ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਯਾਚਂਤਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਗੁਰੁਂ ਯਥਾ ੨.
ਜੋ ਰੋਜ਼ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਦੀਯਮਾਨਂ ਹਿ ਨਾਪੈਤਿ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ ੨.
ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਏਕਜਨ੍ਮਸੁਖਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿਲਾਪਯੇਤ੍ ੨.
ਇੱਕ ਜਨਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੁਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਖੋ ਹਿ ਨ ਦਦਾਤ੍ਯਰ੍ਥਾਨਿਹ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਸ਼ਂਕਯਾ ੨.
ਮੂਰਖ ਇੱਥੇ ਧਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਰੀਬੀ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਧਨੇਨ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਦੇਹਿਨੋ ਭਂਗੁਰਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ੨.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੱਚੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਗੇ?
ਅਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਵਯਮਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ੨.
'ਨਹੀਂ ਹੈ' — ਇਹ ਦੋ ਅੱਖਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਆਮ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਬੋਧਯਂਤਿ ਚ ਯਾਵਂਤੋ ਦੇਹੀਤਿ ਕृਪਣਂ ਜਨਾਃ ੨.
ਜਿੰਨੇ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ 'ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹਾਂ', ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦਾਤੁਰੇਵੋਪਕਾਰਾਯ ਵਦਤ੍ਯਰ੍ਥੀਤਿ ਦੇਹਿ ਮੇ ੨.
ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਧਨ ਦੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਦਾਤੀ ਦੀ ਹੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਧਿਤਾ ਮੂਰ੍ਖਾਃ ਪਰਪ੍ਰੇष੍ਯਕਰਾਃ ਸਦਾ ੨.
ਗਰੀਬ, ਬੀਮਾਰ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧਨਵਂਤਮਦਾਤਾਰਂ ਦਰਿਦ੍ਰਂ ਵਾऽਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ ੨.
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਕੰਜੂਸ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ।
ਸ਼ਤੇषੁ ਜਾਯਤੇ ਸ਼ੂਰਃ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਚ ਪਂਡਿਤਃ ੨.
ਸੌ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਵਿਰਲਾ ਬਹਾਦਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ।
ਗੋਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵੇਦੈਸ਼੍ਚ ਸਤੀਭਿਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਭਿਃ ੨.
ਧੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਵੇਦਾਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ।
ਸ਼ਿਬਿਰੌਸ਼ੀਨਰੋਙ੍ਗਾਨਿ ਸੁਤਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਮੌਰਸਮ੍ ੨.
ਸ਼ਿਬੀ, ਉਸ਼ੀਨਰ, ਅੰਗ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ।
ਪ੍ਰਤਰ੍ਦ੍ਦਨਃ ਕਾਸ਼ਿਪਤਿ ਪ੍ਰਦਾਯ ਨਯਨੇ ਸ੍ਵਕੇ ੨.
ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਨੋ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਿਮੀ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਵੈਦੇਹੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ ੨.
ਵੈਦੇਹ ਨਿਮੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਾਮਦਗਨਿ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਵਰ੍षਤਿ ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਨਿਵਾਸਕृਤ੍ ੨.
ਜਦੋਂ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਿਆ, ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਠਾਂ ਮਿਲਾਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਾਂਚਾਲ੍ਯੋ ਰਾਜਾ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰਃ ੨.
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਜਿਚ੍ਚ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਿष੍ਟਾਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ੨.
ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸਹਸਰਜਿਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਇੱਜ਼ਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਪਿਆਰੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਸ੍ਥਾਣੋਰ੍ਦਾਨੇਨ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ੨.
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕਾਂ, ਦਾਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਥਾਣੁ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਏषਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀ ੨.
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹੇਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਚੱਲਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਸੋऽਪਿ ਮੋਹ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਥਾ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੋऽਭਵਤ੍॥ ੨.
ਉਹ ਵੀ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਾਤਿਆਯਨ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸੁਸ਼੍ਰਵਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਂ ਕਥਾਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪਦ੍ਮਭੂਃ ੨.
ਸੁਸ਼੍ਰਾਵਸ ਨੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਦਮਭੂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਸਾਧੁ ਤੇ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਵਤ੍ਸ ਏਵਮੇਤਨ੍ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ੨.
ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਕਿਹਾ, ਪੁੱਤ; ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ।
ਦਾਨਂ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਵਰੂਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਲੋਕੇ ਦਾਤਾਰਁਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯੁਪਜੀਵਂਤਿ ਦਾਨੇਨਾਰਾਤੀਰਁਪਾਨੁਦਂਤ ਦਾਨੇਨ ਦ੍ਵਿषਂਤੋ ਮਿਤ੍ਰਾ ਭਵਂਤਿ ਦਾਨੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਪਰਮਂ ਵਦਂਤੀਤਿ॥ ੨.
ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਯਜਨਾਂ ਦੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਦਾਨੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦਾਨ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਾਨ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਾਨ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦਾਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਦਾਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਸਾਗਰੇ ਘੋਰੇ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੋਰ੍ਮਿਸਂਕੁਲੇ ੨.
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਚ ਮਯਾ ਪੁष੍ਕਰੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ੨.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਸਾਏ।
ਸ੍ਥਾਪਿਤਾਃ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਗੌਰ੍ਯਾ ਵੇਦਵਿਤ੍ਤਮਾਃ ੨.
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਗੌਰੀ ਨੇ ਵਸਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਲੇ ਚ ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਹ੍ਯੇਵਮਾਦਿਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ ੨.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਲ ਵਿਚ ਵੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਸਾਇਆ।
ਨ ਹਿ ਦਾਨਫਲੇ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਾ ਕਾਚਿਨ੍ਨऽਸ੍ਤਿ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ੨.
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਸ੍ਥਾਨਾ ਨਾਨਾਧਰ੍ਮੋਪਦੇਸ਼ਨੈਃ ੨.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।