ਚਿਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਂਧੀਯਾਚ੍ਚਿਰੇਮ ਚ ਕृਤਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ ੬.
ਕੋਈ ਵੀ ਸਲਾਹ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੰਮ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰੋਗੇ ਦਰ੍ਪੇ ਚ ਮਾਨੇ ਚ ਦ੍ਰੋਹੇ ਪਾਪੇ ਚ ਕਰ੍ਮਣਿ ੬.
ਰੋਗ, ਅਹੰਕਾਰ, ਇੱਜ਼ਤ, ਵੈਰ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿੱਚ,
ਬਂਧੂਨਾਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਚੈਵ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਸ੍ਯ ਚ ੬.
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ,
ਚਿਰਂ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਨਿषੇਵੇਤ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚਾਨ੍ਵੇषਣਂ ਚਿਰਮ੍ ੬.
ਧਰਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਵੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਚਿਰਂ ਵਿਨੀਯ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਿਰਂ ਯਾਤ੍ਯਨਵਜ੍ਞਤਾਮ੍ ੬.
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਬੰਦਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਰਂ ਪृਚ੍ਛੇਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਚ੍ਚਿਰਂ ਨ ਪਰਿਭੂਯਤੇ ੬.
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪੁੱਛਦੇ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੁਣਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦੇ ਦੀ ਕਦਰ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਭਯੇ ਚ ਸਾਧੁਪੂਜਾਯਾਂ ਚਿਰਕਾਰੀ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ੬.
ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਕਰੇ, ਉਹਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਰਮੁਪਾਸ੍ਯਾਥ ਦਿਵਂ ਯਾਤਿਸ਼੍ਚਿਰਂ ਮੁਨਿਃ ੬.
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮুনি ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਆਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲੌ ਚ ਭਵਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਚ੍ਛਾਪੋ ਨਿਪਤਿष੍ਯਤਿ ੬.
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੇਰਾ ਸ਼ਾਪ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪਵੇਗਾ।
ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਹਂ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਮਣਃ ੬.
ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਧਰਮਵਰਮਣ ਦੀ ਖਾਤਰ,
ਕਾਂਚਨੈਰਰ੍ਨੋਪ੍ਰਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਗृਹਦਾਨੈਰ੍ਧਨਾਦਿਭਿਃ ੬.
ਸੋਨੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਘਰ-ਵਿੱਚੋਂ ਦਾਨ, ਧਨ ਆਦਿ ਦੇਣ ਨਾਲ,
ਤਤਃ ਕਰਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੇਵਸਂਗਮੇ ੬.
ਫਿਰ, ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਗਣਾਧੀਸ਼ੋ ਵਯਂ ਯਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ ੬.
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪੋ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਾਪੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਾਪਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ੬.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸ਼ਾਪ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਸ਼ਾਪ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਵੀ—
ਤਤਸ੍ਤਥੇਤਿ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਹृष੍ਟੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਥੋਦਿਤਮ੍ ਸ੍ਥਾਨੇ ਉਭੇ ਦੇਵਕृਤੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਤਤੋ ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਤਾ ਦੇਵਸਦ੍ਮ॥ ੬.
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਓਹੋ ਹੀ ਹੋਵੇ।' ਦੋਵੇਂ ਕੰਮ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤੇ, ਠੀਕ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਹੀਸਾਗਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਂ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ੭.
ਤੂੰ ਧਰਤੀ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤਦਹਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਦਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਨਾਰਦ ੭.
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਾਦਾਖ੍ਯਾਨਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਥਾ ਜਾਤਾ ਮਹੀਨਦੀ ੭.
ਮੈਂ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮਹੀ ਨਦੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ।
ਪੁਰਾਭੂਦ੍ਭੂਪਤਿਰ੍ਭੂਮਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ੭.
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਸੀ।
ਉਚਿਤਜ੍ਞੋ ਵਿਵੇਕਸ੍ਯ ਨਿਵਾਸੋ ਗੁਣਸਾਗਰਃ ੭.
ਉਹ ਸਹੀ ਗੱਲ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਦਾ ਘਰ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।
ਤਦੀਯਪੂਰ੍ਤਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਿਹ੍ਨੇਨ ਨ ਯਦਂਕਿਤਮ੍ ੭.
ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕੋਈ ਵੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛੱਡਿਆ।
ਭੂਪਾਲੋऽਸੌ ਦਦੌ ਦਾਨਮਾਸਹਸ੍ਰਾਦ੍ਧਨਾਰ੍ਥਿਨਾਮ੍ ੭.
ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਾਡ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਪੁਰੇ ਪ੍ਰਾਤਃ ਕਾਰ੍ਯਮੇਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ ੭.
ਉਸਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹਰ ਸਵੇਰ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਰਣੈਰਾਸ੍ਤृਤਾ ਦਰ੍ਭੈਰ੍ਦ੍ਵ੍ਯਂਗੁਲੋਤ੍ਸੇਧਿਤਾ ਮਹੀ ੭.
ਧਰਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੋ ਅੰਗੁਠਾ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਗਣਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਸ੍ਤਦੀਯਂ ਸੁਕृਤਂ ਨ ਤੁ ੭.
ਉਸਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਵਿਦਵਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਧਾਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਮਾਨੇਨ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ ੭.
ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਿਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਧਾਮ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਥ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਸ੍ਯਾਂਤੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍ ੭.
ਫਿਰ, ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਚ੍ਛ ਧਰਾਪृष੍ਠਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ ੭.
ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਜਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਤੋ ਭੂਮੌ ਮਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਸਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ੭.
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਥੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਨ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੇਵਲਂ ਰਾਜਨ੍ਗੁਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਸਾਧਕਮ੍ ੭.
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪੁੰਨ ਹੀ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।