ਕ੍ਵਾਨ੍ਵੇषਯਾਮਿ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਚ ਕਂ ਪ੍ਰਤਿ ੩੩.
ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਲੱਭਾਂ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ?
ਨੈਵਾਨ੍ਨਂ ਨੋ ਜਲਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਭੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਤਯਾ ੩੩.
ਉਸ ਦਿਨ ਮੈਂ ਉਸ ਕਰਕੇ ਨਾ ਰੋਟੀ ਖਾਈ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਪਿਆ।
ਅਥ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਪੁष੍ਕਸੀ ਵਨਮਾਯਯੌ ੩੩.
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਸਾਫ਼ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਪੁਸ਼ਕਸੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣਾਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਤੀਂ ਨਦੀਮ੍ ੩੩.
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਵੇਖੀ।
ਤਦਨ੍ਨਂ ਕੂਲਨਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਦੀਂ ਤਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ੩੩.
ਉਹ ਰੋਟੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਾਵਤ੍ਤਯੋਕ੍ਤਸ਼੍ਚਣ੍ਡੋऽਸਾਵੇਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਯ ੩੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਕੜਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਫ਼ਟਾਫ਼ਟ ਆ ਤੇ ਖਾ ਲੈ।'
ਕृਤਂ ਕਿਮਦ੍ਯ ਰੇ ਮਂਦ ਗਤੇऽਹਨਿ ਚ ਕਿਂ ਕृਤਮ੍ ੩੩.
'ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਸੁਸਤ? ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਕੀ ਬਣਾਇਆ?'
ਨਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤੌ ਤਥਾ ਤੌ ਚ ਦਮ੍ਪਤੀ ਚ ਸ਼ੁਚਿ ਵ੍ਰਤੌ ੩੩.
ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ ਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਏ।
ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚ ਤਦਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ ੩੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਖਾ ਲਿਆ।
ਆਵਯੋਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਾਨ੍ਨਮਨੇਨੈਵ ਚ ਪਾਪਿਨਾ ੩੩.
ਸਾਡਾ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਹੀ ਖਾ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਤਯੋਕ੍ਤਸ਼੍ਚਣ੍ਡੋऽਸੌ ਬਭਾषੇ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਿਯਃ ੩੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੜਕ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਮਨੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਨਸ਼੍ਵਰੇਣ ਗਤਾਯੁषਾ ੩੩.
ਇਸ ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੀ ਫ਼ਾਇਦਾ?
ਯੇ ਪੁष੍ਣਂਤਿ ਨਿਜਂ ਦੇਹਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਚਾਹਤਾਃ ੩੩.
ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੁਖੀ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚ ਦੁਰਵਗ੍ਰਹਮ੍ ੩੩.
ਇਸ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਜ਼ਿੱਦ ਛੱਡ ਦੇ।
ਬੋਧਿਤਾ ਤੇਨ ਚਂਡੀ ਸਾ ਪੁष੍ਕਸੇਨ ਤਦਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ੩੩.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਚੰਡੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾਇਆ।
ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰਿਪ੍ਰਸਂਗਾਚ੍ਚ ਜਾਯਤੇ ਯਦ੍ਧ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍ ੩੩.
ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਯਾਮਦ੍ਵਯਂ ਚ ਸਂਜਾਤਮਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ੩੩.
ਉਥੇ, ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਦੋ ਰਾਤਾਂ ਹੋਈਆਂ।
ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਬਹੂਨ੍ਯਤ੍ਰ ਆਗਤਾਨਿ ਤਦਂਤਿਕਮ੍ ੩੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਆ ਗਏ।
ਉਵਾਚ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁष੍ਕਸੋऽਪਿ ਚ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ੩੩.
ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਵृषਾਰੂਢਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਨ ੩੩.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਬਲਦਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ।
ਕਪਰ੍ਦ੍ਦਿਨਸ਼੍ਚਰ੍ਮਪਰੀਤਵਾਸਸੋ ਭੁਜਂਗਭੋਗੈਃ ਕृਤਹਾਰਭੂषਣਾਃ ੩੩.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਲੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪੁष੍ਕਸੇਨ ਤਦਾ ਪृष੍ਟਾ ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਪਾਰ੍ਪਦਾਃ ੩੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਪਾਰਪਦਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਚਂਡ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ੩੩.
ਅਸੀਂ, ਓ ਕ੍ਰੂਰ ਜੀ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਾਂ।
ਲਿਂਗਾਰ੍ਚ੍ਚਨਂ ਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ ੩੩.
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਲਈ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ—
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ੩੩.
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂ ਮਯਾ ਕृਤਮਦ੍ਯੈਵ ਪਾਪਿਨਾ ਹਿਂਸਕੇਨ ਚ ੩੩.
ਮੈਂ ਅੱਜ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਤੇ ਹਿੰਸਕ ਹਾਂ?
ਪਾਪਾਚਾਰੋ ਹ੍ਯਹਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ ੩੩.
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਪਰਂ ਕੌਤੁਕਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯਥਾਤਥਮ੍ ੩੩.
ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪृਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਕਸਸ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ ੩੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ—
ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ੩੩.
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ—