ਤਤੋ ਗਿਰੀਸ਼ੋ ਗਿਰਿਜਾਸਮੇਤਃ ਕ੍ਰੀਡਾਨ੍ਵਿਤੋऽਸੌ ਗਿਰਿਰਾਜਮਸ੍ਤਕੇ ੩੩.
ਫਿਰ ਗਿਰਿਸ਼, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਨ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਕੈਲਾਸ ਦਵਦਵਾ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ੩੪.
ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ऋषਿਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੇਵੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਭਿਃ ਸਹ ੩੪.
ਰੁਦ੍ਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਇਂਦ੍ਰੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੇਵਾਧਰ੍ਮਪਰੋऽਭਵਤ੍ ੩੪.
ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਸੇਵਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸੂਪਾਨ੍ਨਕਰ੍ਤਾ ਸਤਤਂ ਜਾਤਵਦਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ ੩੪.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਸੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਦਾ ਦਾਨੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਸ੍ਤਥਾ ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ ੩੪.
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਕਂਦਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਥਾ ਗਿਰਿਜਯਾ ਸਹ ੩੪.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਗਣੇਸ਼, ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਿਰਿਜਾ ਸਮੇਤ ਸਨ।
ਯੇਨਾਂਧਕੋ ਮਹਾ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ ਦੇਵਾਨਾਮਰਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ ੩੪.
ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਆਂਧਕ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾ ਗਜਾਸੁਰਂ ਯੇਨ ਉਤ੍ਕृਤ੍ਤ੍ਯ ਚਰ੍ਮ ਵੈ ਕृਤਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪਾਲ੍ਯਭੂਤੇਨ ਰੇਜੇ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਨ੍ਦਰਃ॥ ੩੪.
ਜਿਸ ਨੇ ਗਜਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਖਾਲ ਉਤਾਰ ਕੇ ਪਾਈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਰਦੋ ਦਿਵ੍ਯ ਰ੍ਸ਼ਨਃ ੩੪.
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਇਆ।
ਸੁਧਯਾ ਪਰਯਾ ਚਾਪਿ ਸੇਵਿਤਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਨਾਰਦੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍॥ ੩੪.
ਉਸ ਉੱਚੀ ਕੋਟ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਸੇਵਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਰਬਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਅਨੇਕਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਤਪਨੈਸ਼੍ਚ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ੩੪.
ਉਹ ਥਾਂ ਅਨੇਕ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਲਤਾਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਾਃ ੩੪.
ਉੱਥੇ ਕਈ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਸੜਕਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਾਰਿਜਾਤਵਨਾਮੋਦਲਂਪਟਾ ਬਹਵੋऽਲਯਃ ੩੪.
ਉੱਥੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਗ਼ਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ਿਖਂਡਿਨੋ ਮਹਚ੍ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੇਕਾਰਵਂ ਮੁਦਾ ੩੪.
ਮੋਰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਚੇ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੂਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਰਿਣਃ ਕਰਿਣੀਭਿਸ਼੍ਚ ਮੋਦਮਾਨਾਃ ਸੁਵਰ੍ਚਸਃ ੩੪.
ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵृषਭਾ ਨਂਦਿਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰੇਭਮਾਨਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ ੩੪.
ਨੰਦੀ ਆਦਿਕ ਸਾਂਡ ਲਗਾਤਾਰ ਡੱਕ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਗਪੁਂਨਾਗਬਕੁਲਾਸ਼੍ਚਂਪਕਾ ਨਾਗਕੇਸਰਾਃ ੩੪.
ਉੱਥੇ ਨਾਗ, ਪੁੰਨਾਗ, ਬਕੁਲ, ਚੰਪਾ ਤੇ ਨਾਗਕੇਸਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ।
ਕਹ੍ਲਾਰਾਃ ਕਰਵੀਰਿਸ਼੍ਚ ਕੁਮੁਦਾਨਿ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ ੩੪.
ਉੱਥੇ ਕਹਲਾਰ, ਕਰਵੀਰ ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਕੁਮੁਦ ਫੁੱਲ ਵੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਬਹਵੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋਸ੍ਤੋषਕਰਾਹ੍ਯਮੀ ਆਰਾਮਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵਿਰੇ॥ ੩੪.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਬਾਗ਼ ਦੋਹਰੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗਗਨਾਨ੍ਨਿਸ੍ਸृਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਗਂਗੌਘਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਃ ੩੪.
ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਾਰਾ ਵਗ ਪਿਆ।
ਕੂਪੋ ਹਿ ਪਯਸਾਂ ਯੇ ਨ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਜਗਤ੍ ੩੪.
ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਇਕ ਐਸਾ ਕੂਆਂ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਕਦੇ ਮੈਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੩੪.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਏਵਂ ਵਿਲੋਕਮਾਨੋऽਸੌ ਨਾਰਦੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ ੩੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ—
ਯਾਵਦ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤੋਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਵ ਚ ੩੪.
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਾਰਦੋ ਮੋਹਿਤੋ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚ ਸ ਤੌ ਤਦਾ ੩੪.
ਨਾਰਦ ਜੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨੁਜ੍ਞਾ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ ੩੪.
ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਗਿਆ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਦੂष੍ਣੀਂਭੂਤੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ ੩੪.
ਫਿਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਤਤ੍ਸਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟਾਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੩੪.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੇਖੇ।
ਏਵਮਾਦੀਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਣਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ ੩੪.
ਉਸ ਨੇ ਐਸੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਅਚੰਭੇ ਵੀ ਵੇਖੇ।