ਕਲਾਪਾਦਿषੁ ਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਕੋ ਵਸੇਤ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ੬.
ਕੌਣ ਸਮਝਦਾਰ ਬੰਦਾ ਕਲਾਪ ਆਦਿਕ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?
ਭਯਂ ਚ ਚੌਰਜਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਰ ਨ ੬.
ਉਥੇ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਡਰ ਕੀ ਕਰ ਲਵੇਗਾ?
ਸਾਹਸਂ ਚ ਵਿਨਾ ਭੂਤਿਰ੍ਨ ਕਥਂਚਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ੬.
ਬਿਨਾਂ ਜੋਖਮ ਲਏ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਮੇ ਪਰਿਗ੍ਰਹੇ ੬.
ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਛੱਬੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ।
ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਮੇਦਂ ਮਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ੬.
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਂ ਆਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਸਹਸਾ ਪਾਰ੍ਥ ਖੇਚਰੋऽਤਿਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ੬.
ਹਠਾਤ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਦਾਰਂ ਸਮੁਪਾਯਾਤੋ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੈਃ ੬.
ਉਹ ਕੇਦਾਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਅਤਿਕ੍ਰਾਂਤੁਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਚ ਤਥਾ ਸ੍ਕਂਦਪ੍ਰਸਾਦਤਃ॥ ੬.
ਤੇ, ਸਕੰਦੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕ੍ਵ ਕਲਾਪਂ ਚ ਤਦ੍ਗ੍ਰਾਮਂ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਬਿਲੇਨ ਚ ੬.
ਕਲਾਪ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਕਿੱਥੇ ਹੈ—ਇਹ ਸੁਰੰਗ ਰਾਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕੇਦਾਰਾਦ੍ਧਿਮਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ੬.
ਕੇਦਾਰ ਤੋਂ ਹਿਮਸੰਯੁਕਤ ਤੱਕ, ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਹੈ।
ਤਦਂਤੇ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਵਾਸੁਕਾਰ੍ਣਵ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ੬.
ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੋਰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲਈ, ਵਾਸੁਕਾਰਣਵ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬਿਲੇਨ ਚ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਗਂਤੁਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍ ੬.
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਕਿ ਉਸ ਥਾਂ ਸੁਰੰਗ ਰਾਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਤਤੋ ਨਿष੍ਪਾਪਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਯਦਾ ੬.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੋਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ—
ਤਤੋ ਗੁਹਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਤੋ ਬਿਲਮਸ੍ਤਿ ਬृਹਤ੍ਤਰਮ੍ ੬.
ਉਸ ਗੁਫਾ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸੁਰੰਗ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਮਾਰਕਤਂ ਲਿਂਗਮਸ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ੬.
ਉਥੇ ਪਨ੍ਹਾ ਵਰਗਾ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਚ ਤਾਮ੍ ੬.
ਉਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਚੁੱਕ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕੋਲਂ ਵਾ ਕੂਪਤੋ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਭੂਤਾਯਾਂ ਨਿਸ਼ਿ ਤਜ੍ਜਲਮ੍ ੬.
ਜਾਂ, ਭੂਤਾ ਲਈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੂਏਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਵਰ੍ਤਨਂ ਚ ਦੇਹਸ੍ਯ ਕਦਾਚਿਤ੍षष੍ਟਿਮੇ ਪਦੇ ੬.
ਉਹ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਛਿਆਠਵੇਂ ਪੈਰ ਤੇ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇਨ ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਗਾਤ੍ਰੋਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਪ੍ਰਭਾਵਤਃ ੬.
ਫਿਰ, ਉਸ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਿਲਮਧ੍ਯੇ ਚ ਸਂਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਭਾਸ੍ਕਰਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍ ੬.
ਸੁਰੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਸਿੱਧਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਾਯੁਃਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ੬.
ਉਥੇ, ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਤੁਭ੍ਯਮਤਸ਼੍ਚਾਭੂਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍ ੬.
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਸੁਣ, ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਇਆ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨਹਂ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹੀਸਾਗਰਸਂਗਮਮ੍॥ ੬.
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਦੋਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਮਯਾ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੀਰੇ ਪੁਣ੍ਯਜਲਾਸ਼ਯੇ ੬.
ਉਹ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਃਸ਼ੇषਦੋषਦਾਵਾਗ੍ਨੌ ਮਹੀਸਾਗਰਸਂਗਮੇ ੬.
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲਦੇ ਨੇ,
ਜਪਮਾਨਾਃ ਪਰਂ ਜਪ੍ਯਂ ਨਿਵਿष੍ਟਾਃ ਸਂਗਮੇ ਵਯਮ੍ ੬.
ਉਸ ਸੰਗਮ ਤੇ ਅਸੀਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚੈਵਾਂਤਰੇ ਪਾਰ੍ਥ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ੬.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਆ ਗਏ,
ਦੇਵਾਨਾਂ ਯੋਨਯੋ ਹ੍ਯष੍ਟੌ ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ ੬.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਜੜਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਆਏ,
ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮੁਦ੍ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍ ੬.
ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਾਮਧ੍ਵਨਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਤृਤੀਯਸ੍ਵਰਨਾਦਿਤਾਮ੍ ੬.
ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਤੀਜੇ ਸੁਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ,