ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ੀ ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਉਪੋष੍ਯਾ ਸਾ ਤਿਥਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਕਾਰਿਣੀ॥ ੩੩.
ਚੌਦਵੀਂ ਤਿਥੀ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਹ ਤਿਥੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਨਾਈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰਿਤਿਥਿਃ ਖ੍ਯਾਤਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀ ੩੩.
ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੀ ਤਿਥੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਵਿਧਵਾ ਕਾਚਿਤ੍ਪੁਰਾ ਹ੍ਯਾਸੀਚ੍ਚ ਚਂਚਲਾ ੩੩.
ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਧਵਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਅ ਵਿਚ ਚੰਚਲ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਵਪਚਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ੩੩.
ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਦਾ ਸੀ।
ਮਹਾਪਾਪਪ੍ਰਯੋਗਾਚ੍ਚ ਪਾਪਮਾਰਭਤੇ ਸਦਾ ੩੩.
ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਹੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮृਗਯੁਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਸੌ ਕਰ੍ਮਚਣ੍ਡਾਲ ਏਵ ਸਃ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯੁषਿਤਃ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧੌ॥ ੩੩.
ਉਹ ਮੰਦ ਬੰਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੀ ਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਚੰਡਾਲ ਸੀ। ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਰਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਸ਼ੈਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦृਚ੍ਛਾਜਾਤਮਂਤਿਕੇ ੩੩.
ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਰਚਾ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਸੰਬੰਧੀ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਵਾਚਨਾ ਸੁਣੀ।
ਸ ਏਕਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਦੁष੍ਟਃ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਾਗਰਾਤ੍ ੩੩.
ਉਹ ਮੰਦ ਬੰਦਾ ਇੱਕ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਤਾਮਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨੁषਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ ੩੩.
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਸਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯੋऽਸੌ ਸੁਭਗਃ ਸਂਦੁਰੀ ਪ੍ਰਿਯਃ ੩੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜੰਮਿਆ, ਸੁਭਾਗਾ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ।
ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਸ਼ਿਵਕਰ੍ਮਪਰੋऽਭਵਤ੍ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਕਰੋਤਿ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧੌ॥ ੩੩.
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਜਾਗਦਾ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਗਾਥਾ ਗਾਯਂਸ੍ਤੁ ਆਨਂਦਾਸ਼੍ਰੁਕਣਾਨ੍ਮੁਹੁਃ ੩੩.
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗਾਥਾਵਾਂ ਗਾਂਦਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਗਾਉਂਦਾ।
ਆਯੁष੍ਯਂ ਚ ਗਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਪਰਸ੍ਯ ਚ ੩੩.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਂਸੇਵਿਤੁਂ ਸੁਖਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਹ੍ਯੇਕ ਏਵ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੩੩.
ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਣ ਲਈ ਸਦਾ ਕੇਵਲ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭੂਤਸਾਮ੍ਯਂ ਨਿਰਂਤਰਮ੍ ਵਿਨਾ ਸ਼ਿਵੇਨ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍॥ ੩੩.
ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਇਕਸਮਾਨਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਪਂਚਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ੩੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਪੂਰਾ ਤੇ ਦੁਨੀਆਵੀ ਭਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਸਾਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੇਰੁਪੋषਣਾਤ੍ ੩੩.
ਸ਼ਿਵ-ਰਾਤਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀਵੀਯੋ ਗਾਚ੍ਚ ਜਟਾਜੂਟੇਨ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਨਃ॥ ੩੩.
ਦਾਕਸ਼ਾਇਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵਿਰਭਦਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਗ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰਿਵ੍ਰਤੇਨੈਵ ਤਾਰਿਤਾ ਬਹਵਃ ਪੁਰਾ ੩੩.
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ-ਰਾਤਰੀ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ।
ਮਾਂਧਾਤਾ ਧੁਨ੍ਧੁਮਾਰਿਸ਼੍ਚ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਯੋ ਨृਪਾਃ ੩੩.
ਮਾਂਧਾਤਾ, ਧੁੰਧੁਮਾਰੀ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ।
ਤਤੋ ਗਿਰੀਸ਼ੋ ਗਿਰਿਜਾਸਮੇਤਃ ਕ੍ਰੀਡਾਨ੍ਵਿਤੋऽਸੌ ਗਿਰਿਰਾਜਮਸ੍ਤਕੇ ੩੩.
ਫਿਰ ਗਿਰਿਸ਼, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਨ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਕੈਲਾਸ ਦਵਦਵਾ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ੩੪.
ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ऋषਿਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੇਵੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਭਿਃ ਸਹ ੩੪.
ਰੁਦ੍ਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਇਂਦ੍ਰੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੇਵਾਧਰ੍ਮਪਰੋऽਭਵਤ੍ ੩੪.
ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਸੇਵਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸੂਪਾਨ੍ਨਕਰ੍ਤਾ ਸਤਤਂ ਜਾਤਵਦਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ ੩੪.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਸੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਦਾ ਦਾਨੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਸ੍ਤਥਾ ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ ੩੪.
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਕਂਦਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਥਾ ਗਿਰਿਜਯਾ ਸਹ ੩੪.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਗਣੇਸ਼, ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਿਰਿਜਾ ਸਮੇਤ ਸਨ।
ਯੇਨਾਂਧਕੋ ਮਹਾ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ ਦੇਵਾਨਾਮਰਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ ੩੪.
ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਆਂਧਕ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾ ਗਜਾਸੁਰਂ ਯੇਨ ਉਤ੍ਕृਤ੍ਤ੍ਯ ਚਰ੍ਮ ਵੈ ਕृਤਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪਾਲ੍ਯਭੂਤੇਨ ਰੇਜੇ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਨ੍ਦਰਃ॥ ੩੪.
ਜਿਸ ਨੇ ਗਜਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਖਾਲ ਉਤਾਰ ਕੇ ਪਾਈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਰਦੋ ਦਿਵ੍ਯ ਰ੍ਸ਼ਨਃ ੩੪.
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਇਆ।