ਯਨ੍ਮਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾਰਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ ਵਾਰਾਂਗਨਾਨੇਤ੍ਰਭਂਗਸ੍ਵਦ੍ਵਦ੍ਭਂਗੁਰਮੇਵ ਤਤ੍॥ ੨.
ਹੁਣ ਉਹ ਨਿੱਕਸ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ; ਇਹ ਓਸ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ।
ਧਨਾਯੁਰ੍ਯੌਵਨਂ ਭੋਗਾਞ੍ਜਲਚਂਦ੍ਰਵਦਸ੍ਥਿਰਾਨ੍ ੨.
ਧਨ, ਉਮਰ, ਜਵਾਨੀ, ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਚਕਰ—ਇਹ ਸਭ ਅਸਥਿਰ ਹਨ।
ਦਾਨਵਾਨ੍ਪੁਰੁषਃ ਪਾਪਂ ਨਾਲਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ੨.
ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸਾਵਰ੍ਣਿਨਾ ਚ ਗਾਥੇ ਦ੍ਵੇ ਕੀਰ੍ਤਿਤੇ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਯੇ ਪੁਰਾ ੨.
ਹੁਣ ਉਹ ਦੋ ਚੌਪਈਆਂ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਾਵਰਣੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖੀਆਂ ਸਨ।
ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ ਧਰ੍ਮਃ ਪਰ ਉਚ੍ਯਤੇ ੨.
ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਧਪਂਕੇ ਮਦਗ੍ਰਾਹੇ ਲੋਭਬੁਦ੍ਬਦਸਂਕਟੇ ੨.
ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਦਲਦਲ, ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਫੜ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਬੁਲਬੁਲਿਆਂ ਦੀ ਤੰਗੀ ਵਿੱਚ—
ਮਜ੍ਜਂਤਂ ਤਾਰਯਤ੍ਯੇਕੋ ਹਰਃ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍ ੨.
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਹਰਿ ਹੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰੋਪਕਰਣਂ ਕਾਯਾਦਸਾਰਾਤ੍ਸਾਰਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ ੨.
ਇਸ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ, ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨੀ ਹੀ ਅਸਲ ਮਕਸਦ ਕੱਢੋ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੇषੁ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਨਃ ਫਲਮ੍ ੨.
ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਰਾਗ ਹੋਣਾ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲ ਫਲ ਹੈ।
ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤੇਨਾਤ੍ਮਾ ਵਂਚਤਸ਼੍ਚਿਰਮ੍ ੨.
ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਦੇ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਧੋਖਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਰਕਂ ਯਥਾ ੨.
ਜਦ ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਣਾ ਪਵੇ।
ਯਦਿ ਲਾਭੇ ਨ ਯਤ੍ਨਸ੍ਤੇ ਮੂਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ੨.
ਜੇ ਲਾਭ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੂਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ।
ਗਂਤੁਂ ਦੁਃਖੋਦਧੇਃ ਪਾਰਂ ਤਰ ਯਾਵਨ੍ਨ ਭਿਦ੍ਯਤੇ ੨.
ਤੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਟੁੱਟਿਆ ਨਹੀਂ।
ਨਾਪਕ੍ਰਾਮਤਿ ਸਂਸਾਰਾਦਾਤ੍ਮਹਾ ਸ ਨਰਾਧਮਃ ਦਾਨਾਨਿ ਚਾਤ੍ਰ ਦੀਯਂਤੇ ਪਰਲੋਕਾਰ੍ਥਮਾਦਰਾਤ੍॥ ੨.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦਾਨ ਆਖਰਲੇ ਜਗਤ ਲਈ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਸ੍ਯ ਤਪਸੋ ਵਾਪਿ ਭਗਵਨ੍ਕਿਂ ਚ ਦੁष੍ਕਰਮ੍ ੨.
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਕੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ?
ਨ ਦਾਨਾਦ੍ਦੁष੍ਕਰਤਰਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ ੨.
ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਔਖਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਧਨਾਰ੍ਥੇ ਹਿ ਮਹਾਭਯਮ੍ ੨.
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੇਵਾਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਂਤੇ ਸ਼੍ਵਵृਤ੍ਤਿਰਿਤਿ ਯਾ ਸ੍ਮृਤਾ ੨.
ਕਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੇਵਾ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯੇਹ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋਪਿ ਗਰੀਯਸਃ ੨.
ਉਹ ਧਨ ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦਦਾਤਿ ਯਦਸ਼੍ਨਾਤਿ ਤਦੇਵ ਧਨਿਨੋ ਧਨਮ੍ ੨.
ਧਨਵਾਨ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੰਦੇ ਜਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਧਨ ਹੈ।
ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਯਾਚਂਤਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਗੁਰੁਂ ਯਥਾ ੨.
ਜੋ ਰੋਜ਼ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਦੀਯਮਾਨਂ ਹਿ ਨਾਪੈਤਿ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ ੨.
ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਏਕਜਨ੍ਮਸੁਖਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿਲਾਪਯੇਤ੍ ੨.
ਇੱਕ ਜਨਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੁਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਖੋ ਹਿ ਨ ਦਦਾਤ੍ਯਰ੍ਥਾਨਿਹ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਸ਼ਂਕਯਾ ੨.
ਮੂਰਖ ਇੱਥੇ ਧਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਰੀਬੀ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਧਨੇਨ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਦੇਹਿਨੋ ਭਂਗੁਰਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ੨.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੱਚੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਗੇ?
ਅਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਵਯਮਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ੨.
'ਨਹੀਂ ਹੈ' — ਇਹ ਦੋ ਅੱਖਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਆਮ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਬੋਧਯਂਤਿ ਚ ਯਾਵਂਤੋ ਦੇਹੀਤਿ ਕृਪਣਂ ਜਨਾਃ ੨.
ਜਿੰਨੇ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ 'ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹਾਂ', ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦਾਤੁਰੇਵੋਪਕਾਰਾਯ ਵਦਤ੍ਯਰ੍ਥੀਤਿ ਦੇਹਿ ਮੇ ੨.
ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਧਨ ਦੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਦਾਤੀ ਦੀ ਹੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਧਿਤਾ ਮੂਰ੍ਖਾਃ ਪਰਪ੍ਰੇष੍ਯਕਰਾਃ ਸਦਾ ੨.
ਗਰੀਬ, ਬੀਮਾਰ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧਨਵਂਤਮਦਾਤਾਰਂ ਦਰਿਦ੍ਰਂ ਵਾऽਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ ੨.
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਕੰਜੂਸ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ।