ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਜ੍ਞੇਯਂ ਜ੍ਞਾਨਮਤ੍ਰੈਵ ਵੈ ਯਤਃ ੫.
ਪਿਆਰੇ, ਸਾਰੀ ਗਿਆਨ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਿਆਨ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਭਾषਸੇ ਬਾਲ ਜ੍ਞਾਤੋऽਤ੍ਰਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਕਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ੫.
ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਅਜੀਬ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ; ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਕੀ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਸਮਝਿਆ ਹੈ?
ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਠਿਤ੍ਵਾਪਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪਿਤਃ ੫.
ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਇਕਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹ ਲੈਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ,
ਅਯਮਯਂ ਚਾਯਮਿਤਿ ਧਰ੍ਮੋ ਯੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਦਿਤਃ ੫.
ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਠੀਕ ਹੈ — ਧਰਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਪਦੇਸ਼ਂ ਪਠਸ੍ਯੇਵ ਨੈਵਾਰ੍ਥਜ੍ਞੋऽਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ੫.
ਤੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਤਾਂ ਹੈਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਤਤ੍ਤੇ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੋਹਮਾਰ੍ਤਂਡਮਦ੍ਭੁਤਮ੍॥ ੫.
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵਾਕ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਭਟਕਾਵਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਚੰਭੀ ਸੂਰਜ ਹੈ।
ਅਕਾਰਃ ਕਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਉਕਾਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰੁਚ੍ਯਤੇ ੫.
‘ਅ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ‘ਉ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਯਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਰਮਃ ਸ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੫.
ਜੋ ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਹੈ।
ੴਕਾਰਸ੍ਯ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਾਥਾਤ੍ਮ੍ਯੇਨ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ੫.
ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਅਸਲ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਪੁਨਰ੍ਯਤ੍ਸਾਰਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਪਰਮ੍ ੫.
ਹੁਣ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਸਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਰੋਚਿਰੌਤ੍ਤਮੋ ਰੈਵਤਸ੍ਤਥਾ ੫.
ਸਵਾਯੰਭੂ, ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼, ਉੱਤਮ ਤੇ ਰੈਵਤ,
ਸਾਵਰ੍ਣਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਵਰ੍ਣੀ ਰੁਦ੍ਰਸਾਵਰ੍ਣਿਰੇਵ ਚ ੫.
ਸਾਵਰਣੀ, ਬ੍ਰਹਮਸਾਵਰਣੀ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਸਾਵਰਣੀ ਵੀ,
ਰੌਚ੍ਯੋ ਭੌਤ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਚਾਪਿ ਮਨਵੋऽਮੀ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ੫.
ਰੌਚਿਆ, ਭੌਤਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ,
ਕृष੍ਣਃ ਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤਥਾ ਧੂਮ੍ਰਃ ਸੁਪਿਸ਼ਂਗਃ ਪਿਸ਼ਂਗਕਃ ੫.
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸ਼ਿਆਮਾ, ਧੂਮਰਾ, ਸੁਪਿਸ਼ੰਗਾ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ੰਗਕਾ,
ਵੈਵਸ੍ਵਤਃ ਕ੍ਸ਼ਕਾਰਸ਼੍ਚ ਤਾਤ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ ੫.
ਵੈਵਸਵਤਾ, ਕ੍ਸ਼ਕਾਰਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
thumb|500px|ਸਪ੍ਤਚਕ੍ਰ ਕਕਾਰਾਦ੍ਯਾष੍ਠਕਾਰਾਂਤਾ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਸ੍ਮृਤਾਃ ੫.
ਕ-ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਅਸ਼ਠ-ਅੱਖਰ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਗੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਪੂषਾ ਚ ਸਵਿਤਾ ਦਸ਼ਮਸ੍ਤਥਾ ੫.
ਭਗ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਪੂਸ਼ਨ ਤੇ ਸਵਿਤਾ ਵੀ ਦਸਵੇਂ ਹਨ।
ਜਘਨ੍ਯਜਃ ਸ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਗੁਣਾਧਿਕਃ ੫.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਕਪਾਲੀ ਪਿਂਗਲੋ ਭੀਮੋ ਵਿਰੁਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਲੋਹਿਤਃ ੫.
ਕਪਾਲੀ, ਪਿੰਗਲ, ਭੀਮ, ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਤੇ ਵਿਲੋਹਿਤਾ—
ਭਕਾਰਾਦ੍ਯਾਃ षਕਾਰਾਂਤਾ ਅष੍ਟੌ ਹਿ ਵਸਵੋ ਮਤਾਃ ੫.
‘ਭ’ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ‘ਸ਼’ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅੱਠ ਵਸੁ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਾਸਸ਼੍ਚ ਅष੍ਟੌ ਤੇ ਵਸਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ੫.
ਪ੍ਰਤਯੂਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਸਾ—ਇਹ ਅੱਠ ਵਸੁ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁਸ੍ਵਾਰੋ ਵਿਸਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਜਿਹ੍ਵਾਮੂਲੀਯ ਏਵ ਚ ੫.
ਅਨੁਸਵਾਰ, ਵਿਸਰਗ ਤੇ ਜਿਹਵਾ ਦੀ ਜੜ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਦਜਾਸ਼੍ਚੋਦ੍ਭਿਜਾਸ਼੍ਚੇਤਿ ਤਤ ਜੀਵਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ੫.
ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਪਜਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਜੀਵ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਪੁਮਾਂਸਸ੍ਤ੍ਵਮੂਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਾਪਰਾਃ ੫.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਜੀਵਯੋਨੀਨਾਂ ਤਦੈਵ ਪਰਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ੫.
ਉਹ ਚਾਰ ਜੀਵ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤ੍ਵਮੀ ਦੇਵਾ ਮਾਨਿਤਾ ਨੈਵ ਪਾਪਿਭਿਃ ੫.
ਜਿਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਮੀ ਚ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੌਤੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ ੫.
ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਦਿਕ ਰੀਤ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ।
ਤਦਮੂਨ੍ਯੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਪੋ ਦਾਨਮਥੋ ਜਪਮ੍ ੫.
ਪਰ ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੋਈ ਤਪ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਹੋ ਮੋਹਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਵਿਜਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ੫.
ਅਜਿਹਤ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖੋ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾਭੂਦਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ੫.
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।