ਆਗਚ੍ਛਂਤਂ ਤੁ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੀਨਂ ਚ ਮੁਦਿਤਂ ਤਥਾ ੩.
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਤੇ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ ਸੀ,
ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਸ੍ਵਾਗਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਘਾਦ੍ਯਂ ਭृਗੁਣਾ ਸਹ ੩.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਂ ਤੁ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭृਗੁਰ੍ਮਾਮਪ੍ਯੁਵਾਚਹ ੩.
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਆਗਮਨਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪਰਿਸ੍ਫੁਟਮ੍ ੩.
ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਦਰ੍ਥਮਹਾਮਾਗਤਃ ੩.
ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਭੂਮਿਦਾਨਾਰ੍ਥਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਃ ਪਦੇਪਦੇ ੩.
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇਆਂ ਨੂੰ ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਰਮ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਂ ਭੂਮਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਂਚਨ ਭृਗੁਰੁਵਾਚ ੩.
ਕੋਈ ਸੋਹਣੀ ਜਾਂ ਮਨਮੋਹਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਪृਥ੍ਵੀ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਂਤਾ ਦृष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਾ ਤਦਾਨਘ ੩.
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਵੇਖ ਲਈ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਾ ਮਨੋਰਮਾ ਸੌਮ੍ਯਾ ਮਹਾਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀ ੩.
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦृष੍ਟਾਦृष੍ਟਾਨਿ ਨਾਰਦ ੩.
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਸਾਰੇ।
ਸਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯਾ ਮਹਾਨਦੀ ੩.
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਤਂਭਾਖ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ੩.
ਉੱਥੇ 'ਸਤੰਭ' ਨਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਨੋਪਸਰ੍ਪਂਤਿ ਵੈ ਯਮਮ੍ ੩.
ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਤਦਹਂ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੁਨੇ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਚਰਜ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਤੀਰੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਂ ਪਾਵਕੋਪਮਮ੍ ੩.
ਮੈਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਵੇਖਿਆ।
ਭੁਜਾਵੂਰ੍ਧ੍ਵੌ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਰੁਦਂਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ੩.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਤਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮੇਤਦ੍ਧਿ ਯਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤਂ ਜਨਮ੍ ੩.
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਪ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹਿਂਸਾ ਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤੇਯਂ ਮਾਨੁष੍ਯੇ ਸਤਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ੩.
ਅਹਿੰਸਾ, ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਗੁਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰੋਦਿਸ਼ਿ ਮੁਨੇ ਸ਼ੋਕੇ ਕਿਂ ਕਾਰਣਂ ਤਵ ੩.
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਮੁਨਿਸ੍ਤਤੋ ਮਾਮਵਦਦ੍ਭृਗੋ ਨਿਰ੍ਭਾਗ੍ਯਵਾਨਹਮ੍ ੩.
ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁ, ਮੈਂ ਬੜਾ ਨਸੀਬਹੀਣ ਹਾਂ।'
ਤਮਹਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਃ ਪੁਨਰੇਵੇਦਮਬ੍ਰੁਵਮ੍ ੩.
ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਮੁਨਿਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ੩.
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁਨੀ ਹੋਣਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰੋਦਿषਿ ਮੁਨੇ ਵਿਸ੍ਮਯੋऽਤ੍ਰ ਮਹਾਨ੍ਮਮ ੩.
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਚਰਜ ਹੈ।
ਸੁਭਦ੍ਰੋਨਾਮ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਮੁਨਿਸ੍ਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯੁਪਾਯਯੌ ੩.
ਉਥੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਮੁਨੀ ਆ ਗਿਆ।
ਕृਤਾਸ਼੍ਰਮਃ ਪੂਜਯਤਿ ਸਦਾ ਸ੍ਤਂਭੇਸ਼੍ਵਰਂ ਮੁਨਿਃ ੩.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਥੰਭੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਹਾਚਮ੍ਯ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਕਾਰਣਂ ਮੁਨੀ ੩.
ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਮੁਨੀ, ਹੁਣ ਕਾਰਨ ਸੁਣ।'
ਨਿਵਸਾਮਿ ਕृਤਸ੍ਥਾਨੋ ਗਂਗਾਸਾਗਰਸਂਗਮੇ ੩.
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਬਣਾਕੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਂਤੇ ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਹ੍ਯਾਸ਼ਿषੋ ਮੇ ਵਦਂਤਿ ਚ ੩.
ਸ਼ਰਾਧ੍ਹ ਮੁਕਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਯਂ ਸਦਾਤ੍ਰ ਚਾਯਾਮੋ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਂਸ੍ਤਵਾਂਤਿਕੇ ੩.
ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ, ਹੇ ਦੇਵਸ਼ਰਮਨ, ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ੍ਥਾਨਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਚ੍ਚਾਹਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਿਵੋਦਿਤੁਮ੍ ੩.
ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।