ਨਾਹਂ ਤਥਾਦ੍ਭਿ ਯਜਮਾਨਹਵਿਰ੍ਵਿਤਾਨਸ਼੍ਚਯੋਤਦ੍ਘृਤਪ੍ਲੁਤਮਦਨ੍ਹੁਤਭੁਙ੍ਮੁਖੇਨ ੪.
ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਜੋ ਹਵਨ ਕਰ ਕੇ ਘਿਉ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਕੇ ਭੋਗ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਨ੍ਮਯਾऽਸ਼ਰ੍ਮਣਾ ਵਾਪਿ ਯਦ੍ਵਿਪ੍ਰੇष੍ਵਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮ੍ ੪.
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਕੋਸਿ ਨ ਸਾਮਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ ੪.
ਤੇ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਆਮ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਦੋऽਸ੍ਮਿ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਥਾਨਕਾਰ੍ਥੀ ਸਮਾਗਤਃ ੪.
ਮੈਂ ਨਾਰਦ ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਥਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਯਦ੍ਯਪੀਯਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਭੂਮਿਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ੪.
ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ—
ਸਹੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਵਤਾਰੋ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਦਾਤਾऽਭਯਸ੍ਯ ਸਃ ਪੂਰ੍ਵ ਮਮਾਲਯਂ ਦੇਹਿ ਦੇਯਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਪਰਃ॥ ੪.
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੇ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਨਾਰਦੋ ਵਿਪ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਵਖਿਲਂ ਤਵ ੪.
ਜੇ ਤੂੰ ਨਾਰਦ ਹੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਾਨ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਨੋ ਵਚਃ॥ ੪.
ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਸਾਡਾ ਹੁਕਮ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ਦੇਹਿ ਮੇ ਦ੍ਰਵ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਭੁਵਂ ਚ ਮੇ ਸਪ੍ਤਗਵ੍ਯੂਤਿਮਾਤ੍ਰਾਮ੍ ੪.
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਛਾਲ ਉੱਤੋਂ ਤੱਕ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ।
ऽ ਤਤੋऽਹਂ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਧਨਂ ਤ੍ਵਯਿ ੫.
ਫਿਰ ਮੈਂ ਧਰਮਵਰਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੌਲਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ।'
ਆਸਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਂ ਗਿਰਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ ੫.
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂਤੇ ਸਮਂਤਤਃ ੫.
ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਨੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮੁਦਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਸਂਤृਪ੍ਤਾ ਵਾਸ਼ਂਤੇ ਕੋਕਿਲਾਦਯਃ ੫.
ਉਥੇ ਕੋਕਿਲ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ ੫.
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਚ ਗਿਰੇਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਸ਼ਿਲਾਮ੍ ੫.
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਾਵਨ੍ਮਯਾ ਸ੍ਥਾਨਮਾਪ੍ਤਂ ਯਦਤੀਵ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ੫.
ਉਥੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮੇ ਯੇ ਹਿ ਪਾਤ੍ਰਤਮਾ ਮਤਾਃ ੫.
ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦਾਨ ਲੈਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਸਮਝਿਆ ਸੀ।
ਨ ਜਲੋਤ੍ਤਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਯਦ੍ਵਨ੍ਨੌਃ ਕਰ੍ਣਵਰ੍ਜਿਤਾ ੫.
ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨੌਕਾਵਾਂ ਕੋਲ ਚਪੂ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹ੍ਯਨਧੀਯਾਨਸ੍ਤृਣਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ੫.
ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਵਿਚ ਅੱਗ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਪਾਤ੍ਰਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਦਪਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ ੫.
ਜੇ ਦਾਨ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ—
ਊषਰੇ ਵਾਪਿਤਂ ਬੀਜਂ ਭਿਨ੍ਨਭਾਂਡੇ ਚ ਗੋਦੁਹਮ੍ ੫.
ਇਹ ਓਸੇ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਬੀਜ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਟੁੱਟੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਦੁੱਧ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਵਿਧਿਹੀਨੇ ਤਥਾऽਪਾਤ੍ਰੇ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍ ੫.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬਿਨਾ ਢੰਗ ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਜਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਭੂਰਾਪ੍ਤਾ ਗੌਸ੍ਤਥਾ ਭੋਗਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਦੇਹਮੇਵ ਚ ੫.
ਜਮੀਨ, ਗਾਂ, ਸੁਖ-ਸਮਾਨ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ—
ਘ੍ਨਂਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤੁ ਬਿਭਿਯਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਤ੍ ੫.
ਇਹ ਸਭ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੇ ਗੂਢਤਪਸੋ ਗੂਢਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸਾਧਕਾਃ ੫.
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੁੱਪਚਾਪ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਦੇਸ਼ੇ ਕਾਲ ਉਪਾਯੇਨ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ੫.
ਉਹ ਠੀਕ ਥਾਂ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਕੇਵਲਯਾ ਤਪਸਾ ਵਾਪਿ ਪਾਤ੍ਰਤਾ ੫.
ਸਿਰਫ਼ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਤਪ ਨਾਲ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾ ਮੁਖ੍ਯੋ ਮਹਾਗੁਣਃ ੫.
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਵਿਦਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਗੁਣ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦੇਸ਼ੇ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ ੫.
ਇਸ ਲਈ, ਅਕਲਮੰਦ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਲਵੇ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ ੫.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ।