ਹਤਾ ਤਸ੍ਯ ਜਨਿਰ੍ਨਾਭੂਤ੍ਕਥਂ ਪਾਪ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ॥ ੩.
ਉਸਦਾ ਜਨਮ ਮਿਟ ਗਿਆ; ਐਸਾ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਸ੍ਤਂਭ ਯੇਨਾਹਂ ਦਤ੍ਤਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕृਤਂਤ੍ਵਾਯ ੩.
ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦਾ ਥੰਮ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨੇਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਾਰੋਦਕਂ ਸਦਾ ੩.
ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?
ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਵਾ ਵृਦ੍ਧ ਵਸ ਵਾ ਕਾਕਵਚ੍ਚਿਰਮ੍ ੩.
ਜਾ, ਜਾਂ ਰਹਿ, ਹੇ ਵੱਡੇ, ਜਾਂ ਕਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸ।
ਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ਿष੍ਯਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਗृਹ ਏਕੋऽਤ੍ਰ ਆਗਤਃ ੩.
ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਘਰ ਆ ਗਿਆ।
ਚਿਂਤਾਂ ਸੁਵਿਪੁਲਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਰਕੇ ਦੁष੍ਕृਤੀ ਯਥਾ ੩.
ਉਹ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਰੋ ਹਿ ਗृਹਿਣੀਹੀਨੋ ਅਰ੍ਧਦੇਹ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ੩.
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਧੂਰਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਯੋਰ੍ਹਿ ਫਲਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਸਾਰਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਚਨ ੩.
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਫਲ ਹੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮੂਲ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਨਯੋਰ੍ਹਿਫਲਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਸਾਰਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਚਨ ੩.
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਸਲ ਫਲ ਹੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮੂਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ।
ਔਤ੍ਤਾਨਪਾਦਿਰਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਉਤ੍ਤਮੋ ਹਿ ਸੁਰੈਃ ਕृਤਃ ੩.
ਉਤਾਨਪਾਦ ਛੂਹਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਾਮਿ ਵਾ ਤਤ੍ਕਥਂ ਪਾਦੌ ਚਲਤੋ ਮੇ ਕਥਂਚਨ ੩.
ਮੈਂ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਅਤੋऽਹਮਤਿਮੁਹ੍ਯਾਮਿ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਰੋਦਿਮਿ ੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ, ਘਣੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਰੋਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਥੋਵਾਚ ਤਂ ਸੁਭਦ੍ਰੋऽਪ੍ਯਹਂ ਤਥਾ ੩.
ਫਿਰ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼' ਆਖਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਵਸ਼੍ਚ ਮਨਸਿ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਂ ਮੁਨੇਰੁਭੌ ੩.
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪਰਾਰ੍ਥਾਯ ਭਵਤ੍ਯੇष ਪੁਰੁषੋऽਨ੍ਯੇ ਪੁਰੀषਕਾਃ ੩.
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਤਾਂ ਮਲ ਸਮਾਨ ਹਨ।
ਮਾ ਮੁਨੇ ਪਰਿਖਿਦ੍ਯਸ੍ਵ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ ੩.
ਮੁਨੇ, ਤੂੰ ਨਿਰਾਸ ਨਾ ਹੋ, ਦੇਵਸ਼ਰਮਨ, ਤੂੰ ਡਿੱਗ ਨਾ।
ਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਨਾਤ੍ਰਾਪਿ ਪਰਿਹਾਸ੍ਯਤੇ ੩.
ਮੈਂ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਤੇ ਵਦਮਾਨਸ੍ਯ ਆਯੁਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ ੩.
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਸੋ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇ।
ਹਰ੍षਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿषਾਦਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਮਾਂ ਬਾਧਤੇ ਸ਼੍ਰृਣੁ ੩.
ਸੁਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਮੇਤਨ੍ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਾਰਯਾਮਿ ਮੁਧਾਵਦ ੩.
ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਸ਼ਾਪਿਤੋऽਸਿ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਯਥਾ ਵਚ੍ਮਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ੩.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਉਹੀ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਗਂਗਾਰ੍ਣਵੇ ਚਾਤ੍ਰ ਮਤ੍ਪਿਤॄਣਾਂ ਤ੍ਵਮਾਚਰ ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਏਵਮੇਵੈਤਦਾਚਰ॥ ੩.
ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ।
ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਤਵ ਸਂਤੋषਸ੍ਤ੍ਵੇਵਮਸ੍ਤੁ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ ੩.
ਜੇ ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਵਰ।
ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਤੋ ਹृष੍ਟੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਾਚਿਕਮ੍ ੩.
ਫਿਰ ਦੇਵਸ਼ਰਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂਵਿਧੋ ਨਾਰਦਾਸੌ ਮਹੀ ਸਾਗਰਸਂਗਮਃ ੩.
ਉਹ ਨਾਰਦ ਐਸਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਹਂ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ ੩.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਾਲਗੁਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
ਯੂਯਂ ਵਯਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਮਹੀਤੀਰਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ ੩.
ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲੀਏ।
ਮਮ ਚੈਵਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭृਗੁਃ ਸਹ ਮਯਯਯੌ ੩.
ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਤਿਹृष੍ਟੋਹਮਾਸਂ ਰੋਮਾਂਚਕਂਚੁਕਃ ੩.
ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭृਗੋ ਸ੍ਥਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ੩.
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।