ਯਯਾ ਪੁਰਾ ਵृਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਚ ਪਰੇਣ ਹਿ ੩੫.
"ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਘਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ।"
ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯੋऽਸਿ ਸਤਤਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਪਿ ੩੫.
"ਤੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਨਾਉਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈਂ।"
ਸ਼ਬਰ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਯਦਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਤਨ੍ਵਿ ਕਿਂ ਵਕ੍ਤੁਮਿਹ ਪਾਰ੍ਯਤੇ॥ ੩੫.
ਸ਼ਬਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਪਤਲੀ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ?"
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕृਪਣਂ ਕृਪਣਪ੍ਰਿਯਮ੍ ੩੫.
"ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੁਖੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸਦਾ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।"
ਏਵਮਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਾ ਤੇਨ ਬਹੁਧਾ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਾ ੩੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਤਪੋਧਨੋऽਸਿ ਯੋਗੀਸ਼ ਵਿਰਕ੍ਤੋऽਸਿ ਨਿਰਂਜਨਃ ੩੫.
"ਤੂੰ ਤਪ ਦੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵੈਰਾਗੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ।"
ਸ ਤ੍ਵਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋਸਿ ਚਾਦ੍ਯ ਵੈ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਚ ਪੁਰਾ ਮਮ॥ ੩੫.
"ਤੂੰ, ਹੇ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਨਾ ਆਖੀਂ।"
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਦਨਾਂਤਕਃ ੩੫.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਕਰੇऽਗृਹ੍ਣਾਚ੍ਛਬਰੀਂ ਮਦਨਾਤੁਰਃ ੩੫.
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਬਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨੋਚਿਤਂ ਭਗਵਾਨ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਾਪਸੇਨ ਬਲਾਦਿਦਮ੍ ੩੫.
"ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਸੇ ਤਪस्वੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।"
ਪਿਤਰਂ ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕੁਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ ੩੫.
ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।
ਏਤਦੁਕ੍ਤਂ ਤਦਾ ਤੇਨ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਸਿਤਨੇਤ੍ਰਯਾ ੩੫.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣ ਲਿਆ।
ਸ੍ਥਿਤਂ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇ ਹਿਮਵਂਤਂ ਨਗੋਤ੍ਤਮਮ੍ ੩੫.
ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਚ ਦਦਾਤਿ ਮਾਂ ਨ ਸਂਦੇਹਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨ੍ਮਾ ਵਿਲਂਬਿਤਮ੍॥ ੩੫.
ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਦੇਣਗੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।"
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਹਿਮਾਲਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ ੩੫.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ 'ਠੀਕ ਹੈ', ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕृਪਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਹਿਮਾਲਯਃ ੩੫.
ਉਹ ਦਰਦ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਜਲ੍ਪਸਿ ਹਿ ਭੋ ਦੇਵ ਤਾਵਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ੩੫.
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੀ ਆਖ ਰਹੇ ਹੋ? ਹੁਣ ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤਤਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ ਆਗਤੋ ਨਾਰਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ऋषਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ॥ ੩੫.
ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੀ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ।
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣੇ ਨਮਃ ਪ੍ਰਭੋ ੩੫.
ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।"
ਯੋषਿਦ੍ਭਿਃ ਸਂਗਤਿ ਪੁਂਸਾਂ ਵਿਡਂਬਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ॥ ੩੫.
ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮੇਲ-ਜੋਲ ਆਦਮੀ ਲਈ ਹਾਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਆਖੋ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਸ੍ਤੇਨ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੩੫.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਇਆ।
ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਤ੍ਰ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਨਾਰਦਕ੍ਵਚਿਤ੍ ੩੫.
ਨਾਰਦ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਚਨਂ ਤਵ ੩੫.
ਇਹ ਜਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਥੱਲੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ।
ਪਿਸ਼ਾਚਵਤ੍ਕृਤਮਿਦਂ ਚਰਿਤਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍॥ ੩੫.
ਇਹ ਕੰਮ ਪਿਸਾਚ ਵਾਂਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਬੜਾ ਹੀ ਅਜੀਬ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਗਿਰੇਃ ਸਮੀਪੇ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਚਾਦ੍ਯੈਵ ਵਨਾਂਤਰਂ ਪੁਨਃ ੩੫.
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਅੱਜ ਹੀ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਰਾਲਂਬਂ ਸ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨਾਰਦੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੩੫.
ਉਸਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਂਦਨੀਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਾਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ ੩੫.
ਉਹ ਪੂਜਣ ਜੋਗ ਤੇ ਸਲਾਹਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸੱਚੀ ਦਿਲੋਂ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍ ੩੫.
ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ,
ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਂਕਰਂ ਲੋਕਸ਼ਂਕਰਮ੍ ੩੫.
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨਾਗਤੋ ਗਂਧਮਾਦਨਮ੍ ੩੫.
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।