ਯਾਮਿ ਵਾ ਤਤ੍ਕਥਂ ਪਾਦੌ ਚਲਤੋ ਮੇ ਕਥਂਚਨ ੩.
ਮੈਂ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਅਤੋऽਹਮਤਿਮੁਹ੍ਯਾਮਿ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਰੋਦਿਮਿ ੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ, ਘਣੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਰੋਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਥੋਵਾਚ ਤਂ ਸੁਭਦ੍ਰੋऽਪ੍ਯਹਂ ਤਥਾ ੩.
ਫਿਰ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼' ਆਖਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਵਸ਼੍ਚ ਮਨਸਿ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਂ ਮੁਨੇਰੁਭੌ ੩.
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪਰਾਰ੍ਥਾਯ ਭਵਤ੍ਯੇष ਪੁਰੁषੋऽਨ੍ਯੇ ਪੁਰੀषਕਾਃ ੩.
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਤਾਂ ਮਲ ਸਮਾਨ ਹਨ।
ਮਾ ਮੁਨੇ ਪਰਿਖਿਦ੍ਯਸ੍ਵ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ ੩.
ਮੁਨੇ, ਤੂੰ ਨਿਰਾਸ ਨਾ ਹੋ, ਦੇਵਸ਼ਰਮਨ, ਤੂੰ ਡਿੱਗ ਨਾ।
ਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਨਾਤ੍ਰਾਪਿ ਪਰਿਹਾਸ੍ਯਤੇ ੩.
ਮੈਂ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਤੇ ਵਦਮਾਨਸ੍ਯ ਆਯੁਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ ੩.
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਸੋ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇ।
ਹਰ੍षਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿषਾਦਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਮਾਂ ਬਾਧਤੇ ਸ਼੍ਰृਣੁ ੩.
ਸੁਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਮੇਤਨ੍ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਾਰਯਾਮਿ ਮੁਧਾਵਦ ੩.
ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਸ਼ਾਪਿਤੋऽਸਿ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਯਥਾ ਵਚ੍ਮਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ੩.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਉਹੀ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਗਂਗਾਰ੍ਣਵੇ ਚਾਤ੍ਰ ਮਤ੍ਪਿਤॄਣਾਂ ਤ੍ਵਮਾਚਰ ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਏਵਮੇਵੈਤਦਾਚਰ॥ ੩.
ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ।
ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਤਵ ਸਂਤੋषਸ੍ਤ੍ਵੇਵਮਸ੍ਤੁ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ ੩.
ਜੇ ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਵਰ।
ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਤੋ ਹृष੍ਟੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਾਚਿਕਮ੍ ੩.
ਫਿਰ ਦੇਵਸ਼ਰਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂਵਿਧੋ ਨਾਰਦਾਸੌ ਮਹੀ ਸਾਗਰਸਂਗਮਃ ੩.
ਉਹ ਨਾਰਦ ਐਸਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਹਂ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ ੩.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਾਲਗੁਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
ਯੂਯਂ ਵਯਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਮਹੀਤੀਰਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ ੩.
ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲੀਏ।
ਮਮ ਚੈਵਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭृਗੁਃ ਸਹ ਮਯਯਯੌ ੩.
ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਤਿਹृष੍ਟੋਹਮਾਸਂ ਰੋਮਾਂਚਕਂਚੁਕਃ ੩.
ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭृਗੋ ਸ੍ਥਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ੩.
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਭृਗੁਂ ਚਾਸ੍ਮਿਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਲੋਲਕੋਲਾਹਲਕੌਤੁਕੀਤਟੇ ੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਸ਼ੋਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਚਿਂਤਯਾਮਿ ਕਥਂ ਸ੍ਥਾਨਮਿਦਂ ਭਵੇਤ੍ ੪.
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਹਂ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਣਾਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯਾਚੇ ਹ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ੪.
ਹੁਣ ਮੈਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਮੰਗਾਂਗਾ।
ਤਥਾ ਹਿ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ੪.
ਕਿਉਂਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤੇਃ ਸਂਪਾਦਨਾਚ੍ਛਿष੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਚ ਕ੍ਨ੍ਯਯਯਾ ੪.
ਜੋ ਦੌਲਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਬਲਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਦ੍ਯੂਤਚੌਰ੍ਯੇਣ ਸਾਹਸੈਃ ੪.
ਜੋ ਦੌਲਤ ਜੂਏ, ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਿਆਣੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਿਤ੍ਤੇਨ ਯੋ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ੪.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਰਾਜਸੇਨ ਚ ਭਾਵੇਨ ਵਿਤ੍ਤੇਨ ਸ਼ਬਲੇਨ ਚ ੪.
ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸੁਭਾਉ ਜਾਂ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਵੀ,
ਤਮੋਵृਤਸ੍ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕृष੍ਣਵਿਤ੍ਤੇਨ ਮਾਨਵਃ ੪.
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਮੈਲੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਤੁ ਯਾਚਿਤਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਮੇ ਰਾਜਸਂ ਹਿ ਸ੍ਫੁਟਂ ਭਵੇਤ੍ ੪.
ਜੋ ਦੌਲਤ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਫ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।