ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਕਾਲੇਨ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ੩੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ—
ਮਨੁष੍ਯਲੋਕੇ ਸਕਲੇ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ੩੨.
ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਸਿਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਮਯਾ ਹਤਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ ੩੨.
ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਾਲਾ ਜਗਤ, ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ਤੇ ਚਾਨੁਗੋ ਜਾਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ੩੨.
ਉਹ ਤੇਰਾ ਅਨੁਯਾਈ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਕਾਲੇਨ ਚੈਵ ਹਿ ੩੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਅਤੇ ਕਾਲ ਵੱਲੋਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ—
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਤ੍ਵਮੇਕੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ ੩੨.
ਤੂੰ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਜ੍ਯਤਮੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਨਿਯਾਮਕਃ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭਾਰ੍ਵੈਰਾਤ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਤਤ੍ਪਰਾਃ॥ ੩੨.
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈਂ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਨਿਯੰਤਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨੈਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਤਃ ਕਾਲੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪਰਮਧਰ੍ਮਿਣਾ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਲ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੱਖਿਆ।
ਤਦਾ ਯਮੇਨ ਸ੍ਤਵਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਯਮਦੂਤਕੈਃ ਯਯੌ ਸ੍ਵਮਾਲਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮੇਨੇ ਸ੍ਵਂ ਜਨਿਤਂ ਪੁਨਃ॥ ੩੨.
ਫਿਰ, ਯਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਤਪਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੋਚਿਆ।
ਮਾਯਯਾ ਸਹ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍ ੩੨.
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸਦਾ।
ਕਥਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ ੩੨.
ਉਹ ਖੁਦ ਸਾਰੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ।
ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍॥ ੩੨.
ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂਧਾਰਯਂਤਿ ਤਥਾ ਯੇ ਵੈ ਜਟਾਧਰਾਃ ੩੨.
ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਉਪਜੀਵਨਹੇਤੋਸ਼੍ਚ ਭਿਯਾ ਯੇ ਹ੍ਯਪਿ ਮਾਨਵਾਃ ੩੨.
ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਡਰ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਨਾਨੇਤਵ੍ਯਾ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਮ ਲੋਕਂ ਕਦਾਚਨ ੩੨.
ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਾ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਕਾ ਕਥਾ ਦੂਤਾ ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ੩੨.
ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮੇਕਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਂ ਚ ਲਲਾਟਮਧ੍ਯਕੇ ੩੨.
ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਥ ਵਾ ਦੇਸ਼ੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਚਾਪਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਤਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਦੇਸ਼ਮਿਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਵਦਾਮਿ ਵਃ॥ ੩੨.
ਜਿਸ ਰਾਜ, ਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਜ ਜਾਂ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਧਨਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਸਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ੩੨.
ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ,
ਏਵਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਯਮੋऽਪਿ ਨਿਜਕਿਂਕਰਾਨ੍ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂਵਿਧੋऽਯਂ ਭੁਵਨੈਕਭਰ੍ਤਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵੋ ਲੋਕਗੁਰੁਃ ਸ ਏਕਃ ੩੨.
ਐਸਾ ਹੀ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਇਕੋ ਇਕ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ।
ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਕਾਲਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨਿਰ੍ਭਯਂ ਚ ਦਦੌ ਵਿਭੁਃ ੩੨.
ਕਾਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਨਿਰ੍ਭਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼੍ਵੇਤਰਾਜੋ ਮਹਾਮਨਾਃ ੩੨.
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸ਼੍ਵੇਤਰਾਜਾ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਦੇਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨ ऋषਿਭਿਃ ਪਨ੍ਨਗੈਸ੍ਤਥਾ ੩੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਭਕ੍ਤਿਪਰਾਣਾਂ ਚ ਮਹੇਸ਼ੇ ਚ ਜਗਦ੍ਗੁਰੌ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨ ਕੇ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਸ਼੍ਵਪਚੋऽਪਿ ਵਰਿष੍ਠਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਛਂ ਕਰਸ੍ਯ ਚ ੩੨.
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹੂਨਾਂ ਜਨਮਨਾਮਂਤੇ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ॥ ੩੨.
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਕृਤਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿਸ਼ਂਕਰਃ ੩੨.
ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰੈਵੋਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ ਯੇਨੈਵ ਤਾਰਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍॥ ੩੨.
ਇਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ—ਉਧਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਿਨ੍ਨਾਮਾ ਚ ਕਿਰਾਤੋऽਭੂਤ੍ਕਿਂ ਤੇਨ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍ ੩੩.
ਉਸ ਕਿਰਾਤ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ?