ਗਗਨਾਨ੍ਨਿਸ੍ਸृਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਗਂਗੌਘਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਃ ੩੪.
ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਾਰਾ ਵਗ ਪਿਆ।
ਕੂਪੋ ਹਿ ਪਯਸਾਂ ਯੇ ਨ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਜਗਤ੍ ੩੪.
ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਇਕ ਐਸਾ ਕੂਆਂ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਕਦੇ ਮੈਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੩੪.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਏਵਂ ਵਿਲੋਕਮਾਨੋऽਸੌ ਨਾਰਦੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ ੩੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ—
ਯਾਵਦ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤੋਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਵ ਚ ੩੪.
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਾਰਦੋ ਮੋਹਿਤੋ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚ ਸ ਤੌ ਤਦਾ ੩੪.
ਨਾਰਦ ਜੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨੁਜ੍ਞਾ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ ੩੪.
ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਗਿਆ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਦੂष੍ਣੀਂਭੂਤੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ ੩੪.
ਫਿਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਤਤ੍ਸਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟਾਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੩੪.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੇਖੇ।
ਏਵਮਾਦੀਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਣਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ ੩੪.
ਉਸ ਨੇ ਐਸੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਅਚੰਭੇ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਅਰ੍ਧਾਸਨਗਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ੩੪.
ਉਹ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਅੱਧੀ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸੀ।
ਗੌਰੀ ਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਬਾਲਾ ਤਨ੍ਵਂਗੀ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ ੩੪.
ਗੌਰੀ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਪਤਲੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਨਿ ਵਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਿਕਲੀਕृਤਃ ੩੪.
ਉਹ ਬਦਲੇ ਨਾ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਦਲ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦੇਨ ਤਥਾ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ੩੪.
ਨਾਰਦ ਨੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਂਖੇਨ ਭੋਗਿਵਰ੍ਯੇਣ ਸੇਵਿਤਂ ਚਾਂਘ੍ਰਿਪਂਕਜਮ੍ ਤਥਾ ਪਦ੍ਮੇਨ ਮਹਾ ਸ਼ੇषੇਣਾਪਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ॥ ੩੪.
ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨ ਸ਼ੰਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੱਪ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਦਮ ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨਾਗਵਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤੋ ਹਿ ਨਿਰਂਤਰਂਮ੍ ੩੪.
ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਸੱਪ ਵੀ ਲਗਾਤਾਰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕਂਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਣਭੂषਣਭੂषਿਤੌ ੩੪.
ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨੇਕਜਾਤਿਸਂਵੀਤਾ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਪਦ੍ਮਿਨਃ ੩੪.
ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵੀ ਸਨ।
ਪਦ੍ਮੋ ਦਂਭਃ ਸੁਦਂਭਸ਼੍ਚ ਕਰਾਲੋ ਭੀषਣਸ੍ਤਥਾ ੩੪.
ਪਦਮ, ਦੰਭ, ਸੁਦੰਭ, ਕਰਾਲ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਣ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਅਂਗਭੂਤਾ ਹਰਸ੍ਯਾ ਸਨ੍ਪੂਜ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ੩੪.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਰਾ ਦੇ, ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅੰਗ ਬਣ ਗਏ।
ਫਣਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਤਯਂ ਕੇषਾਂ ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ ੩੪.
ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਦੋ ਫਣ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਤਿੰਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਵਕਂ ਦਸ਼ਕਂ ਚੈਵ ਤਥੈਕਾਦਸ਼ਕਂ ਤ੍ਵਥ ੩੪.
ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨੌਂ, ਦੱਸ ਤੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਗਿਆਰਾਂ ਫਣ ਵੀ ਸਨ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਫਣਾਃ ਕੇऽਪਿ ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਕਂ ਚ षष੍ਟਿਕਮ੍ ੩੪.
ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਚਾਲੀ, ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਪੰਜਾਹ ਤੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਸੱਠ ਫਣ ਸਨ।
ਤਥਾ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹ੍ਯਯੁਤਪ੍ਰਯੁਤਾਨਿ ਚ ੩੪.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੈਂਕੜੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਫਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਅਨਂਤਾਸ਼੍ਚ ਫਣਾ ਯੇषਾਂ ਤੇ ਸਰ੍ਪਾਃ ਸ਼ਿਵਭੂषਣਾਃ ੩੪.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਣ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਪ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਹਣੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯਾਵਂਤੋऽਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭੋਗਿਨੋऽਪਿ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਃ ੩੪.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੱਪ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਚਂਦ੍ਰਾਂਕਿਤੋ ਯਸ੍ਯ ਕਪਰ੍ਦ੍ਦਸ੍ਤ੍ਵਤਿਸੁਂਦਰਃ ੩੪.
ਉਸ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ 'ਚ ਅਰਧ ਚੰਦ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵृਤਃ ੩੪.
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਉਰੋ ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਚ ਤਥੋਰੁਜਘਨਂ ਪਰਮ੍ ੩੪.
ਉਸਦਾ ਛਾਤੀ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਰਾਣੇ ਤੇ ਕਮਰ ਵੀ ਬੜੇ ਉੱਤਮ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਚਰਣਾਰਵਿਂਦਮਤੁਲਂ ਤੇਜੋਮਯਂ ਸੁਂਦਰਂ ਸਂਧ੍ਯਾਰਾਗਸੁਮਂਗਲਂ ਚ ਪਰਮਂ ਤਾਪਾਪਨੁਤ੍ਤਿਂਕਰਮ੍ ੩੪.
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਰਗੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ, ਚਮਕਦੇ, ਸੋਹਣੇ, ਸਾਂਝ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਸੁਭਕਾਮੀ ਤੇ ਸਭ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।