ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ੩੪.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰੁਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਾਰਵਤੀ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਪਿਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵ ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਦਾ ੩੪.
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ—
ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਨੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਿਤੇਨ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ੩੪.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯਥਾ ਹਿ ਮਦਨੋ ਦਗ੍ਧਸ੍ਤਥੇਯਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਚਃ ੩੪.
ਜਿਵੇਂ ਮਦਨ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ।
ਵਿਲੋਕਿਤਾਸ੍ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮੁਦ੍ਰਯਾ ੩੪.
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਮਾਲੋਕਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਪਰਮੇਣ ਹਿ ੩੪.
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਨੈਣ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?
ਤ੍ਰਿਪੁਰੋ ਨੈਵ ਵੈ ਸ਼ਂਭੋ ਨਾਂਧਕੋ ਵृषਭਧ੍ਵਜ ਵृਥੈਵ ਤ੍ਵਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਜਾਤੋऽਸਿ ਮਮ ਚਾਗ੍ਰਤਃ॥ ੩੪.
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਅੰਧਕ ਜਾਂ ਵੱਛ-ਧਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਵਿਰੂਪਾਖ੍ਯਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੀ ਆਇਆ ਹੈਂ।
ਏਵਮਾਦੀਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਹਯੁਵਾਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ ੩੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਵਨਮੇਵ ਵਰਂ ਚਾਦ੍ਯ ਵਿਜਨਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ ੩੪.
ਅੱਜ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁੰਨ-ਸਾਨ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਹੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸੁਖੀ ਪਰਮਾਰ੍ਥਜ੍ਞਃ ਸ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸ ਚ ਪਂਡਿਤਃ ੩੪.
ਜੋ ਅਸਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪੰਡਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਗਿਰਿਜਾਂ ਵਿਹਾਯ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰਃ ਪਰਮਕਾਰੁਣਿਕਸ੍ਤਦਾਨੀਮ੍ ੩੪.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ ਹਨ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਕੈਲਾਸਵਾਸਿਨਃ ੩੪.
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨਿਕਲ ਗਏ, ਤਾਂ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਸਨੀਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਛਤ੍ਰਂ ਭृਂਗੀ ਸਮਾਦਾਯ ਜਗਾਮ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ ੩੪.
ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਨਂਦੀ ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਮਤ੍ਸੁਧੀਃ ੩੪.
ਫਿਰ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਿਆ।
ਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਮਹਾਦੇਵ ਏਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ ੩੪.
ਮਹਾਦੇਵ, ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਸੋਹਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਬੜੀ ਓਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਖੀਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਥਾਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸੁਸਂਵृਤਾ ੩੪.
ਉਥੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਖੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੂਰਂ ਗਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਗਣਾਂਸ੍ਤਦਾ ੩੪.
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਭृਂਗਿਣਂ ਨਂਦਿਨਂ ਚਂਡਂ ਸੋਮਨਂਦਿਨਮੇਵ ਚ ੩੪.
ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਨੰਦੀ, ਚੰਡ ਤੇ ਸੋਮਨੰਦੀ ਨੂੰ ਵੀ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਮਹਾਦੇਵ ਏਕ ਏਵ ਮਹਾਤਪਾਃ ੩੪.
ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤਪस्वੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਆਪ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਰਤ੍ਨੋਪਲਸਿਦ੍ਧਰਤ੍ਨਵੈਦੂਰ੍ਯਚਿਤ੍ਰਂ ਸੁਧਯਾ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ੩੪.
ਉਹ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਰਤਨਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ।
ਪਦ੍ਮਾਸਨੇ ਚੋਪਵਿष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼ੋ ਯੋਗਵਿਤ੍ਤਮਃ ੩੪.
ਮਹੇਸ਼, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਮਾਧੌ ਚਂਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ ਵਾਸੁਕਿਃ ਸਰ੍ਪਰਾਜਸ਼੍ਚ ਕਟਿਬਦ੍ਧਃ ਕृਤੋ ਮਹਾਨ੍॥ ੩੪.
ਮਹਾਦੇਵ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਸੋਭਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਵਾਸੁਕੀ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਾਤ੍ਮਤਯਾ ਚ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਵੇਦਾਂਤਵੇਦ੍ਯੋ ਨ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਚੇष੍ਟਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਪਰਮਂ ਪਰਾਣਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਭੁਵਨੈਕਭਰ੍ਤਾ॥ ੩੪.
ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂਤ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਹਾਨ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਨਂ ਗਤੇ ਮਹਾਦੇਵੇ ਗਿਰਿਜਾ ਵਿਰਹਾਤੁਰਾ ੩੫.
ਜਦੋਂ ਮਹਾਦੇਵ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਗਿਰਿਜਾ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਚਿਂਤਯਂਤੀ ਸ਼ਿਵਂਤਨ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਸ਼ੋਭਨਾ ੩੫.
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਾਜੁਕ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ।
ਤਪਸਾ ਮਹਤਾ ਚੈਵ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ ੩੫.
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਦ੍ਯੂਤੇ ਹਿ ਵਹਵੋ ਦੋषਾ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘੇ ੩੫.
ਜੂਏ ਵਿਚ ਬਹੁਤੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਕੀ ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ?
ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਦੇਵਿ ਗਚ੍ਛਗਚ੍ਛ ਵਰਾਨਨੇ॥ ੩੫.
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਆ, ਆ ਚੱਲ।
ਯਾਵਚ੍ਛਂਭੁਰ੍ਦੂਰਤੋ ਨਾਭਿਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਯਸ੍ਵ ੩੫.
ਜਦ ਤਕ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਤੁਰ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਤੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗ ਲੈ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯ ਵਿਜਯਾਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਮਾਨਾ ਸਮਧੀਰਚੇਤਾਃ ੩੫.
ਜਦ ਉਹ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।