ਕਪਰ੍ਦ੍ਦਿਨਸ਼੍ਚਰ੍ਮਪਰੀਤਵਾਸਸੋ ਭੁਜਂਗਭੋਗੈਃ ਕृਤਹਾਰਭੂषਣਾਃ ੩੩.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਲੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪੁष੍ਕਸੇਨ ਤਦਾ ਪृष੍ਟਾ ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਪਾਰ੍ਪਦਾਃ ੩੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਪਾਰਪਦਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਚਂਡ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ੩੩.
ਅਸੀਂ, ਓ ਕ੍ਰੂਰ ਜੀ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਾਂ।
ਲਿਂਗਾਰ੍ਚ੍ਚਨਂ ਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ ੩੩.
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਲਈ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ—
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ੩੩.
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂ ਮਯਾ ਕृਤਮਦ੍ਯੈਵ ਪਾਪਿਨਾ ਹਿਂਸਕੇਨ ਚ ੩੩.
ਮੈਂ ਅੱਜ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਤੇ ਹਿੰਸਕ ਹਾਂ?
ਪਾਪਾਚਾਰੋ ਹ੍ਯਹਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ ੩੩.
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਪਰਂ ਕੌਤੁਕਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯਥਾਤਥਮ੍ ੩੩.
ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪृਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਕਸਸ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ ੩੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ—
ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ੩੩.
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ—
ਪ੍ਰਾਸਂਗਿਕਤਯਾ ਮਾਘੇ ਕृਤਂ ਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਕृਤਮਰ੍ਚਨਮੇਵ ਚ॥ ੩੩.
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ 'ਚ, ਤੁਸੀਂ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਜਾਣੇ ਹੀ ਕਰ ਲਈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਕੋਲਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇਨ ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਾਣਿ ਚੈਵ ਹਿ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕੇ ਤਾਨਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸੁਕृਤੀ ਪ੍ਰਭੋ॥ ੩੩.
ਕੋਲਾ ਫਲ ਤੇ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਜਾਗਰੋ ਜਾਤੋ ਮਹਾਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੋਪਰਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ੩੩.
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਜਾਗਰਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਛਲੇਨੈਵ ਮਹਾਭਾਗ ਕੋਲਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਹਿ ੩੩.
ਵੱਡੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਕੋਲਾ ਫਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ—
ਤੇਨੋਪਵਾਸੇਨ ਚ ਜਾਗਰੇਣ ਤੁष੍ਟੋ ਹ੍ਯਸੌ ਦੇਵਵਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ੩੩.
ਉਸ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਜਾਗਰਣ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ ੩੩.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ—
ਗਣਾਨਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਪਿ ੩੩.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ,
ਵੀਣਾਵੇਣੁਮृਦਂਗਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰੇ ਗਤਾਨਿ ਚ ੩੩.
ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਏ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇਨ ਮਹਤਾ ਆਨੀਤੋ ਗਂਧਮਾਦਨਮ੍॥ ੩੩.
ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਾਗਚ੍ਚਂਡੋਸੌ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ੩੩.
ਉਸ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਚੰਡ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਪੁष੍ਕਸੋऽਪਿ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ੩੩.
ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਵੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਫਲਂ ਗਂਧਂ ਤਾਂਬੂਲਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮृਦ੍ਧਿਮਤ੍ ੩੩.
ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਖੁਸ਼ਬੂ, ਤਾਂਬੂਲ ਅਤੇ ਰਸਦਾਰ ਭੋਜਨ,
ਚਂਡੇਨ ਵੈ ਪੁष੍ਕਸੇਨ ਸਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਚਾਭਵਤ੍ ੩੩.
ਚੰਡ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਉਸਦੇ ਲਈ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਏ।
ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਚੋਦ੍ਦੇਸ਼ਃ ਕੇਨ ਚੈਵ ਪੁਨਾ ਕृਤਮ੍ ੩੩.
ਉਸਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ?
ਯਦਾ ਸृष੍ਟਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ੩੩.
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰਚਿਆ,
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਰਾਸ਼ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਥੈਵ ਚ ੩੩.
ਉਥੇ ਬਾਰਾਂ ਰਾਸੀਆਂ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵੀ ਸਨ।
ਏਭਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਚਂਡਂ ਚ ਰਾਸ਼ਿਭਿਰੁਡੁਭਿਸ੍ਤਥਾ ੩੩.
ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਸੀਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਤੇਜੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹੋਰ—ਉਨਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਂਬਪਰ੍ਯਂਤਂ ਸृਜਤ੍ਯ ਵਤਿ ਹਂਤਿ ਚ ੩੩.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਟੰਢ ਤੱਕ, ਉਹ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੋ ਹਿ ਬਲਵਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਏਕ ਏਵ ਨ ਚਾਪਰਃ ੩੩.
ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਆਦੌ ਕਾਲਃ ਕਾਲਨਾਚ੍ਚ ਲੋਕਨਾਯਕਨਾਯਕਃ ੩੩.
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਭਾਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਹੈ।