ਕਥਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ ੩੨.
ਉਹ ਖੁਦ ਸਾਰੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ।
ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍॥ ੩੨.
ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂਧਾਰਯਂਤਿ ਤਥਾ ਯੇ ਵੈ ਜਟਾਧਰਾਃ ੩੨.
ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਉਪਜੀਵਨਹੇਤੋਸ਼੍ਚ ਭਿਯਾ ਯੇ ਹ੍ਯਪਿ ਮਾਨਵਾਃ ੩੨.
ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਡਰ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਨਾਨੇਤਵ੍ਯਾ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਮ ਲੋਕਂ ਕਦਾਚਨ ੩੨.
ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਾ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਕਾ ਕਥਾ ਦੂਤਾ ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ੩੨.
ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮੇਕਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਂ ਚ ਲਲਾਟਮਧ੍ਯਕੇ ੩੨.
ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਥ ਵਾ ਦੇਸ਼ੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਚਾਪਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਤਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਦੇਸ਼ਮਿਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਵਦਾਮਿ ਵਃ॥ ੩੨.
ਜਿਸ ਰਾਜ, ਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਜ ਜਾਂ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਧਨਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਸਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ੩੨.
ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ,
ਏਵਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਯਮੋऽਪਿ ਨਿਜਕਿਂਕਰਾਨ੍ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂਵਿਧੋऽਯਂ ਭੁਵਨੈਕਭਰ੍ਤਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵੋ ਲੋਕਗੁਰੁਃ ਸ ਏਕਃ ੩੨.
ਐਸਾ ਹੀ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਇਕੋ ਇਕ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ।
ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਕਾਲਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨਿਰ੍ਭਯਂ ਚ ਦਦੌ ਵਿਭੁਃ ੩੨.
ਕਾਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਨਿਰ੍ਭਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼੍ਵੇਤਰਾਜੋ ਮਹਾਮਨਾਃ ੩੨.
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸ਼੍ਵੇਤਰਾਜਾ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਦੇਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨ ऋषਿਭਿਃ ਪਨ੍ਨਗੈਸ੍ਤਥਾ ੩੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਭਕ੍ਤਿਪਰਾਣਾਂ ਚ ਮਹੇਸ਼ੇ ਚ ਜਗਦ੍ਗੁਰੌ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨ ਕੇ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਸ਼੍ਵਪਚੋऽਪਿ ਵਰਿष੍ਠਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਛਂ ਕਰਸ੍ਯ ਚ ੩੨.
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹੂਨਾਂ ਜਨਮਨਾਮਂਤੇ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ॥ ੩੨.
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਕृਤਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿਸ਼ਂਕਰਃ ੩੨.
ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰੈਵੋਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ ਯੇਨੈਵ ਤਾਰਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍॥ ੩੨.
ਇਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ—ਉਧਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਿਨ੍ਨਾਮਾ ਚ ਕਿਰਾਤੋऽਭੂਤ੍ਕਿਂ ਤੇਨ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍ ੩੩.
ਉਸ ਕਿਰਾਤ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ?
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮੋ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਥ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤਾਂ ਹਿ ਨਃ॥ ੩੩.
ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਹੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ੌਨਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੩੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਆਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਸ਼੍ਚਡੋਨਾਮ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ ੩੩.
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬੁਰਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਚੜਾ ਸੀ।
ਜਾਲੇਨ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਘਾਤਯਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਖਲੁ ੩੩.
ਇਹ ਮੰਦ-ਦਿਲ ਮਨੁੱਖ ਜਾਲ ਲਾ ਕੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਮਾਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਖਡ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਚ ਪਾਪਵਾਨ੍ ੩੩.
ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਾਪੀ ਕੁਝ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਹਿ ਮਹਾਪਾਪੋ ਦੁष੍ਟੋ ਦੁष੍ਟਜਨਪ੍ਰਿਯਃ ੩੩.
ਇਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਚਾਹਿਤਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਿਹਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਹੁਕਾਲੋਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ੩੩.
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਿषਂਗੇ ਜਲਮਾਦਾਯ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਦ੍ਦਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ ਕੋਲਂ ਹਂਤੁਂ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ਜਾਗ੍ਰਚ੍ਚਾਨਿਮਿषੇਣ ਹਿ॥ ੩੩.
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੂਣੀ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਸੂਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿਆ, ਅੱਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਟਕੀ।
ਮਾਘਮਾਸੇऽਸਿਤਾਯਾਂ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮਥਾਗ੍ਰਤਃ ੩੩.
ਮਾਘ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਕਾਲੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਪਰ੍ਣਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਤਤ੍ਰ ਸ ਚ੍ਛੇਦਯਾਮਾਸ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤੋਪਿ ੩੩.
ਉਥੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਕਈ ਪੱਤੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ।