧਨ ਆਦਿ ਦੇਣ ਨਾਲ,
ਤਤਃ ਕਰਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੇਵਸਂਗਮੇ ੬.
ਫਿਰ, ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਗਣਾਧੀਸ਼ੋ ਵਯਂ ਯਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ ੬.
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪੋ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਾਪੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਾਪਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ੬.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸ਼ਾਪ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਸ਼ਾਪ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਵੀ—
ਤਤਸ੍ਤਥੇਤਿ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਹृष੍ਟੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਥੋਦਿਤਮ੍ ਸ੍ਥਾਨੇ ਉਭੇ ਦੇਵਕृਤੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਤਤੋ ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਤਾ ਦੇਵਸਦ੍ਮ॥ ੬.
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਓਹੋ ਹੀ ਹੋਵੇ।' ਦੋਵੇਂ ਕੰਮ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤੇ, ਠੀਕ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਹੀਸਾਗਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਂ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ੭.
ਤੂੰ ਧਰਤੀ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤਦਹਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਦਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਨਾਰਦ ੭.
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਾਦਾਖ੍ਯਾਨਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਥਾ ਜਾਤਾ ਮਹੀਨਦੀ ੭.
ਮੈਂ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮਹੀ ਨਦੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ।
ਪੁਰਾਭੂਦ੍ਭੂਪਤਿਰ੍ਭੂਮਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ੭.
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਸੀ।
ਉਚਿਤਜ੍ਞੋ ਵਿਵੇਕਸ੍ਯ ਨਿਵਾਸੋ ਗੁਣਸਾਗਰਃ ੭.
ਉਹ ਸਹੀ ਗੱਲ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਦਾ ਘਰ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।
ਤਦੀਯਪੂਰ੍ਤਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਿਹ੍ਨੇਨ ਨ ਯਦਂਕਿਤਮ੍ ੭.
ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕੋਈ ਵੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛੱਡਿਆ।
ਭੂਪਾਲੋऽਸੌ ਦਦੌ ਦਾਨਮਾਸਹਸ੍ਰਾਦ੍ਧਨਾਰ੍ਥਿਨਾਮ੍ ੭.
ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਾਡ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਪੁਰੇ ਪ੍ਰਾਤਃ ਕਾਰ੍ਯਮੇਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ ੭.
ਉਸਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹਰ ਸਵੇਰ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਰਣੈਰਾਸ੍ਤृਤਾ ਦਰ੍ਭੈਰ੍ਦ੍ਵ੍ਯਂਗੁਲੋਤ੍ਸੇਧਿਤਾ ਮਹੀ ੭.
ਧਰਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੋ ਅੰਗੁਠਾ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਗਣਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਸ੍ਤਦੀਯਂ ਸੁਕृਤਂ ਨ ਤੁ ੭.
ਉਸਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਵਿਦਵਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਧਾਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਮਾਨੇਨ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ ੭.
ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਿਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਧਾਮ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਥ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਸ੍ਯਾਂਤੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ ੭.
ਫਿਰ, ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਚ੍ਛ ਧਰਾਪृष੍ਠਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ ੭.
ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਜਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਤੋ ਭੂਮੌ ਮਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਸਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ੭.
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਥੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਨ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੇਵਲਂ ਰਾਜਨ੍ਗੁਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਸਾਧਕਮ੍ ੭.
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪੁੰਨ ਹੀ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਤਵ ਕੀਰ੍ਤਿਸਮੁਚ੍ਛੇਦਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵਸੁਧਾਤਲੇ ੭.
ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਿਟ ਰਹੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਵਾਂਛਾ ਮਹੀਪਾਲ ਮਮ ਧਾਮਨਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ॥ ੭.
ਜੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ—
ਮਦੀਯਂ ਸੁਕृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਥਂ ਭੂਮੌ ਭਵੇਦਿਤਿ ੭.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਫਲ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਬਲਵਾਨੇष ਭੂਪਾਲ ਕਾਲਃ ਕਲਯਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍॥ ੭.
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਾਨ੍ਯਪਿ ਮਾਂ ਚੈਵ ਗਣਨਾ ਕਾ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਮ੍ ੭.
ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ—ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਤ੍ਮਨੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਂ ਨੀਤ੍ਵਾਭ੍ਯੇਹਿ ਪੁਨਰ੍ਦਿਵਮ੍ ੭.
ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਜਗਤ 'ਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ।
ਪਸ਼੍ਯਤਿਸ੍ਮ ਤਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹੀਤਲਮੁਪਾਗਤਮ੍ ੭.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਨਗਰਂ ਸ ਤਦਾ ਦੇਸ਼ਮਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਦਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਜਨਾ ਊਚੁਃ ੭.
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਭੋ ਭਦ੍ਰ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ਪृਚ੍ਛ ਚਿਰਾਯੁषਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਉਵਾਚ ੭.
"ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ।" ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਪृਥਿਵੀਜਯਰਾਜ੍ਯੇਸ੍ਮਿਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਬੂਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ ਜਨਾ ਊਚੁਃ ੭.
"ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਧੂ ਹੈ, ਉਥੇ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਂ ਨਾ ਲੰਘਾਓ," ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ।