ਏਕ ਏਵ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ਤੇषਾਮਪਿ ਚ ਯਨ੍ਮਹਃ ੩੪.
ਉਹੀ ਇਕ ਪਰਮ ਜੋਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਹੈ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤੋ ਦੇਵਿ ਹ੍ਯਜੇਯੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ ੩੪.
ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦੀ ਹੈਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਹੈ?
ਨਾਰਦੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਕੁਪਿਤਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਭृਸ਼ਮ੍ ੩੪.
ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਚਾਪਲ੍ਯਾਚ੍ਚ ਨ ਵਕ੍ਤ੍ਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ੩੪.
ਮੈਂ ਚਲਪਣ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਥਂ ਸ਼ਿਵੋ ਹਿ ਦੇਵਰ੍ष ਉਕ੍ਤੋऽਤੋ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਬਹੁ ੩੪.
ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਬਾਰੇ ਇੰਨਾ ਕੁ ਕਿਉਂ ਕਿਹਾ?
ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਪ੍ਰਤਿष੍ਠੋऽਯਂ ਜਾਤੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ॥ ੩੪.
ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਣ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦੋ ਮੌਨਮਾਸ਼੍ਰਯਤ੍ ੩੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਬਹੁ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਚ ਭਾਮਿਨਿ ੩੪.
ਭਾਮਿਨੀ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਇੰਨਾ ਕੁ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਾਵਯੁਕ੍ਤਾਸਿ ਵਰਾਨਨੇ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਪਰਂ ਪਰਾਣਾਮ੍ ੩੪.
ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਪਿਨਾਕਿਨਾ ਪੁਰਾ ਏਤਤ੍ਸ੍ਮृਤਂ ਕਿਂ ਸੁਭਗੇ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ ੩੪.
ਸੁਭਾਗੇ, ਦੱਸ ਕਿ ਪਿਨਾਕੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਕੀ ਹੈ ਇਹ?
xxxਵਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾਰਾਧਿਤ ਏਵ ਏष ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਾਣਾਂ ਪਰਮਃ ਪਰਾਤ੍ਮਾ॥ ੩੪.
ਇਹ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭृਂਗਿਣੇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਹ੍ਯੁਵਾਚ ਕਿਪਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ੩੪.
ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਆਖਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਬੋਲ ਪਈ।
ਹਂ ਭृਂਗਿਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤਿਤ੍ਵਾਦ੍ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਮਮ ੩੪.
ਹਾਂ ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲ ਝੁਕ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਹਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਿਕਾ ਮੂਢ ਸ਼ਿਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ੩੪.
ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਹਾਂ; ਸ਼ਿਵ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਦਂ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਭृਂਗਿਣਾ ਤਦਾ ੩੪.
ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਨੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਪੁਤੁਰ੍ਯਜ੍ਞੇ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਨਿਂਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ੩੪.
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਦੱਖ ਦੇ ਯਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਨ੍ਵਂਗਿ ਹ੍ਯਧੁਨਾ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ੩੪.੧੦੬ ਕਥਂ ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਜ੍ਜਾਤਾ ਸੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ ੩੪.
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਸੋਹਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮੀ ਸੀ, ਰੰਗ ਵਾਲੀਏ?
ਸਪ੍ਰੇਮਾ ਚ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤਵ ਨਾਸ੍ਤੀਹ ਸਂਪ੍ਰਾਤਮ੍ ੩੪.
ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ੩੪.
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਭਕ੍ਤਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵਿ ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰੇ ੩੪.
ਤੂੰ ਭਗਤਣ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗੇ।
ਸ਼ਿਵੋ ਵਰੇਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੋ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ੩੪.
ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚੁਣਨ ਯੋਗ ਹਨ; ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਰੇ ਭृਂਗਿਨ੍ਮੌਨਮਾਲਂਬ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵਾਥ ਵਾ ਵ੍ਰਜ ੩੪.
ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ।
ਤਪਸਾ ਕੇਨ ਚਾਨੀਤਃ ਕਯਾ ਚਾਪਿ ਸ਼ਿਵੋ ਹ੍ਯਯਮ੍ ੩੪.
ਕਿਹੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ?
ਕੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕੇਨ ਯੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਬਹੁ ਭਾषਸੇ ੩੪.
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੇ ਇੰਨਾ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ?
ਭृਂਗਿਣੋਕ੍ਤਾ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਦਾ ਸ਼ਾਪਂ ਦਦੌ ਸਤੀ ੩੪.
ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਦੀ ਗੱਲ ਅਣਸੁਣੀ ਕਰਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸ਼ਂਕਰਪ੍ਰਿਯਾ ੩੪.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—
ਕਰ ਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਨ੍ਵਂਗੀ ਭੁਜਂਗਂ ਵਾਸੁਕਿਂ ਤਥਾ ੩੪.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੁਪਿਤਾ ਭੂषਣਾਨਿ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ ੩੪.
ਕੁੱਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਕਂਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰੌ ਨਾਗੌ ਮਹੇਸ਼ਕृਤਭੂषਣੌ ੩੪.
ਕੰਬਲਾ ਤੇ ਅਸ਼੍ਵਤਰਾ ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਸਨ।
ਕੌਪੀਨਾਚ੍ਛਾ ਦਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਚ੍ਛਲੋਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਵੈ ੩੪.
ਉਹ ਕੇਵਲ ਲੰਗੋਟ ਪਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ, ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।