ਪਰਾਙ੍ਗਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਸਂਜਾਤਾ ਭृਙ੍ਗੀ ਚੈਵ ਮਹਾਤਪਾਃ ੩੪.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਏ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਗਣਾਸ੍ਤੇ ਦੁਃਖਿਨੋऽਭਵਨ੍ ੩੪.
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰੁषਿਤਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ॥ ੩੪.
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਉਪਹਾਸਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿ ऋषਯੋ ਭृਸ਼ਮ੍ ੩੪.
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬੜੀ ਹੰਸੀ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਉਪਹਾਸਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਕृਤਂ ਸ਼ੁਭੇ ੩੪.
ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਐ ਸੋਹਣੀਏ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤੋ ਹ੍ਯਹਂ ਸੁਭ੍ਰੁ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਦੇਹਿ ਕੌਪੀ ਨਾਮਾਤ੍ਰਂ ਮੇ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ॥ ੩੪.
ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੰਗੋਟ ਦੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਤੀ ਤੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਯੋਗਿਨਾ ਤਦਾ ੩੪.
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਜੋਗੀ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਤੀ ਨੇ—
ਕਿਂ ਕੌਪੀਨੇਨ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮੁਨਿਨਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾ ੩੪.
ਮੁਨੀਏ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਲੰਗੋਟ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਟਨਮਿषੇਣੈਵ ऋषਿਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਵਿਰੋਹਿਤਾਃ ੩੪.
ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕੌਪੀਨਂ ਪਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਨਾਨ੍ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ੩੪.
ਉਥੇ ਲੰਗੋਟ ਡਿੱਗ ਪਈ ਸੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ੩੪.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰੁਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਾਰਵਤੀ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਪਿਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵ ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਦਾ ੩੪.
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ—
ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਨੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਿਤੇਨ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ੩੪.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯਥਾ ਹਿ ਮਦਨੋ ਦਗ੍ਧਸ੍ਤਥੇਯਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਚਃ ੩੪.
ਜਿਵੇਂ ਮਦਨ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ।
ਵਿਲੋਕਿਤਾਸ੍ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮੁਦ੍ਰਯਾ ੩੪.
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਮਾਲੋਕਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਪਰਮੇਣ ਹਿ ੩੪.
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਨੈਣ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?
ਤ੍ਰਿਪੁਰੋ ਨੈਵ ਵੈ ਸ਼ਂਭੋ ਨਾਂਧਕੋ ਵृषਭਧ੍ਵਜ ਵृਥੈਵ ਤ੍ਵਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਜਾਤੋऽਸਿ ਮਮ ਚਾਗ੍ਰਤਃ॥ ੩੪.
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਅੰਧਕ ਜਾਂ ਵੱਛ-ਧਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਵਿਰੂਪਾਖ੍ਯਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੀ ਆਇਆ ਹੈਂ।
ਏਵਮਾਦੀਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਹਯੁਵਾਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ ੩੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਵਨਮੇਵ ਵਰਂ ਚਾਦ੍ਯ ਵਿਜਨਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ ੩੪.
ਅੱਜ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁੰਨ-ਸਾਨ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਹੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸੁਖੀ ਪਰਮਾਰ੍ਥਜ੍ਞਃ ਸ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸ ਚ ਪਂਡਿਤਃ ੩੪.
ਜੋ ਅਸਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪੰਡਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਗਿਰਿਜਾਂ ਵਿਹਾਯ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰਃ ਪਰਮਕਾਰੁਣਿਕਸ੍ਤਦਾਨੀਮ੍ ੩੪.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ ਹਨ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਕੈਲਾਸਵਾਸਿਨਃ ੩੪.
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨਿਕਲ ਗਏ, ਤਾਂ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਸਨੀਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਛਤ੍ਰਂ ਭृਂਗੀ ਸਮਾਦਾਯ ਜਗਾਮ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ ੩੪.
ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਨਂਦੀ ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਮਤ੍ਸੁਧੀਃ ੩੪.
ਫਿਰ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਿਆ।
ਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਮਹਾਦੇਵ ਏਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ ੩੪.
ਮਹਾਦੇਵ, ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਸੋਹਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਬੜੀ ਓਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਖੀਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਥਾਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸੁਸਂਵृਤਾ ੩੪.
ਉਥੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਖੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੂਰਂ ਗਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਗਣਾਂਸ੍ਤਦਾ ੩੪.
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਭृਂਗਿਣਂ ਨਂਦਿਨਂ ਚਂਡਂ ਸੋਮਨਂਦਿਨਮੇਵ ਚ ੩੪.
ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਨੰਦੀ, ਚੰਡ ਤੇ ਸੋਮਨੰਦੀ ਨੂੰ ਵੀ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਮਹਾਦੇਵ ਏਕ ਏਵ ਮਹਾਤਪਾਃ ੩੪.
ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤਪस्वੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਆਪ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਰਤ੍ਨੋਪਲਸਿਦ੍ਧਰਤ੍ਨਵੈਦੂਰ੍ਯਚਿਤ੍ਰਂ ਸੁਧਯਾ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ੩੪.
ਉਹ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਰਤਨਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ।