ਤਦਂਤੇ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਵਾਸੁਕਾਰ੍ਣਵ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ੬.
ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੋਰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲਈ, ਵਾਸੁਕਾਰਣਵ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬਿਲੇਨ ਚ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਗਂਤੁਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍ ੬.
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਕਿ ਉਸ ਥਾਂ ਸੁਰੰਗ ਰਾਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਤਤੋ ਨਿष੍ਪਾਪਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਯਦਾ ੬.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੋਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ—
ਤਤੋ ਗੁਹਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਤੋ ਬਿਲਮਸ੍ਤਿ ਬृਹਤ੍ਤਰਮ੍ ੬.
ਉਸ ਗੁਫਾ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸੁਰੰਗ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਮਾਰਕਤਂ ਲਿਂਗਮਸ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ੬.
ਉਥੇ ਪਨ੍ਹਾ ਵਰਗਾ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਚ ਤਾਮ੍ ੬.
ਉਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਚੁੱਕ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕੋਲਂ ਵਾ ਕੂਪਤੋ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਭੂਤਾਯਾਂ ਨਿਸ਼ਿ ਤਜ੍ਜਲਮ੍ ੬.
ਜਾਂ, ਭੂਤਾ ਲਈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੂਏਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਵਰ੍ਤਨਂ ਚ ਦੇਹਸ੍ਯ ਕਦਾਚਿਤ੍षष੍ਟਿਮੇ ਪਦੇ ੬.
ਉਹ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਛਿਆਠਵੇਂ ਪੈਰ ਤੇ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇਨ ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਗਾਤ੍ਰੋਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਪ੍ਰਭਾਵਤਃ ੬.
ਫਿਰ, ਉਸ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਿਲਮਧ੍ਯੇ ਚ ਸਂਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਭਾਸ੍ਕਰਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍ ੬.
ਸੁਰੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਸਿੱਧਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਾਯੁਃਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ੬.
ਉਥੇ, ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਤੁਭ੍ਯਮਤਸ਼੍ਚਾਭੂਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍ ੬.
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਸੁਣ, ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਇਆ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨਹਂ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹੀਸਾਗਰਸਂਗਮਮ੍॥ ੬.
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਦੋਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਮਯਾ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੀਰੇ ਪੁਣ੍ਯਜਲਾਸ਼ਯੇ ੬.
ਉਹ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਃਸ਼ੇषਦੋषਦਾਵਾਗ੍ਨੌ ਮਹੀਸਾਗਰਸਂਗਮੇ ੬.
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲਦੇ ਨੇ,
ਜਪਮਾਨਾਃ ਪਰਂ ਜਪ੍ਯਂ ਨਿਵਿष੍ਟਾਃ ਸਂਗਮੇ ਵਯਮ੍ ੬.
ਉਸ ਸੰਗਮ ਤੇ ਅਸੀਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚੈਵਾਂਤਰੇ ਪਾਰ੍ਥ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ੬.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਆ ਗਏ,
ਦੇਵਾਨਾਂ ਯੋਨਯੋ ਹ੍ਯष੍ਟੌ ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ ੬.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਜੜਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਆਏ,
ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮੁਦ੍ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍ ੬.
ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਾਮਧ੍ਵਨਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਤृਤੀਯਸ੍ਵਰਨਾਦਿਤਾਮ੍ ੬.
ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਤੀਜੇ ਸੁਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ,
ਵਿਪ੍ਰੈਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸਂਪृष੍ਟਃ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰ ਕ੍ਵ ਚਾਗਤਃ ੬.
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਠ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਮੁਨਿਃ ਕਪਿਲਨਾਮਾਹਂ ਨਾਰਦਾਯ ਨਿਵੇਦ੍ਯਤਾਮ੍ ੬.
ਉਹ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਕਪਿਲ ਨਾਮ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ; ਇਹ ਗੱਲ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਧਨ੍ਯੋਹਂ ਯਦਿਹਾਯਾਤਃ ਕਪਿਲ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮੁਨੇ ੬.
'ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਪਿਲ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਯਂ ਯਦਿ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍ ੬.
'ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।'
ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਲਾਪਗ੍ਰਾਮਵਾਸਿਨਾਮ੍ ੬.
'ਮੈਂ ਕਲਾਪ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਸੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਤਤੋ ਮਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਮੇਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਮੁਨੇ ੬.
ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਹ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ।'
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲੇ ਵਾ ਹ੍ਯਤਿਥਿਰ੍ਵਿਮੁਖੀਭਵੇਤ੍ ੬.
ਜੇ ਸ੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਠੀਕ ਵੇਲੇ ਮਿਹਮਾਨ ਦੀ ਉਗਰਾਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇ,
ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਰੌਰਵਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਯੋऽਤਿਥਿਂ ਨਾਭਿਪੂਜਯੇਤ੍ ੬.
ਜੋ ਮਿਹਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤ ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭੋਜਿਤਃ ਕਪਿਲੋ ਮੁਨਿਃ ੬.
ਉਥੇ ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਤੇ ਯਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸਿਦ੍ਧਦੇਵਸਮਾਗਮੇ ੬.
ਸਿੱਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ।