ਆਸਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਂ ਗਿਰਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ ੫.
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂਤੇ ਸਮਂਤਤਃ ੫.
ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਨੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮੁਦਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਸਂਤृਪ੍ਤਾ ਵਾਸ਼ਂਤੇ ਕੋਕਿਲਾਦਯਃ ੫.
ਉਥੇ ਕੋਕਿਲ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ ੫.
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਚ ਗਿਰੇਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਸ਼ਿਲਾਮ੍ ੫.
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਾਵਨ੍ਮਯਾ ਸ੍ਥਾਨਮਾਪ੍ਤਂ ਯਦਤੀਵ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ੫.
ਉਥੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮੇ ਯੇ ਹਿ ਪਾਤ੍ਰਤਮਾ ਮਤਾਃ ੫.
ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦਾਨ ਲੈਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਸਮਝਿਆ ਸੀ।
ਨ ਜਲੋਤ੍ਤਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਯਦ੍ਵਨ੍ਨੌਃ ਕਰ੍ਣਵਰ੍ਜਿਤਾ ੫.
ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨੌਕਾਵਾਂ ਕੋਲ ਚਪੂ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹ੍ਯਨਧੀਯਾਨਸ੍ਤृਣਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ੫.
ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਵਿਚ ਅੱਗ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਪਾਤ੍ਰਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਦਪਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ ੫.
ਜੇ ਦਾਨ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ—
ਊषਰੇ ਵਾਪਿਤਂ ਬੀਜਂ ਭਿਨ੍ਨਭਾਂਡੇ ਚ ਗੋਦੁਹਮ੍ ੫.
ਇਹ ਓਸੇ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਬੀਜ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਟੁੱਟੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਦੁੱਧ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਵਿਧਿਹੀਨੇ ਤਥਾऽਪਾਤ੍ਰੇ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍ ੫.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬਿਨਾ ਢੰਗ ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਜਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਭੂਰਾਪ੍ਤਾ ਗੌਸ੍ਤਥਾ ਭੋਗਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਦੇਹਮੇਵ ਚ ੫.
ਜਮੀਨ, ਗਾਂ, ਸੁਖ-ਸਮਾਨ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ—
ਘ੍ਨਂਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤੁ ਬਿਭਿਯਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਤ੍ ੫.
ਇਹ ਸਭ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੇ ਗੂਢਤਪਸੋ ਗੂਢਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸਾਧਕਾਃ ੫.
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੁੱਪਚਾਪ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਦੇਸ਼ੇ ਕਾਲ ਉਪਾਯੇਨ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ੫.
ਉਹ ਠੀਕ ਥਾਂ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਕੇਵਲਯਾ ਤਪਸਾ ਵਾਪਿ ਪਾਤ੍ਰਤਾ ੫.
ਸਿਰਫ਼ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਤਪ ਨਾਲ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾ ਮੁਖ੍ਯੋ ਮਹਾਗੁਣਃ ੫.
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਵਿਦਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਗੁਣ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦੇਸ਼ੇ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ ੫.
ਇਸ ਲਈ, ਅਕਲਮੰਦ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਲਵੇ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ ੫.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਇਮਾਞ੍ਛ੍ਲੋਕਾਨ੍ਗਾਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਰੂਪਾਞ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਤਾਨ੍ ੫.
ਹੁਣ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪਂਚਪਂਚਾਦ੍ਭੁਤਂ ਗੇਹਂ ਕੋ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਃ ੫.
ਇਹ ਪੰਜ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਘਰ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ?
ਕੋ ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਕਥਾਬਂਧਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਸਂਸਾਰਗੋਚਰਃ ੫.
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ?
ਕੋ ਵਾष੍ਟਵਿਧਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮਃ ੫.
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ?
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਮਨੂਨਾਂ ਵਾ ਮੂਲਵਾਸਰਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਕਃ ੫.
ਚੌਦਾਂ ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਮੂਲ ਦਿਨ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ?
ਉਦ੍ਵੇਜਯਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਕृष੍ਣਾਹਿਰਿਵ ਵੇਤ੍ਤਿ ਕਃ ੫.
ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਕੌਣ ਉਤਾਵਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ?
ਪਂਥਾਨਾਵਪਿ ਦ੍ਵੌ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਵਕ੍ਤਿ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ੫.
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ?
ਤੇ ਮੇ ਪੂਜ੍ਯਤਮਾਸ੍ਤੇषਾਮਹਾਮਾਰਾਧਕਸ਼੍ਚਿਰਮ੍ ੫.
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇ ਚਾਹੁਰ੍ਦੁਃਖਦਾਃ ਖ੍ਯਾਤਾਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਕੁਰ੍ਮਹੇ ਨਮਃ ੫.
ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰਾਸੀਨੋ ਭੂਯਸ਼੍ਚਿਂਤਾਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ੫.
ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।