ਸਤ੍ਯਂਸਤ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਂ ਨਾਸਤ੍ਯਂ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍
ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਮੁੜ ਸੱਚ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਹਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਭੌਮਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਕਲਾਨ੍ਯਪਿ
ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਛੱਡ ਕੇ,
ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ 2.8.3.
ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਾਂਤਰੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਜੀਵ ਸੁਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਮੁਕ੍ਤਿਦ੍ਵਾਰਮਿਦਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਂ ਸੁਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸੁਰਗ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ—even ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਵੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰੇ ਪਰਾ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰੇ ਪਰਾ ਗਤਿਃ ਧ੍ਯਾਨਮਧ੍ਯਯਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਨਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਸੁਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਧਿਆਨ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਦਾਨ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਪੂਰ੍ਵਸਂਚਿਤਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਚੋਂ ਜੋ ਪਾਪ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ,
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਵੈ ਵਰ੍ਣਸਂਕਰਾਃ।। ਕृਮਿਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਂਕੀਰ੍ਣਾਃ ਪਾਪਯੋਨਯਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਛਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਜਾਤਾਂ, ਕੀੜੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ,
ਕੀਟਾਃ ਪਿਪੀਲਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਕੀੜੇ, ਚੀਟੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ,
ਕੌਮੋਦਕੀਕਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਾਃ
ਕੌਮੋਦਕ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਪੰਛੀ,
ਅਕਾਮੋ ਵਾ ਸਕਾਮੋ ਵਾ ਅਪਿ ਤੀਰ੍ਥਗਤੋਪਿ ਵਾ
ਚਾਹ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਏ ਹੋਏ,
ਮੁਨਯੋ ਦੇਵਤਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ 2.8.3.
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿਧ, ਸਾਧਿਆ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਮਰੁਦਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ,
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇऽਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ
ਇੱਥੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਵਂਤ੍ਯਨਸ਼ਨਂ ਯੇ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰੇ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਸੁਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਅਨ੍ਨਦਾਨਰਤਾ ਤੇ ਚ ਰਤ੍ਨਦਾ ਭੂਮਿਦਾ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਤਨ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਯਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮੁਨਯਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ, ਪੂਰਨ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪੂਰਵਜ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਧਾ ਚ ਤਨੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਹਰੀ ਆਪ, ਚਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਸਦਾ ਚਾਰ ਮੁੰਹ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ—
ਕੈਲਾਸਨਿਲਯਾਵਾਸੀ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਮਾਤ੍ਰੋऽਪਿ ਰਾਸ਼ਿਃ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ
ਮੇਰੂ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ—
ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਤਪਸਾਂ ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਯਜ੍ਞਯਾਜਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੰਜ਼ਿਲ—
ऋषਿਦੇਵਾਸੁਰਗਣੈਰ੍ਜਪਹੋਮਪਰਾਯਣੈਃ 2.8.3.
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜਪ ਤੇ ਹਵਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ—
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਾਸ਼ੀਵਾਸੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਕਾਸੀ ਵਿਚ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿਣ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤਨੁਤ੍ਯਜਾਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਜੋ ਯੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ—
ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰੇ ਮृਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਰਕਂ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਭੂਲੋਕੇ ਚਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਦਿਵਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਯਾਨਿ ਵੈ
ਭੂਮੀ 'ਤੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਹਨ—
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਮਨ੍ਤੇ ਤੁ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਪਸਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਾ ਕੇ, ਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀ ਟਿਕਾ ਕੇ—
ਹਨ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਯੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਸੇਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜਾਣੂ ਵਿਅਕਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ।