ਤਦਾ ਮਹੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਸਤ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ ੩੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਜੇਯੋऽਹਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤੁ ਵੋਚ ਹਿ ਸਾਧ੍ਵਿ ੩੪.
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਜਿੱਤ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਸਤਕਾਰੀਏ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬੋਲ।
ਤਦਾਮ੍ਬਿਕਾਹ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਮਹੇਸ਼ਂ ਮਯਾ ਜਿਤੋऽਸ੍ਯਦ੍ਯ ਨ ਵਿਸ੍ਮਯੋऽਤ੍ਰ ਜਿਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਦੇਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਸ਼ਂਕਰ॥ ੩੪.
ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ, ਸ਼ੰਕਰ।'
ਏਵਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਗਿਰਿਜਾ ਤੁ ਸ਼ਂਭੁਂ ਸਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਨਰ੍ਮਵਚਸਾ ਸ ਤਯਾਭਿਭੂਤਃ ੩੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਵੱਲ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਮਜ਼ਾਕੀਅਤ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਗਈ।
ਅਜੇਯੋऽਹਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤਵ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੩੪.
ਮੈਂ ਅਜੈ ਹਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚ ਵਿਹਸ੍ਯ ਸਾ ੩੪.
ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮਯੈਕਯਾ ਜਿਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਵਿਮਲੇਨ ਹਿ ॥ ੩੪.
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਵਿਵਦਮਾਨੌ ਤੌ ਦਂਪਤੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੌ ੩੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਆਕਰ੍ਣਯਾऽऽਕਰ੍ਣਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦੇਕਂ ਜਗਦੇਕਮਂਗਲਮ੍ ੩੪.
ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਉਹ ਇਕ ਬਾਤ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।
ਅਜਿਤੋ ਹਿ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਮੋ ਗੁਰੁਃ ੩੪.
ਮਹਾਦੇਵ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਜੈ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਏਕ ਏਵ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ਤੇषਾਮਪਿ ਚ ਯਨ੍ਮਹਃ ੩੪.
ਉਹੀ ਇਕ ਪਰਮ ਜੋਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਹੈ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤੋ ਦੇਵਿ ਹ੍ਯਜੇਯੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ ੩੪.
ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦੀ ਹੈਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਹੈ?
ਨਾਰਦੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਕੁਪਿਤਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਭृਸ਼ਮ੍ ੩੪.
ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਚਾਪਲ੍ਯਾਚ੍ਚ ਨ ਵਕ੍ਤ੍ਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ੩੪.
ਮੈਂ ਚਲਪਣ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਥਂ ਸ਼ਿਵੋ ਹਿ ਦੇਵਰ੍ष ਉਕ੍ਤੋऽਤੋ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਬਹੁ ੩੪.
ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਬਾਰੇ ਇੰਨਾ ਕੁ ਕਿਉਂ ਕਿਹਾ?
ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਪ੍ਰਤਿष੍ਠੋऽਯਂ ਜਾਤੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ॥ ੩੪.
ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਣ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦੋ ਮੌਨਮਾਸ਼੍ਰਯਤ੍ ੩੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਬਹੁ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਚ ਭਾਮਿਨਿ ੩੪.
ਭਾਮਿਨੀ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਇੰਨਾ ਕੁ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਾਵਯੁਕ੍ਤਾਸਿ ਵਰਾਨਨੇ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਪਰਂ ਪਰਾਣਾਮ੍ ੩੪.
ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਪਿਨਾਕਿਨਾ ਪੁਰਾ ਏਤਤ੍ਸ੍ਮृਤਂ ਕਿਂ ਸੁਭਗੇ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ ੩੪.
ਸੁਭਾਗੇ, ਦੱਸ ਕਿ ਪਿਨਾਕੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਕੀ ਹੈ ਇਹ?
xxxਵਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾਰਾਧਿਤ ਏਵ ਏष ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਾਣਾਂ ਪਰਮਃ ਪਰਾਤ੍ਮਾ॥ ੩੪.
ਇਹ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭृਂਗਿਣੇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਹ੍ਯੁਵਾਚ ਕਿਪਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ੩੪.
ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਆਖਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਬੋਲ ਪਈ।
ਹਂ ਭृਂਗਿਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤਿਤ੍ਵਾਦ੍ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਮਮ ੩੪.
ਹਾਂ ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲ ਝੁਕ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਹਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਿਕਾ ਮੂਢ ਸ਼ਿਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ੩੪.
ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਹਾਂ; ਸ਼ਿਵ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਦਂ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਭृਂਗਿਣਾ ਤਦਾ ੩੪.
ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਨੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਪੁਤੁਰ੍ਯਜ੍ਞੇ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਨਿਂਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ੩੪.
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਦੱਖ ਦੇ ਯਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਨ੍ਵਂਗਿ ਹ੍ਯਧੁਨਾ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ੩੪.੧੦੬ ਕਥਂ ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਜ੍ਜਾਤਾ ਸੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ ੩੪.
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਸੋਹਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮੀ ਸੀ, ਰੰਗ ਵਾਲੀਏ?
ਸਪ੍ਰੇਮਾ ਚ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤਵ ਨਾਸ੍ਤੀਹ ਸਂਪ੍ਰਾਤਮ੍ ੩੪.
ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ੩੪.
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਭਕ੍ਤਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵਿ ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰੇ ੩੪.
ਤੂੰ ਭਗਤਣ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗੇ।