ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਸ਼ਿਵਕਰ੍ਮਪਰੋऽਭਵਤ੍ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਕਰੋਤਿ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧੌ॥ ੩੩.
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਜਾਗਦਾ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਗਾਥਾ ਗਾਯਂਸ੍ਤੁ ਆਨਂਦਾਸ਼੍ਰੁਕਣਾਨ੍ਮੁਹੁਃ ੩੩.
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗਾਥਾਵਾਂ ਗਾਂਦਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਗਾਉਂਦਾ।
ਆਯੁष੍ਯਂ ਚ ਗਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਪਰਸ੍ਯ ਚ ੩੩.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਂਸੇਵਿਤੁਂ ਸੁਖਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਹ੍ਯੇਕ ਏਵ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੩੩.
ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਣ ਲਈ ਸਦਾ ਕੇਵਲ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭੂਤਸਾਮ੍ਯਂ ਨਿਰਂਤਰਮ੍ ਵਿਨਾ ਸ਼ਿਵੇਨ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍॥ ੩੩.
ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਇਕਸਮਾਨਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਪਂਚਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ੩੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਪੂਰਾ ਤੇ ਦੁਨੀਆਵੀ ਭਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਸਾਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੇਰੁਪੋषਣਾਤ੍ ੩੩.
ਸ਼ਿਵ-ਰਾਤਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀਵੀਯੋ ਗਾਚ੍ਚ ਜਟਾਜੂਟੇਨ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਨਃ॥ ੩੩.
ਦਾਕਸ਼ਾਇਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵਿਰਭਦਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਗ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰਿਵ੍ਰਤੇਨੈਵ ਤਾਰਿਤਾ ਬਹਵਃ ਪੁਰਾ ੩੩.
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ-ਰਾਤਰੀ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ।
ਮਾਂਧਾਤਾ ਧੁਨ੍ਧੁਮਾਰਿਸ਼੍ਚ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਯੋ ਨृਪਾਃ ੩੩.
ਮਾਂਧਾਤਾ, ਧੁੰਧੁਮਾਰੀ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ।
ਤਤੋ ਗਿਰੀਸ਼ੋ ਗਿਰਿਜਾਸਮੇਤਃ ਕ੍ਰੀਡਾਨ੍ਵਿਤੋऽਸੌ ਗਿਰਿਰਾਜਮਸ੍ਤਕੇ ੩੩.
ਫਿਰ ਗਿਰਿਸ਼, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਨ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਕੈਲਾਸ ਦਵਦਵਾ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ੩੪.
ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ऋषਿਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੇਵੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਭਿਃ ਸਹ ੩੪.
ਰੁਦ੍ਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਇਂਦ੍ਰੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੇਵਾਧਰ੍ਮਪਰੋऽਭਵਤ੍ ੩੪.
ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਸੇਵਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸੂਪਾਨ੍ਨਕਰ੍ਤਾ ਸਤਤਂ ਜਾਤਵਦਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ ੩੪.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਸੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਦਾ ਦਾਨੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਸ੍ਤਥਾ ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ ੩੪.
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਕਂਦਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਥਾ ਗਿਰਿਜਯਾ ਸਹ ੩੪.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਗਣੇਸ਼, ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਿਰਿਜਾ ਸਮੇਤ ਸਨ।
ਯੇਨਾਂਧਕੋ ਮਹਾ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ ਦੇਵਾਨਾਮਰਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ ੩੪.
ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਆਂਧਕ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾ ਗਜਾਸੁਰਂ ਯੇਨ ਉਤ੍ਕृਤ੍ਤ੍ਯ ਚਰ੍ਮ ਵੈ ਕृਤਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪਾਲ੍ਯਭੂਤੇਨ ਰੇਜੇ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਨ੍ਦਰਃ॥ ੩੪.
ਜਿਸ ਨੇ ਗਜਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਖਾਲ ਉਤਾਰ ਕੇ ਪਾਈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਰਦੋ ਦਿਵ੍ਯ ਰ੍ਸ਼ਨਃ ੩੪.
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਇਆ।
ਸੁਧਯਾ ਪਰਯਾ ਚਾਪਿ ਸੇਵਿਤਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਨਾਰਦੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍॥ ੩੪.
ਉਸ ਉੱਚੀ ਕੋਟ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਸੇਵਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਰਬਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਅਨੇਕਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਤਪਨੈਸ਼੍ਚ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ੩੪.
ਉਹ ਥਾਂ ਅਨੇਕ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਲਤਾਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਾਃ ੩੪.
ਉੱਥੇ ਕਈ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਸੜਕਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਾਰਿਜਾਤਵਨਾਮੋਦਲਂਪਟਾ ਬਹਵੋऽਲਯਃ ੩੪.
ਉੱਥੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਗ਼ਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ਿਖਂਡਿਨੋ ਮਹਚ੍ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੇਕਾਰਵਂ ਮੁਦਾ ੩੪.
ਮੋਰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਚੇ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੂਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਰਿਣਃ ਕਰਿਣੀਭਿਸ਼੍ਚ ਮੋਦਮਾਨਾਃ ਸੁਵਰ੍ਚਸਃ ੩੪.
ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵृषਭਾ ਨਂਦਿਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰੇਭਮਾਨਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ ੩੪.
ਨੰਦੀ ਆਦਿਕ ਸਾਂਡ ਲਗਾਤਾਰ ਡੱਕ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਗਪੁਂਨਾਗਬਕੁਲਾਸ਼੍ਚਂਪਕਾ ਨਾਗਕੇਸਰਾਃ ੩੪.
ਉੱਥੇ ਨਾਗ, ਪੁੰਨਾਗ, ਬਕੁਲ, ਚੰਪਾ ਤੇ ਨਾਗਕੇਸਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ।
ਕਹ੍ਲਾਰਾਃ ਕਰਵੀਰਿਸ਼੍ਚ ਕੁਮੁਦਾਨਿ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ ੩੪.
ਉੱਥੇ ਕਹਲਾਰ, ਕਰਵੀਰ ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਕੁਮੁਦ ਫੁੱਲ ਵੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਬਹਵੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋਸ੍ਤੋषਕਰਾਹ੍ਯਮੀ ਆਰਾਮਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵਿਰੇ॥ ੩੪.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਬਾਗ਼ ਦੋਹਰੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।