ਤਦਹਂ ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਂ ਹਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਥਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ੨.
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦਾ ਪੁੰਨ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?
ਅਨਰ੍ਹਤੇ ਯਦ੍ਦਦਾਤਿ ਨ ਦਦਾਤਿ ਤਥਾਰ੍ਹਤੇ ੨.
ਜੋ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ—
ਦੇਸ਼ੇਕਾਲੇ ਚ ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਮਨਸਾ ਤਥਾ ੨.
ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਮਨ ਨਾਲ—
ਤਮੋਵृਤਸ੍ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਥੈਵ ਚ ੨.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਬਾਲਤ੍ਵੇऽਪਿ ਚ ਸੋऽਸ਼੍ਰਾਤਿ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਦਮ੍ਭਕਾਰਣਾਤ੍ ੨.
ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੇ ਦਾਨ ਦਿਖਾਵੇ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਨਾਉਂਦਾ।
ਵृਦ੍ਧਤ੍ਵੇ ਹਿ ਸਮਸ਼੍ਰਾਤਿ ਨਰੋ ਵੈ ਨਾਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਭਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜੀਤ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼ਾਠ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਃ॥ ੨.
ਬੁੱਢੇਪੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਮਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤੇ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਤਨ੍ਨਿਰ੍ਧਨਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਕਥਂ ਨਾਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ੨.
ਇਸ ਗਰੀਬੀ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕੇਗਾ?
ਨਾਧਨਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਯਂ ਲੋਕੋ ਨ ਪਰਸ਼੍ਚ ਕਥਂਚਨ ੨.
ਗਰੀਬ ਲਈ ਨਾ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਹੈ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਪਾਤਕਂ ਲੋਕੇ ਕਸ੍ਤਚ੍ਛਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ੨.
ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ—ਇਸਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਃ ਕृਸ਼ਾਸ਼੍ਵਃ ਕृਸ਼ਧਨਃ ਕृਸ਼ਭृਤ੍ਯਃ ਕृਸ਼ਾਤਿਥਿਃ ੨.
ਜਿਸਦੇ ਘੋੜੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਦੌਲਤ ਘੱਟ ਹੈ, ਨੌਕਰ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵੀ ਘੱਟ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—
ਅਰ੍ਥਵਾਨ੍ਦੁष੍ਕੁਲੀਨੋऽਪਿ ਲੋਕੇ ਪੂਜ੍ਯਤਮੋ ਨਰਃ ੨.
ਜਿਸ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਵृਦ੍ਧਾਸ੍ਤਪੋਵृਦ੍ਧਾ ਯੇ ਚ ਵृਦ੍ਧਾ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ੨.
ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਯਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇ ਅਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪਰਾਗ੍ਨਹਿ ੨.
ਭਾਵੇਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੈਰੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ—
ਅਥਵੈਤਤ੍ਪੁਰਾ ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਂਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਸ੍ਫੁਟਮ੍ ੨.
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸ ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵੇਤਿ ਬਹੁਪ੍ਰਕਾਰਂ ਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਨਗਰਾਣਿ ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ ੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੇਸ਼, ਪਿੰਡ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਲਿਆ—
ਏਵਂ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿਯਾਨੀਹ ਵੈ ਭੁਵਿ ੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ—
ਵਿਚਰਨ੍ਮੇਦਿਨੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਹਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਭृਗੋਃ ੩.
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਭਰਿਗੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ।
ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਚ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੀ ਸ਼ੁਭਾ ੩.
ਇਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਚੱਜੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਵਗਾਹਨਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਂਤੁਰਂਹਸਾ ੩.
ਉਥੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੀਵ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਪਿਣ੍ਡਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ੩.
ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ ੩.
ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਲਤਾਗੁਲ੍ਮੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ੩.
ਇਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੈ।
ਅਨੇਕਾਸ਼੍ਵਾਪਦਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਿਹਗੈਰਨੁਨਾਦਿਤਮ੍ ੩.
ਇੱਥੇ ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਹਨ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਭ੍ਰਮਰੈਃ ਸਰ੍ਵਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਨਿਲੀਨਂ ਰਾਵਸਂਯੁਤਮ੍ ੩.
ਹਰ ਥਾਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰੌਲੇ ਨਾਲ ਛੁਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ।
ਕੋਕਿਲਾ ਮਧੁਰੈਃ ਸ੍ਵਾਨੈਰ੍ਨਾਦਯਂਤਿ ਤਥਾ ਮੁਨੀਨ੍ ੩.
ਉੱਥੇ ਕੋਇਲਾਂ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਹਵਾ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਹ੍ਲਾਦਯਂਤਿ ਫਲੈਃ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਰਕੈਃ ੩.
ਉੱਥੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਫਲਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਵਾਸ਼ਂਤੇ ਯਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯਾਃ ਖਗਾਃ ੩.
ਉੱਥੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, 'ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤਰ' ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭृਗੋਰਾਸ਼੍ਰਮਮਂਡਲਮ੍ ੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੀ ਭ੍ਰਿਗੂ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦਾ ਚੱਕਰ।
ऋਗ੍ਯਜੁਃ ਸਾਮਨਿਰ੍ਘੋਪੈਰਾਰੂਰਿਤਦਿਗਨ੍ਤਰਮ੍ ੩.
ਉੱਥੇ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ੩.
ਉੱਥੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।