ਪਦ੍ਮਾਸਨੇ ਚੋਪਵਿष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼ੋ ਯੋਗਵਿਤ੍ਤਮਃ ੩੪.
ਮਹੇਸ਼, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਮਾਧੌ ਚਂਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ ਵਾਸੁਕਿਃ ਸਰ੍ਪਰਾਜਸ਼੍ਚ ਕਟਿਬਦ੍ਧਃ ਕृਤੋ ਮਹਾਨ੍॥ ੩੪.
ਮਹਾਦੇਵ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਸੋਭਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਵਾਸੁਕੀ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਾਤ੍ਮਤਯਾ ਚ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਵੇਦਾਂਤਵੇਦ੍ਯੋ ਨ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਚੇष੍ਟਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਪਰਮਂ ਪਰਾਣਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਭੁਵਨੈਕਭਰ੍ਤਾ॥ ੩੪.
ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂਤ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਹਾਨ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਨਂ ਗਤੇ ਮਹਾਦੇਵੇ ਗਿਰਿਜਾ ਵਿਰਹਾਤੁਰਾ ੩੫.
ਜਦੋਂ ਮਹਾਦੇਵ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਗਿਰਿਜਾ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਚਿਂਤਯਂਤੀ ਸ਼ਿਵਂਤਨ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਸ਼ੋਭਨਾ ੩੫.
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਾਜੁਕ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ।
ਤਪਸਾ ਮਹਤਾ ਚੈਵ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ ੩੫.
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਦ੍ਯੂਤੇ ਹਿ ਵਹਵੋ ਦੋषਾ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘੇ ੩੫.
ਜੂਏ ਵਿਚ ਬਹੁਤੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਕੀ ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ?
ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਦੇਵਿ ਗਚ੍ਛਗਚ੍ਛ ਵਰਾਨਨੇ॥ ੩੫.
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਆ, ਆ ਚੱਲ।
ਯਾਵਚ੍ਛਂਭੁਰ੍ਦੂਰਤੋ ਨਾਭਿਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਯਸ੍ਵ ੩੫.
ਜਦ ਤਕ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਤੁਰ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਤੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗ ਲੈ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯ ਵਿਜਯਾਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਮਾਨਾ ਸਮਧੀਰਚੇਤਾਃ ੩੫.
ਜਦ ਉਹ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਮਯਾ ਜਿਤੋऽਸੌ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾ ਵृਤੋ ਵੈ ਪਰਯਾ ਵਿਭੂਤ੍ਯਾ ੩੫.
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰੂਪੀਕृਤੋ ਮਯਾ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼ੋ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਦ ੩੫.
ਮੈਂ ਹੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਸਾਕਾਰੋ ਹਿ ਨਿਰਾਕਾਰੋ ਮਹੇਸ਼ੋ ਹਿ ਮਯਾ ਕृਤਃ॥ ੩੫.
ਮੈਂ ਹੀ ਨਿਰਾਕਾਰ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਮਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਚਰਾਚਰਂ ਦੇਵਵਰੈਃ ਸਮੇਤਮ੍ ੩੫.
ਮੈਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਗਿਰਿਜਾ ਸਰ੍ਵਮਂਗਲਾ ੩੫.
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਮੰਗਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ—
ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਤਨ੍ਵੀ ਸ਼ਿਖਰਦਸ਼ਨਾ ਬਿਂਬਬਿਂਬਾਧਰੋष੍ਠੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਢ੍ਯਾ ਕੁਚਭਰਨਤਾ ਗਿਰਿਜਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਕੇਸ਼ੀ ੩੫.
ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਨਾਜੁਕ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਦੰਦ, ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਸੋਹਣੀ ਗਰਦਨ, ਭਾਰੇ ਸਿਨੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਿਰਿਜਾ—
ਪਾਣੌ ਮृਣਾਲਸਦृਸ਼ਂ ਦਧਤੀ ਚ ਚਾਪਂ ਪृष੍ਠੇ ਲਸਤ੍ਕृਤਕਕੇਤਕਿਬਾਣਕੋਸ਼ਮ੍ ੩੫.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਿੱਠ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤਰਕਸ਼ ਸੀ—
ਭृਂਗੀਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਨਾਦਯਂਤੀ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ੩੫.
ਉਹ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਧੁਨੀ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ—
ਸਕਾਮਨਾ ਰਾਜਹਂਸਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ ੩੫
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜਹੰਸ ਬਣ ਗਏ।
ਏਕਾਕੀ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਯਤ੍ਰ ਯਮਾਧਿਸ੍ਥੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੩੫.
ਉਥੇ, ਇਕੱਲਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਯਮ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਬਦ੍ਧੋ ਹਿ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਬਰੀਂ ਤਦਾ ੩੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸ਼ਬਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ।
ਯਾਵਤ੍ਕਰੇ ਗृਹ੍ਯਮਾਣੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਸ ਸਮੀਪਗਃ ੩੫.
ਜਦ ਉਹ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਦੇਵੋ ਭ੍ਰਾਂਤਿਵਿਨਾਸ਼ਨਃ ੩੫.
ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਪੈਂਦੇ ਹੀ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਭਟਕਾਵ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ—
ਵਿਰਹੇਣ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਹृਚ੍ਛਯੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ੩੫.
ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਮੋਹੋ ਮੋਹਮਾਪਨ੍ਨੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਿਰਿਜਾਂ ਪੁਨਃ ੩੫.
ਮਨ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ।
ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਤਨ੍ਵਂਗਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਤ੍ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ॥ ੩੫.
"ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਸੁੰਦਰ ਕਾਇਆ ਵਾਲੀਏ; ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਕਰੀਂ। ਦੱਸ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।"
ਪਤਿਮਨ੍ਵੇषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਕਲਾਰ੍ਥਦਮ੍ ੩੫.
"ਮੈਂ ਉਹ ਪਤੀ ਲੱਭਾਂਗੀ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਚਾਹ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਗਿਰਿਜਾਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ੩੫.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਹਿ ਵਰਾਨਨੇ ੩੫.
"ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਨਿਤੰਭ ਵਾਲੀ, ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ।"
ਮਯਾਰ੍ਥਿਤੋ ਮਹਾਭਾਗ ਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਦ ੩੫.
"ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਅਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖੀਂ।"