ਸृष੍ਟੇਰ੍ਲਵੋ ਹਿ ਸਂਜਾਤੋ ਲਵਾਚ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵ ਚ ੩੩.
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ 'ਲਵਾ' ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ 'ਲਵਾ' ਤੋਂ ਇਕ ਪਲ।
ਨਿਮਿषਾਣਾਂ ਚ षष੍ਟ੍ਯਾ ਵੈ ਫਲ ਇਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ ੩੩.
ਅੱਖ ਦੀ ਸਠ ਵਾਰ ਝਪਕਣ ਨੂੰ 'ਫਲਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਮਾਸ ਏਵ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਾਸਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਤ੍ਸਰਃ ੩੩.
ਦੋ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ।
ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਦਿਨਮਾਰਭ੍ਯ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਂਤਮੇਵ ਚ ੩੩.
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਤੱਕ।
ਪੂਰ੍ਣਚਂਦ੍ਰਮਸੀ ਯਾ ਤੁ ਸਾ ਪੂਰ੍ਣਾ ਦੇਵਤਾਪ੍ਰਿਯਾ ੩੩.
ਜੋ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਵਾਤ੍ਤਾਦਿਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਤੀਵ ਬਭੂਵ ਹ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੇषੋ ਯਸ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰृਣੁਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ॥ ੩੩.
ਉਹ ਰਾਤ ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤਤ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਵੱਖਰਾ ਮਹੱਤਵ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣੋ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਯੋਗਾਨਾਂ ਵਾ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤ ਊਡੂਨਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤਥਾ ੩੩.
ਯੋਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰਵਣ ਵੀ ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਹਨ।
ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਯਸ੍ਤਥਾਜ੍ਞੇਯਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਦਾਨਕਰ੍ਮਣਿ ੩੩.
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਞ੍ਚਮੀ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਚ षष੍ਠਿਕਾ ੩੩.
ਪੰਜਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹੈ ਤੇ ਛੇਵੀਂ ਕੁਮਾਰ ਦੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦਸ਼ਮੀ ਜ੍ਞੇਯਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀ ਤਥਾ ੩੩.
ਦਸਵੀਂ ਤਿਥੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗਿਆਰਵੀਂ ਰੁਦਰ ਦੀ।
ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ੀ ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਉਪੋष੍ਯਾ ਸਾ ਤਿਥਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਕਾਰਿਣੀ॥ ੩੩.
ਚੌਦਵੀਂ ਤਿਥੀ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਹ ਤਿਥੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਨਾਈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰਿਤਿਥਿਃ ਖ੍ਯਾਤਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀ ੩੩.
ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੀ ਤਿਥੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਵਿਧਵਾ ਕਾਚਿਤ੍ਪੁਰਾ ਹ੍ਯਾਸੀਚ੍ਚ ਚਂਚਲਾ ੩੩.
ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਧਵਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਅ ਵਿਚ ਚੰਚਲ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਵਪਚਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ੩੩.
ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਦਾ ਸੀ।
ਮਹਾਪਾਪਪ੍ਰਯੋਗਾਚ੍ਚ ਪਾਪਮਾਰਭਤੇ ਸਦਾ ੩੩.
ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਹੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮृਗਯੁਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਸੌ ਕਰ੍ਮਚਣ੍ਡਾਲ ਏਵ ਸਃ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯੁषਿਤਃ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧੌ॥ ੩੩.
ਉਹ ਮੰਦ ਬੰਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੀ ਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਚੰਡਾਲ ਸੀ। ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਰਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਸ਼ੈਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦृਚ੍ਛਾਜਾਤਮਂਤਿਕੇ ੩੩.
ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਰਚਾ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਸੰਬੰਧੀ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਵਾਚਨਾ ਸੁਣੀ।
ਸ ਏਕਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਦੁष੍ਟਃ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਾਗਰਾਤ੍ ੩੩.
ਉਹ ਮੰਦ ਬੰਦਾ ਇੱਕ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਤਾਮਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨੁषਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ ੩੩.
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਸਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯੋऽਸੌ ਸੁਭਗਃ ਸਂਦੁਰੀ ਪ੍ਰਿਯਃ ੩੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜੰਮਿਆ, ਸੁਭਾਗਾ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ।
ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਸ਼ਿਵਕਰ੍ਮਪਰੋऽਭਵਤ੍ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਕਰੋਤਿ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧੌ॥ ੩੩.
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਜਾਗਦਾ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਗਾਥਾ ਗਾਯਂਸ੍ਤੁ ਆਨਂਦਾਸ਼੍ਰੁਕਣਾਨ੍ਮੁਹੁਃ ੩੩.
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗਾਥਾਵਾਂ ਗਾਂਦਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਗਾਉਂਦਾ।
ਆਯੁष੍ਯਂ ਚ ਗਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਪਰਸ੍ਯ ਚ ੩੩.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਂਸੇਵਿਤੁਂ ਸੁਖਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਹ੍ਯੇਕ ਏਵ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੩੩.
ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਣ ਲਈ ਸਦਾ ਕੇਵਲ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭੂਤਸਾਮ੍ਯਂ ਨਿਰਂਤਰਮ੍ ਵਿਨਾ ਸ਼ਿਵੇਨ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍॥ ੩੩.
ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਇਕਸਮਾਨਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਪਂਚਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ੩੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਪੂਰਾ ਤੇ ਦੁਨੀਆਵੀ ਭਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਸਾਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੇਰੁਪੋषਣਾਤ੍ ੩੩.
ਸ਼ਿਵ-ਰਾਤਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀਵੀਯੋ ਗਾਚ੍ਚ ਜਟਾਜੂਟੇਨ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਨਃ॥ ੩੩.
ਦਾਕਸ਼ਾਇਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵਿਰਭਦਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਗ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰਿਵ੍ਰਤੇਨੈਵ ਤਾਰਿਤਾ ਬਹਵਃ ਪੁਰਾ ੩੩.
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ-ਰਾਤਰੀ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ।
ਮਾਂਧਾਤਾ ਧੁਨ੍ਧੁਮਾਰਿਸ਼੍ਚ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਯੋ ਨृਪਾਃ ੩੩.
ਮਾਂਧਾਤਾ, ਧੁੰਧੁਮਾਰੀ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ।