ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਗਿਰਿਜਾਂ ਵਿਹਾਯ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰਃ ਪਰਮਕਾਰੁਣਿਕਸ੍ਤਦਾਨੀਮ੍ ੩੪.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ ਹਨ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਕੈਲਾਸਵਾਸਿਨਃ ੩੪.
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨਿਕਲ ਗਏ, ਤਾਂ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਸਨੀਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਛਤ੍ਰਂ ਭृਂਗੀ ਸਮਾਦਾਯ ਜਗਾਮ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ ੩੪.
ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਨਂਦੀ ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਮਤ੍ਸੁਧੀਃ ੩੪.
ਫਿਰ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਿਆ।
ਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਮਹਾਦੇਵ ਏਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ ੩੪.
ਮਹਾਦੇਵ, ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਸੋਹਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਬੜੀ ਓਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਖੀਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਥਾਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸੁਸਂਵृਤਾ ੩੪.
ਉਥੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਖੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੂਰਂ ਗਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਗਣਾਂਸ੍ਤਦਾ ੩੪.
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਭृਂਗਿਣਂ ਨਂਦਿਨਂ ਚਂਡਂ ਸੋਮਨਂਦਿਨਮੇਵ ਚ ੩੪.
ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਨੰਦੀ, ਚੰਡ ਤੇ ਸੋਮਨੰਦੀ ਨੂੰ ਵੀ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਮਹਾਦੇਵ ਏਕ ਏਵ ਮਹਾਤਪਾਃ ੩੪.
ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤਪस्वੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਆਪ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਰਤ੍ਨੋਪਲਸਿਦ੍ਧਰਤ੍ਨਵੈਦੂਰ੍ਯਚਿਤ੍ਰਂ ਸੁਧਯਾ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ੩੪.
ਉਹ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਰਤਨਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ।
ਪਦ੍ਮਾਸਨੇ ਚੋਪਵਿष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼ੋ ਯੋਗਵਿਤ੍ਤਮਃ ੩੪.
ਮਹੇਸ਼, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਮਾਧੌ ਚਂਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ ਵਾਸੁਕਿਃ ਸਰ੍ਪਰਾਜਸ਼੍ਚ ਕਟਿਬਦ੍ਧਃ ਕृਤੋ ਮਹਾਨ੍॥ ੩੪.
ਮਹਾਦੇਵ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਸੋਭਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਵਾਸੁਕੀ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਾਤ੍ਮਤਯਾ ਚ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਵੇਦਾਂਤਵੇਦ੍ਯੋ ਨ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਚੇष੍ਟਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਪਰਮਂ ਪਰਾਣਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਭੁਵਨੈਕਭਰ੍ਤਾ॥ ੩੪.
ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂਤ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਹਾਨ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਨਂ ਗਤੇ ਮਹਾਦੇਵੇ ਗਿਰਿਜਾ ਵਿਰਹਾਤੁਰਾ ੩੫.
ਜਦੋਂ ਮਹਾਦੇਵ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਗਿਰਿਜਾ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਚਿਂਤਯਂਤੀ ਸ਼ਿਵਂਤਨ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਸ਼ੋਭਨਾ ੩੫.
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਾਜੁਕ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ।
ਤਪਸਾ ਮਹਤਾ ਚੈਵ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ ੩੫.
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਦ੍ਯੂਤੇ ਹਿ ਵਹਵੋ ਦੋषਾ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘੇ ੩੫.
ਜੂਏ ਵਿਚ ਬਹੁਤੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਕੀ ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ?
ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਦੇਵਿ ਗਚ੍ਛਗਚ੍ਛ ਵਰਾਨਨੇ॥ ੩੫.
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਆ, ਆ ਚੱਲ।
ਯਾਵਚ੍ਛਂਭੁਰ੍ਦੂਰਤੋ ਨਾਭਿਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਯਸ੍ਵ ੩੫.
ਜਦ ਤਕ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਤੁਰ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਤੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗ ਲੈ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯ ਵਿਜਯਾਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਮਾਨਾ ਸਮਧੀਰਚੇਤਾਃ ੩੫.
ਜਦ ਉਹ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਮਯਾ ਜਿਤੋऽਸੌ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾ ਵृਤੋ ਵੈ ਪਰਯਾ ਵਿਭੂਤ੍ਯਾ ੩੫.
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰੂਪੀਕृਤੋ ਮਯਾ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼ੋ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਦ ੩੫.
ਮੈਂ ਹੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਸਾਕਾਰੋ ਹਿ ਨਿਰਾਕਾਰੋ ਮਹੇਸ਼ੋ ਹਿ ਮਯਾ ਕृਤਃ॥ ੩੫.
ਮੈਂ ਹੀ ਨਿਰਾਕਾਰ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਮਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਚਰਾਚਰਂ ਦੇਵਵਰੈਃ ਸਮੇਤਮ੍ ੩੫.
ਮੈਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਗਿਰਿਜਾ ਸਰ੍ਵਮਂਗਲਾ ੩੫.
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਮੰਗਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ—
ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਤਨ੍ਵੀ ਸ਼ਿਖਰਦਸ਼ਨਾ ਬਿਂਬਬਿਂਬਾਧਰੋष੍ਠੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਢ੍ਯਾ ਕੁਚਭਰਨਤਾ ਗਿਰਿਜਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਕੇਸ਼ੀ ੩੫.
ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਨਾਜੁਕ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਦੰਦ, ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਸੋਹਣੀ ਗਰਦਨ, ਭਾਰੇ ਸਿਨੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਿਰਿਜਾ—
ਪਾਣੌ ਮृਣਾਲਸਦृਸ਼ਂ ਦਧਤੀ ਚ ਚਾਪਂ ਪृष੍ਠੇ ਲਸਤ੍ਕृਤਕਕੇਤਕਿਬਾਣਕੋਸ਼ਮ੍ ੩੫.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਿੱਠ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤਰਕਸ਼ ਸੀ—
ਭृਂਗੀਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਨਾਦਯਂਤੀ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ੩੫.
ਉਹ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਧੁਨੀ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ—
ਸਕਾਮਨਾ ਰਾਜਹਂਸਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ ੩੫
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜਹੰਸ ਬਣ ਗਏ।
ਏਕਾਕੀ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਯਤ੍ਰ ਯਮਾਧਿਸ੍ਥੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੩੫.
ਉਥੇ, ਇਕੱਲਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਯਮ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।