ਉਪਾਨਚ੍ਛਤ੍ਰਪਾਤ੍ਰਾਦਿਦਧਿਮਧ੍ਵਾਸਨਾਨਿ ਚ॥ ੪.
ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਭਾਂਡੇ, ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ, ਬੈਠਕਾਂ ਆਦਿ।
ਦੀਪਕਾष੍ਠੋਪਲਾਦੀਨਿ ਚਰਮਂ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ ੪.
ਦੀਵਾ, ਲੱਕੜ, ਪੱਥਰ ਆਦਿ; ਆਖਰੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਕਈ ਸਾਲ ਚੱਲੇ।
ਯਦ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪ੍ਯਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਾਸੁਰਂ ਤਦ੍ਧृਥਾ ਮਤਮ੍ ੪.
ਜੋ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸੁਰਕੁੜਾ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚਾਕ੍ਰੁਸ਼੍ਯ ਦਦਾਤ੍ਯਂਗ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਰੋਸ਼ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ ੪.
ਜੋ ਦਾਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਿਆਰੇ, ਜਾਂ ਦੇ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤਾਣ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ—
ਇਤਿ ਸਪ੍ਤਪਦੈਰ੍ਬਦ੍ਧਂ ਦਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯ ਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ੪.
ਇਹ ਸੱਤ ਪਦਾਂ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਮਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਤਪਃ ੪.
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਤਪ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਸਕਲਂ ਜਨ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿ ਯਥਾ ਵृਥਾ ੪.
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਜਨਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੂਪਂ ਵਾ ਸ ਚ ਕ੍ਸ਼ਾਰੋਦਕੋ ਵृਥਾ ੪.
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਖੂਹ ਖੋਦ ਕੇ ਵੀ ਜੇ ਓਥੋਂ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਮੇ ਯਦ੍ਵृਥਾ ਨਾਮ ਜਾਤਂ ਤਤ੍ਸਫਲਂ ਤ੍ਵਯਾ ੪.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਅਰਥ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮਾਹ ਪੁਰਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕੁਮਾਰਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਸਦ੍ਭਨਿ॥ ੪.
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਆਖੀ ਸੀ।
ਨਾਹਂ ਤਥਾਦ੍ਭਿ ਯਜਮਾਨਹਵਿਰ੍ਵਿਤਾਨਸ਼੍ਚਯੋਤਦ੍ਘृਤਪ੍ਲੁਤਮਦਨ੍ਹੁਤਭੁਙ੍ਮੁਖੇਨ ੪.
ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਜੋ ਹਵਨ ਕਰ ਕੇ ਘਿਉ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਕੇ ਭੋਗ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਨ੍ਮਯਾऽਸ਼ਰ੍ਮਣਾ ਵਾਪਿ ਯਦ੍ਵਿਪ੍ਰੇष੍ਵਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮ੍ ੪.
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਕੋਸਿ ਨ ਸਾਮਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ ੪.
ਤੇ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਆਮ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਦੋऽਸ੍ਮਿ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਥਾਨਕਾਰ੍ਥੀ ਸਮਾਗਤਃ ੪.
ਮੈਂ ਨਾਰਦ ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਥਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਯਦ੍ਯਪੀਯਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਭੂਮਿਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ੪.
ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ—
ਸਹੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਵਤਾਰੋ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਦਾਤਾऽਭਯਸ੍ਯ ਸਃ ਪੂਰ੍ਵ ਮਮਾਲਯਂ ਦੇਹਿ ਦੇਯਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਪਰਃ॥ ੪.
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੇ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਨਾਰਦੋ ਵਿਪ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਵਖਿਲਂ ਤਵ ੪.
ਜੇ ਤੂੰ ਨਾਰਦ ਹੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਾਨ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਨੋ ਵਚਃ॥ ੪.
ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਸਾਡਾ ਹੁਕਮ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ਦੇਹਿ ਮੇ ਦ੍ਰਵ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਭੁਵਂ ਚ ਮੇ ਸਪ੍ਤਗਵ੍ਯੂਤਿਮਾਤ੍ਰਾਮ੍ ੪.
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਛਾਲ ਉੱਤੋਂ ਤੱਕ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ।
ऽ ਤਤੋऽਹਂ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਧਨਂ ਤ੍ਵਯਿ ੫.
ਫਿਰ ਮੈਂ ਧਰਮਵਰਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੌਲਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇ।'
ਆਸਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਂ ਗਿਰਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ ੫.
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂਤੇ ਸਮਂਤਤਃ ੫.
ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਨੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮੁਦਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਸਂਤृਪ੍ਤਾ ਵਾਸ਼ਂਤੇ ਕੋਕਿਲਾਦਯਃ ੫.
ਉਥੇ ਕੋਕਿਲ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ ੫.
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਚ ਗਿਰੇਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਸ਼ਿਲਾਮ੍ ੫.
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਾਵਨ੍ਮਯਾ ਸ੍ਥਾਨਮਾਪ੍ਤਂ ਯਦਤੀਵ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ੫.
ਉਥੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮੇ ਯੇ ਹਿ ਪਾਤ੍ਰਤਮਾ ਮਤਾਃ ੫.
ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦਾਨ ਲੈਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਸਮਝਿਆ ਸੀ।
ਨ ਜਲੋਤ੍ਤਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਯਦ੍ਵਨ੍ਨੌਃ ਕਰ੍ਣਵਰ੍ਜਿਤਾ ੫.
ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨੌਕਾਵਾਂ ਕੋਲ ਚਪੂ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹ੍ਯਨਧੀਯਾਨਸ੍ਤृਣਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ੫.
ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਵਿਚ ਅੱਗ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਪਾਤ੍ਰਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਦਪਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ ੫.
ਜੇ ਦਾਨ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ—