ਵਵਰ੍ष ਗਂਡੂषਜਲਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਤਾਨਿ ਸ਼ਿਵੇ ਪਤਂਤਿ ੩੩.
ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਬੂੰਦਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਈਆਂ।
ਗਂਡੂषਵਾਰਿਣਾ ਤੇਨ ਸ੍ਨਪਨਂ ਚ ਕृਤਂ ਮਹਤ੍ ੩੩.
ਉਸ ਮੂੰਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਜ੍ਞਾਨੇਨਾਪਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪੁष੍ਕਸੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ ੩੩.
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਣਜਾਣ ਵਿਚ ਕਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਪਾਪੀ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਪੁष੍ਕਸੋऽਥ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਵॉਕ੍ਸ਼ਾਦਵਤਤਾਰ ਸਃ ੩੩.
ਫਿਰ, ਮੰਦ-ਚਲਣ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਲੁਬ੍ਧ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਭਾਰ੍ਯਾਭੂਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੈਵ ਘਨੋਦਰੀ ੩੩.
ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਘਨੋਦਰੀ ਸੀ।
ਗृਹਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰਬਹਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ੩੩.
ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬਾਹਰ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਚਿਰਾਦ੍ਭਰ੍ਤਰੀ ਨਾਯਾਤੇ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਲੁਬ੍ਧਕੀ ੩੩.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਮਃ ਸ੍ਤੋਮੇਨ ਸਂਛਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰੋ ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਃ ੩੩.
ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਿਂ ਵਾ ਕੇਸਰਲੋਭੇਨ ਸਿਂਹੇਨੈਵ ਵਿਦਾਰਿਤਃ ੩੩.
ਕੀ ਉਹ ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚੀ ਸ਼ੇਰ ਵਲੋਂ ਫਾੜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ?
ਕਿਂ ਵਾ ਵਰਾਹਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਘਾਤੈਃ ਪਂਚਤ੍ਵਮਾਗਤਃ ੩੩.
ਜਾਂ ਉਹ ਸੂਰ ਦੀ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ?
ਕ੍ਵਾਨ੍ਵੇषਯਾਮਿ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਚ ਕਂ ਪ੍ਰਤਿ ੩੩.
ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਲੱਭਾਂ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ?
ਨੈਵਾਨ੍ਨਂ ਨੋ ਜਲਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਭੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਤਯਾ ੩੩.
ਉਸ ਦਿਨ ਮੈਂ ਉਸ ਕਰਕੇ ਨਾ ਰੋਟੀ ਖਾਈ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਪਿਆ।
ਅਥ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਪੁष੍ਕਸੀ ਵਨਮਾਯਯੌ ੩੩.
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਸਾਫ਼ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਪੁਸ਼ਕਸੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣਾਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਤੀਂ ਨਦੀਮ੍ ੩੩.
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਵੇਖੀ।
ਤਦਨ੍ਨਂ ਕੂਲਨਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਦੀਂ ਤਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ੩੩.
ਉਹ ਰੋਟੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਾਵਤ੍ਤਯੋਕ੍ਤਸ਼੍ਚਣ੍ਡੋऽਸਾਵੇਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਯ ੩੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਕੜਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਫ਼ਟਾਫ਼ਟ ਆ ਤੇ ਖਾ ਲੈ।'
ਕृਤਂ ਕਿਮਦ੍ਯ ਰੇ ਮਂਦ ਗਤੇऽਹਨਿ ਚ ਕਿਂ ਕृਤਮ੍ ੩੩.
'ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਸੁਸਤ? ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਕੀ ਬਣਾਇਆ?'
ਨਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤੌ ਤਥਾ ਤੌ ਚ ਦਮ੍ਪਤੀ ਚ ਸ਼ੁਚਿ ਵ੍ਰਤੌ ੩੩.
ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ ਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਏ।
ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚ ਤਦਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ ੩੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਖਾ ਲਿਆ।
ਆਵਯੋਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਾਨ੍ਨਮਨੇਨੈਵ ਚ ਪਾਪਿਨਾ ੩੩.
ਸਾਡਾ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਹੀ ਖਾ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਤਯੋਕ੍ਤਸ਼੍ਚਣ੍ਡੋऽਸੌ ਬਭਾषੇ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਿਯਃ ੩੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੜਕ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਮਨੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਨਸ਼੍ਵਰੇਣ ਗਤਾਯੁषਾ ੩੩.
ਇਸ ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੀ ਫ਼ਾਇਦਾ?
ਯੇ ਪੁष੍ਣਂਤਿ ਨਿਜਂ ਦੇਹਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਚਾਹਤਾਃ ੩੩.
ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੁਖੀ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚ ਦੁਰਵਗ੍ਰਹਮ੍ ੩੩.
ਇਸ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਜ਼ਿੱਦ ਛੱਡ ਦੇ।
ਬੋਧਿਤਾ ਤੇਨ ਚਂਡੀ ਸਾ ਪੁष੍ਕਸੇਨ ਤਦਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ੩੩.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਚੰਡੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾਇਆ।
ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰਿਪ੍ਰਸਂਗਾਚ੍ਚ ਜਾਯਤੇ ਯਦ੍ਧ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍ ੩੩.
ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਯਾਮਦ੍ਵਯਂ ਚ ਸਂਜਾਤਮਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ੩੩.
ਉਥੇ, ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਦੋ ਰਾਤਾਂ ਹੋਈਆਂ।
ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਬਹੂਨ੍ਯਤ੍ਰ ਆਗਤਾਨਿ ਤਦਂਤਿਕਮ੍ ੩੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਆ ਗਏ।
ਉਵਾਚ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁष੍ਕਸੋऽਪਿ ਚ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ੩੩.
ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਵृषਾਰੂਢਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਨ ੩੩.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਬਲਦਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ।