ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਤृਤੀਯਾ ਯਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਤ੍ਰੇਤਾਦਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ੫.
ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜ ਨੂੰ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਨਭਸ੍ਯੇ ਚ ਕृष੍ਣਾ ਸਾ ਹਿ ਕਲੇਃ ਸ੍ਮृਤਾ ੫.
ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਨੂੰ ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਸ੍ਤਿਥਯੋ ਯੁਗਾਦ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਾਸ਼ੁ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ ੫.
ਇਹ ਚਾਰ ਤਿਥੀਆਂ, ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਦਾਨ ਜਾਂ ਹਵਨ ਕਦੇ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯੁਗਾਦ੍ਯਾਃ ਕਥਿਤਾ ਹ੍ਯੇਤਾ ਮਨ੍ਵਾਦ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ੫.
ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੁਣੋ।
ਤृਤੀਯਾ ਚੈਤ੍ਰਮਾਸਸ੍ਯ ਤਥਾ ਭਾਦ੍ਰਪਦਸ੍ਯ ਚ ੫.
ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤੀਜ ਅਤੇ ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤੀਜ,
ਆषਾਢਸ੍ਯਾਪਿ ਦਸ਼ਮੀ ਮਾਘਮਾਸਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮੀ ੫.
ਆਸ਼ਾੜ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਅਤੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਤਵੀਂ,
ਕਾਰ੍ਤਿਕੀ ਫਾਲ੍ਗੁਨੀ ਚੈਤ੍ਰੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੀ ਸਿਤਾ ੫.
ਕਾਰਤਿਕ, ਫਾਲਗੁਨ ਅਤੇ ਚੈਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ, ਤੇ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ,
ਯਸ੍ਯਾਂ ਤਿਥੌ ਰਥਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ ਦੇਵੋ ਦਿਵਾਕਰਃ ੫.
ਜਿਸ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ,
ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਚੇष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਮਤਮ੍ ੫.
ਉਸ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ, ਹਵਨ ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯੋਦ੍ਵੇਜਕਮਾਹੁਰ੍ਯਂ ਬੁਧਾਸ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ੫.
ਜਾਣੂ ਲੋਕ ਉਸ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਦੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਉਦ੍ਵੇਜਯਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਯਥਾ ਚੌਰਾਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ ੫.
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ ਲੋਕ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹੋਪਪਤ੍ਤਿਰ੍ਮਮ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕ੍ਵ ਚ ਪ੍ਰਯਾਤਵ੍ਯਮਿਤੋ ਮਯੇਤਿ ੫.
ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਇਥੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਮਾਸੈਰष੍ਟਭਿਰਹ੍ਨਾ ਚ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਵਯਸਾਯੁषਾ ੫.
ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਪਿਛਲੇ ਉਮਰ ਤੇ ਆਯੁ ਦੇ ਨਾਲ।
ਅਰ੍ਚਿਰ੍ਧੂਮਸ਼੍ਚ ਮਾਰ੍ਗੌ ਦ੍ਵਾਵਾਹੁਰ੍ਵੇਦਾਂਤਵਾਦਿਨਃ ੫.
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਦੋ ਰਾਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਇੱਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਤੇ ਦੂਜਾ ਧੂੰਏਂ ਦਾ।
ਯਜ੍ਞੈਰਾਸਾਦ੍ਯਤੇ ਧੂਮੋ ਨੈष੍ਕਰ੍ਮ੍ਯੇਣਾਰ੍ਚਿਰਾਪ੍ਯਤੇ ੫.
ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਕਾਮਤਾ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦੇਵਾਨ੍ਮਨ੍ਯਤੇ ਨੈਵ ਧਰ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨੁਸੂਚਿਤਾਨ੍ ੫.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਦੱਸੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ—
ਇਤੇ ਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮ ੫.
ਇਹ ਰਾਹ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਹਂ ਰੋਮਾਂਚਪੁਲਕੀਕृਤਃ ੬.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਹੋ ਧਨ੍ਯਃ ਪਿਤਾਸ੍ਮਾਕਂ ਯਸ੍ਯ ਸृष੍ਟਸ੍ਯ ਪਾਲਕਾਃ ੬.
ਵਾਹ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਕਿੰਨਾ ਧੰਨ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮਤ੍ਤੋऽਪ੍ਯਨਂਤਾਤ੍ਪਰਤਃ ਪਰਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਸ੍ਤਭੂਤਾਧਿਪਤੇਰ੍ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ੬.
ਮੇਰੇ ਤੋਂ, ਅਨੰਤ ਤੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਥਾਦ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਨਃ ਫਲਮ੍ ੬.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ਾਤਾਤਪਪੁਰੋਗਮਾਃ ੬.
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਾਤਾਤਪ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਵਚਃ ਸਾਧੁਜਨੋ ਚਿਤਮ੍ ੬.
ਤੇ ਸੱਜਣ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਕੁਤੋ ਵਾऽऽਗਮਨਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਾ ਕ੍ਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ੬.
ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮਿਤਿ ਪਾਂਡਵ ੬.
ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਦੁਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਅਹਂ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਥਾਨਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ੬.
ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯੂਯਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ੬.
ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪਰਖੇ ਗਏ ਹੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਲੋਕ੍ਯੈਵ ਦ੍ਵਿਜਾਞ੍ਛਾਤਾਤਪੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਤਾਤਪ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਕਿਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਹੀ ਸਾਗਰਸਂਗਮਃ ੬.
ਫਿਰ ਉਹ ਥਾਂ ਤਾਂ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ?
ਪੁਨਰੇਕੋ ਮਹਾਨ੍ਦੋषੋ ਬਿਭੀਮੋ ਨਿਤਰਾਂ ਯਤਃ ੬.
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਅਉਗੁਣ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਡਰਦੇ ਹਾਂ।