ਦਾਨਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਦਾਨਮੁਤ੍ਸਰ੍ਗਃ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਤਥਾ ੨.
ਦਾਨ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਰੀਤ ਵੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਹੈ।
ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਨਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਸੁਰੌਕਸਾਮ੍ ੨.
ਕੂਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ, ਸਰੋਵਰਾਂ, ਰੁੱਖ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ—
ਉਪਜੀਵਨ੍ਨਿਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੋऽਪਿ ਚਰੇਨ੍ਨਰਃ ੨.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਪੁੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇषਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਸਂਸ੍ਥਾਪਨਂ ਪਰਮ੍ ੨.
ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਯਤਨਂ ਯਾਵਦ੍ਯਾਵਚ੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਗृਹਮ੍ ੨.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਤੱਕ—
ਏਤਤ੍ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਹਿ ਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ਬਹੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ੨.
ਇਹ ਕੰਮ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਪਾਰ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਦਂ ਤ੍ਵਹਮਪਿਬ੍ਰਵੀਮਿ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ੨.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸਾਰਸ੍ਵਤਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਂ ਤਥਾ ਪਦ੍ਮਭੁਵੇਰਿਤਾਮ੍ ੨.
ਇਹ ਗੱਲ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਤੇ ਫਿਰ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ ਵੀ ਆਖੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਭਾਵਿਸਰ੍ਗਾਂਤੇ ਸੁਰਮ੍ਯੇ ਮੇਰੁਮੂਰ੍ਧਨਿ ੨.
ਫਿਰ ਸਭਾ ਤੇ ਹਵਨ ਮੁਕਣ ਉੱਤੇ, ਸੋਹਣੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ—
ਸਤ੍ਯਮਾਹ ਵਿਰਂਚਿਸ੍ਤੁ ਸ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੁ ਜੀਵਤਿ ੨.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੱਚ ਆਖਿਆ: 'ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹਦੇ ਲਈ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ?'
ਤਦਹਂ ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਂ ਹਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਥਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ੨.
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦਾ ਪੁੰਨ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?
ਅਨਰ੍ਹਤੇ ਯਦ੍ਦਦਾਤਿ ਨ ਦਦਾਤਿ ਤਥਾਰ੍ਹਤੇ ੨.
ਜੋ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ—
ਦੇਸ਼ੇਕਾਲੇ ਚ ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਮਨਸਾ ਤਥਾ ੨.
ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਮਨ ਨਾਲ—
ਤਮੋਵृਤਸ੍ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਥੈਵ ਚ ੨.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਬਾਲਤ੍ਵੇऽਪਿ ਚ ਸੋऽਸ਼੍ਰਾਤਿ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਦਮ੍ਭਕਾਰਣਾਤ੍ ੨.
ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੇ ਦਾਨ ਦਿਖਾਵੇ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਨਾਉਂਦਾ।
ਵृਦ੍ਧਤ੍ਵੇ ਹਿ ਸਮਸ਼੍ਰਾਤਿ ਨਰੋ ਵੈ ਨਾਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਭਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜੀਤ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼ਾਠ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਃ॥ ੨.
ਬੁੱਢੇਪੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਮਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤੇ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਤਨ੍ਨਿਰ੍ਧਨਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਕਥਂ ਨਾਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ੨.
ਇਸ ਗਰੀਬੀ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕੇਗਾ?
ਨਾਧਨਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਯਂ ਲੋਕੋ ਨ ਪਰਸ਼੍ਚ ਕਥਂਚਨ ੨.
ਗਰੀਬ ਲਈ ਨਾ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਹੈ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਪਾਤਕਂ ਲੋਕੇ ਕਸ੍ਤਚ੍ਛਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ੨.
ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ—ਇਸਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਃ ਕृਸ਼ਾਸ਼੍ਵਃ ਕृਸ਼ਧਨਃ ਕृਸ਼ਭृਤ੍ਯਃ ਕृਸ਼ਾਤਿਥਿਃ ੨.
ਜਿਸਦੇ ਘੋੜੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਦੌਲਤ ਘੱਟ ਹੈ, ਨੌਕਰ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵੀ ਘੱਟ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—
ਅਰ੍ਥਵਾਨ੍ਦੁष੍ਕੁਲੀਨੋऽਪਿ ਲੋਕੇ ਪੂਜ੍ਯਤਮੋ ਨਰਃ ੨.
ਜਿਸ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਵृਦ੍ਧਾਸ੍ਤਪੋਵृਦ੍ਧਾ ਯੇ ਚ ਵृਦ੍ਧਾ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ੨.
ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਯਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇ ਅਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪਰਾਗ੍ਨਹਿ ੨.
ਭਾਵੇਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੈਰੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ—
ਅਥਵੈਤਤ੍ਪੁਰਾ ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਂਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਸ੍ਫੁਟਮ੍ ੨.
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸ ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵੇਤਿ ਬਹੁਪ੍ਰਕਾਰਂ ਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਨਗਰਾਣਿ ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ ੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੇਸ਼, ਪਿੰਡ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਲਿਆ—
ਏਵਂ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿਯਾਨੀਹ ਵੈ ਭੁਵਿ ੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ—
ਵਿਚਰਨ੍ਮੇਦਿਨੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਹਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਭृਗੋਃ ੩.
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਭਰਿਗੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ।
ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਚ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੀ ਸ਼ੁਭਾ ੩.
ਇਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਚੱਜੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਵਗਾਹਨਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਂਤੁਰਂਹਸਾ ੩.
ਉਥੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੀਵ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਪਿਣ੍ਡਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ੩.
ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।