ਸ਼ਿਵੋ ਵਰੇਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੋ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ੩੪.
ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚੁਣਨ ਯੋਗ ਹਨ; ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਰੇ ਭृਂਗਿਨ੍ਮੌਨਮਾਲਂਬ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵਾਥ ਵਾ ਵ੍ਰਜ ੩੪.
ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ।
ਤਪਸਾ ਕੇਨ ਚਾਨੀਤਃ ਕਯਾ ਚਾਪਿ ਸ਼ਿਵੋ ਹ੍ਯਯਮ੍ ੩੪.
ਕਿਹੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ?
ਕੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕੇਨ ਯੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਬਹੁ ਭਾषਸੇ ੩੪.
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੇ ਇੰਨਾ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ?
ਭृਂਗਿਣੋਕ੍ਤਾ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਦਾ ਸ਼ਾਪਂ ਦਦੌ ਸਤੀ ੩੪.
ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਦੀ ਗੱਲ ਅਣਸੁਣੀ ਕਰਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸ਼ਂਕਰਪ੍ਰਿਯਾ ੩੪.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—
ਕਰ ਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਨ੍ਵਂਗੀ ਭੁਜਂਗਂ ਵਾਸੁਕਿਂ ਤਥਾ ੩੪.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੁਪਿਤਾ ਭੂषਣਾਨਿ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ ੩੪.
ਕੁੱਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਕਂਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰੌ ਨਾਗੌ ਮਹੇਸ਼ਕृਤਭੂषਣੌ ੩੪.
ਕੰਬਲਾ ਤੇ ਅਸ਼੍ਵਤਰਾ ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਸਨ।
ਕੌਪੀਨਾਚ੍ਛਾ ਦਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਚ੍ਛਲੋਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਵੈ ੩੪.
ਉਹ ਕੇਵਲ ਲੰਗੋਟ ਪਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ, ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਾਙ੍ਗਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਸਂਜਾਤਾ ਭृਙ੍ਗੀ ਚੈਵ ਮਹਾਤਪਾਃ ੩੪.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਏ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਗਣਾਸ੍ਤੇ ਦੁਃਖਿਨੋऽਭਵਨ੍ ੩੪.
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰੁषਿਤਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ॥ ੩੪.
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਉਪਹਾਸਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿ ऋषਯੋ ਭृਸ਼ਮ੍ ੩੪.
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬੜੀ ਹੰਸੀ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਉਪਹਾਸਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਕृਤਂ ਸ਼ੁਭੇ ੩੪.
ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਐ ਸੋਹਣੀਏ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤੋ ਹ੍ਯਹਂ ਸੁਭ੍ਰੁ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਦੇਹਿ ਕੌਪੀ ਨਾਮਾਤ੍ਰਂ ਮੇ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ॥ ੩੪.
ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੰਗੋਟ ਦੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਤੀ ਤੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਯੋਗਿਨਾ ਤਦਾ ੩੪.
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਜੋਗੀ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਤੀ ਨੇ—
ਕਿਂ ਕੌਪੀਨੇਨ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮੁਨਿਨਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾ ੩੪.
ਮੁਨੀਏ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਲੰਗੋਟ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਟਨਮਿषੇਣੈਵ ऋषਿਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਵਿਰੋਹਿਤਾਃ ੩੪.
ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕੌਪੀਨਂ ਪਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਨਾਨ੍ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ੩੪.
ਉਥੇ ਲੰਗੋਟ ਡਿੱਗ ਪਈ ਸੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ੩੪.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰੁਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਾਰਵਤੀ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਪਿਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵ ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਦਾ ੩੪.
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ—
ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਨੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਂਕਿਤੇਨ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ੩੪.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯਥਾ ਹਿ ਮਦਨੋ ਦਗ੍ਧਸ੍ਤਥੇਯਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਚਃ ੩੪.
ਜਿਵੇਂ ਮਦਨ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ।
ਵਿਲੋਕਿਤਾਸ੍ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮੁਦ੍ਰਯਾ ੩੪.
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਮਾਲੋਕਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਪਰਮੇਣ ਹਿ ੩੪.
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਨੈਣ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?
ਤ੍ਰਿਪੁਰੋ ਨੈਵ ਵੈ ਸ਼ਂਭੋ ਨਾਂਧਕੋ ਵृषਭਧ੍ਵਜ ਵृਥੈਵ ਤ੍ਵਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਜਾਤੋऽਸਿ ਮਮ ਚਾਗ੍ਰਤਃ॥ ੩੪.
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਅੰਧਕ ਜਾਂ ਵੱਛ-ਧਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਵਿਰੂਪਾਖ੍ਯਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੀ ਆਇਆ ਹੈਂ।
ਏਵਮਾਦੀਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਹਯੁਵਾਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ ੩੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਵਨਮੇਵ ਵਰਂ ਚਾਦ੍ਯ ਵਿਜਨਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ ੩੪.
ਅੱਜ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁੰਨ-ਸਾਨ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਹੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸੁਖੀ ਪਰਮਾਰ੍ਥਜ੍ਞਃ ਸ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸ ਚ ਪਂਡਿਤਃ ੩੪.
ਜੋ ਅਸਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪੰਡਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਹੈ।