ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਦੇਵਾਃ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭੇਜਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤੇ — ਜੋ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਹਨ — ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਦਿਕ੍ਪਾਲਕਾਂਤਾਭਿਃ ਸਮੇਤਾ ਸ਼ੈਲਬਾਲਿਕਾ
ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਅਦ੍ਰਿਨਾਥਸ੍ਵਰੂਪਸ੍ਯ ਸ਼ੀਤਤ੍ਵਮਿਵ ਕੁਰ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਰੂਹ ਵਿਚ ਰਚੀ ਹੋਈ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਠੰਡਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ।
ਦੁष੍ਕਰਸ੍ਯੋਦਵਾਸਸ੍ਯ ਬੋਧਯਨ੍ਤੀਵ ਸਾਧੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਉਕੱਤ ਤਪ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜਗਜਾਹਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਾਮਿਵ ਪੁਰਾਭ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਤਪਸਾਪਿ ਚ ਸਂਗਤਾ 1.3.1.12.
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਹੁਣ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਸੀ।
ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ੀਤਲਤ੍ਵਂ ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਕ ਦੇਣ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਆਧਿਕ੍ਯਮਥ ਲੋਕਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤੁਕਾਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਸੰਸਾਰ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆਈ ਦੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਅਧਿਗਮ੍ਯ ਤਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਤਪ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਜਾਪਦੀ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਾਲਯਂਤੀਵ ਲਿਂਗਂ ਤਦਮਲੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਾਰਿਭਿਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਧੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਪੀਤਕੁਚਨਾਥੇਸ਼ਸ਼ੋਣਾਦ੍ਰੀਸ਼੍ਵਰਤੁष੍ਟਯੇ
ਉਹ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਤਨ ਅਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਚੁੰਕੇ।
ਅਧਃਕृਤਾਭ੍ਰਤਡਿਤੋ ਜਿਗੀषਂਤੀਵ ਚਾਮਰੀਃ
ਹੇਠਾਂ ਬੱਦਲ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਰੀਆਂ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਂਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਸਿਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ।
ਅष੍ਟਾਪਦਪਥਾਕਾਰਮष੍ਟਦਿਕ੍ਪਾਲਪੂਜਿਤਮ੍
ਅਸ਼ਟਾਪਦ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਬਣੀ, ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਹੋਈ।
ਅष੍ਟਾਂਗਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮष੍ਟਾਂਗਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ
ਉਹ ਅੱਠ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਅੱਠ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਲਸਤ੍ਸੁਵਰ੍ਣਦੁਵਰ੍ਣਸ਼ਾਲਾਮਾਲਾਸਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ 1.3.1.12.
ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਹਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵੀਣਾਵੇਣੁਮੁਖੈਸ੍ਤਾਲੈਃ ਸਾਲਾਪੈਰੁਪਰਂਜਿਤਮ੍
ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਝੰਜ ਅਤੇ ਹਥੀਂ ਦੀਆਂ ਤਾਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ।
ਸੇਵਿਤਵ੍ਯਂ ਦਿਨੇ ਦਿਵ੍ਯਸਮਦਰ੍ਸ਼ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ — ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਾਦਿਵਸਯੋਰੇਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨਿਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਯਯੌ
ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਇਆ।
ਵ੍ਯੋਮਗਂਗਾਜਲੋਤ੍ਸਂਗਸ਼ੀਤਲੋ ਮਰੁਦਾਵਵੌ
ਅਸਮਾਨੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਠੰਢੀ ਹੋਈ ਹਵਾ ਚਲਣੀ ਲੱਗੀ।
ਕਨਕਾਂਕਿਤਸ਼ृਂਗਾਗ੍ਰਪਰਿਧੂਤਵਨਾਵਲਿਃ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਝੂਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਸਂਤਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਰ੍षਮृਤਵਃ ਪੁਰਃ
ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ, ਵਸੰਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ।
ਗਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਸਿਧ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਕੁਂਕੁਮਕ੍ਸ਼ੋਦਸਂਮਿਸ਼੍ਰਕਰ੍ਪੂਰਰਜਸਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਕਪੂਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਥ ਮृਦਂਗਕਮਰ੍ਦਲਝਲ੍ਲਰੀਪਟਹਦੁਂਦੁਭਿਤਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ 1.3.1.12.
ਫਿਰ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਕਰਤਾਲ, ਝੱਲਰੀ, ਪਟਾਹਾ ਅਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਤਾਲ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੇ।
ਸੁਰਵਧੂਜਨਨृਤ੍ਤਨਿਰਂਤਰੋਲ੍ਲੁਲਿਤਤੁਂਬਰੁਗਾਯਨਗੀਤਿਭਿਃ
ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੁੰਬੁਰਾ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ।
ਸਰਸਮੇਤ੍ਯ ਸ਼ਿਵਃ ਕਰੁਣਾਨਿਧਿਰ੍ਨਤਮੁਖੀਮਪਿ ਤਾਮਪਲਜ੍ਜਯਾ
ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਜ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਲਲਿਤਯਾ ਨਿਜਯਾ ਪ੍ਰਿਯਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸੁਰਮੁਨੀਂਦ੍ਰਸਮਾਜਸਮਾਵृਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਥ ਸ਼ਿਵਃ ਸੁਰਰਾਜਸਮਰ੍ਪਿਤਾਞ੍ਛੁਭਪਟੀਰਮੁਖਾਨਿਲਸੌਰਭਾਨ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਭ ਅੰਗ ਵਸਤ੍ਰ, ਹਵਾ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਭੇਟ ਕੀਤੇ ...
ਸਮਨੁਲੇਪਿਤਹਾਰਸੁਮਂਡਿਤਾਵਭਿਗਤੌ ਸਿਤਤਾਂ ਸਮਲਂਕृਤੌ
ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਆਏ।