xxxਵਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾਰਾਧਿਤ ਏਵ ਏष ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਾਣਾਂ ਪਰਮਃ ਪਰਾਤ੍ਮਾ॥ ੩੪.
ਇਹ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭृਂਗਿਣੇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਹ੍ਯੁਵਾਚ ਕਿਪਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ੩੪.
ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਆਖਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਬੋਲ ਪਈ।
ਹਂ ਭृਂਗਿਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤਿਤ੍ਵਾਦ੍ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਮਮ ੩੪.
ਹਾਂ ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲ ਝੁਕ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਹਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਿਕਾ ਮੂਢ ਸ਼ਿਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ੩੪.
ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਹਾਂ; ਸ਼ਿਵ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਦਂ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਭृਂਗਿਣਾ ਤਦਾ ੩੪.
ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਨੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਪੁਤੁਰ੍ਯਜ੍ਞੇ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਨਿਂਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ੩੪.
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਦੱਖ ਦੇ ਯਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਨ੍ਵਂਗਿ ਹ੍ਯਧੁਨਾ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ੩੪.੧੦੬ ਕਥਂ ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਜ੍ਜਾਤਾ ਸੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ ੩੪.
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਸੋਹਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮੀ ਸੀ, ਰੰਗ ਵਾਲੀਏ?
ਸਪ੍ਰੇਮਾ ਚ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤਵ ਨਾਸ੍ਤੀਹ ਸਂਪ੍ਰਾਤਮ੍ ੩੪.
ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ੩੪.
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਭਕ੍ਤਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵਿ ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰੇ ੩੪.
ਤੂੰ ਭਗਤਣ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗੇ।
ਸ਼ਿਵੋ ਵਰੇਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੋ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ੩੪.
ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚੁਣਨ ਯੋਗ ਹਨ; ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਰੇ ਭृਂਗਿਨ੍ਮੌਨਮਾਲਂਬ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵਾਥ ਵਾ ਵ੍ਰਜ ੩੪.
ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ।
ਤਪਸਾ ਕੇਨ ਚਾਨੀਤਃ ਕਯਾ ਚਾਪਿ ਸ਼ਿਵੋ ਹ੍ਯਯਮ੍ ੩੪.
ਕਿਹੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ?
ਕੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕੇਨ ਯੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਬਹੁ ਭਾषਸੇ ੩੪.
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੇ ਇੰਨਾ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ?
ਭृਂਗਿਣੋਕ੍ਤਾ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਦਾ ਸ਼ਾਪਂ ਦਦੌ ਸਤੀ ੩੪.
ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਦੀ ਗੱਲ ਅਣਸੁਣੀ ਕਰਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸ਼ਂਕਰਪ੍ਰਿਯਾ ੩੪.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—
ਕਰ ਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਨ੍ਵਂਗੀ ਭੁਜਂਗਂ ਵਾਸੁਕਿਂ ਤਥਾ ੩੪.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੁਪਿਤਾ ਭੂषਣਾਨਿ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ ੩੪.
ਕੁੱਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਕਂਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰੌ ਨਾਗੌ ਮਹੇਸ਼ਕृਤਭੂषਣੌ ੩੪.
ਕੰਬਲਾ ਤੇ ਅਸ਼੍ਵਤਰਾ ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਸਨ।
ਕੌਪੀਨਾਚ੍ਛਾ ਦਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਚ੍ਛਲੋਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਵੈ ੩੪.
ਉਹ ਕੇਵਲ ਲੰਗੋਟ ਪਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ, ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਾਙ੍ਗਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਸਂਜਾਤਾ ਭृਙ੍ਗੀ ਚੈਵ ਮਹਾਤਪਾਃ ੩੪.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਏ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਗਣਾਸ੍ਤੇ ਦੁਃਖਿਨੋऽਭਵਨ੍ ੩੪.
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰੁषਿਤਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ॥ ੩੪.
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਉਪਹਾਸਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿ ऋषਯੋ ਭृਸ਼ਮ੍ ੩੪.
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬੜੀ ਹੰਸੀ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਉਪਹਾਸਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਕृਤਂ ਸ਼ੁਭੇ ੩੪.
ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਐ ਸੋਹਣੀਏ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤੋ ਹ੍ਯਹਂ ਸੁਭ੍ਰੁ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਦੇਹਿ ਕੌਪੀ ਨਾਮਾਤ੍ਰਂ ਮੇ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ॥ ੩੪.
ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੰਗੋਟ ਦੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਤੀ ਤੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਯੋਗਿਨਾ ਤਦਾ ੩੪.
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਜੋਗੀ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਤੀ ਨੇ—
ਕਿਂ ਕੌਪੀਨੇਨ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮੁਨਿਨਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾ ੩੪.
ਮੁਨੀਏ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਲੰਗੋਟ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਟਨਮਿषੇਣੈਵ ऋषਿਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਵਿਰੋਹਿਤਾਃ ੩੪.
ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕੌਪੀਨਂ ਪਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਨਾਨ੍ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ੩੪.
ਉਥੇ ਲੰਗੋਟ ਡਿੱਗ ਪਈ ਸੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।