ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਥ ਤਦਾ ਮਹੇਸ਼ਃ ਸਂਜੀਵਯਾਮਾਸ ਪਿਨਾਕਪਾਣਿਃ ੩੨.
ਸ਼ੰਭੂ, ਮਹਾਦੇਵ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤੋऽਸੌ ਤ੍ਵਥ ਲਜ੍ਜਮਾਨਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਂ ਤਮ੍ ੩੨.
ਉਹ ਆਇਆ, ਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੇਵ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਾਲਾਂਤਕ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇਸ਼ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਰ ਪ੍ਰਭੋ ੩੨.
ਹੇ ਕਾਲਾਂਤਕ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ—
ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕृਤੋ ਹਿ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਃ ੩੨.
ਦੱਖ ਦੇ ਯੱਗ ਦਾ ਨਾਸ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਗ੍ਰਸਿਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਂਭੋ ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰਮ੍ ੩੨.
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਸਹਿਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤੂੰ ਆਪ ਖਾ ਗਿਆ।
ਲਯਨਾਲ੍ਲਿਂਗਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਸੁਰਾ ਸੁਰੈਃ ੩੨.
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਲੈਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੈਨੂੰ ਲਿੰਗ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਂ ਪਰਸ੍ਯ ਚ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਾਯ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਕਪਰ੍ਦਿਨੇ॥ ੩੨.
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਰਮ ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸ਼ਿਤਿਕੰਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋਨਮਃ ਕਾਰਣਕਾਰਣਾਯ ਤੇ ਨਮੋਨਮੋ ਮਂਗਲਮਂਗਲਾਤ੍ਮਨੇ ੩੨.
ਤੇਰੇ ਪਾਸ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਣ ਦੇ ਕਾਰਣ ਨੂੰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਅਮੰਗਲ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦੇਵਬਂਧੋ ਵੇਦਾਂਤਵੇਦ੍ਯੋऽਸਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ ੩੨.
ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਜੋੜ ਹੈਂ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਪਾਸਿ ਲੁਂਪਸਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਮਹੇਸ਼ ਸ੍ਰष੍ਟਾਸਿ ਭੂਤਪਤਿਰੇਵ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਨ੍ਯਃ॥ ੩੨.
ਤੂੰ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ। ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਕਾਲੇਨ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ੩੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ—
ਮਨੁष੍ਯਲੋਕੇ ਸਕਲੇ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ੩੨.
ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਸਿਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਮਯਾ ਹਤਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ ੩੨.
ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਾਲਾ ਜਗਤ, ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ਤੇ ਚਾਨੁਗੋ ਜਾਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ੩੨.
ਉਹ ਤੇਰਾ ਅਨੁਯਾਈ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਕਾਲੇਨ ਚੈਵ ਹਿ ੩੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਅਤੇ ਕਾਲ ਵੱਲੋਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ—
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਂ ਰੂਪਂ ਤ੍ਵਮੇਕੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ ੩੨.
ਤੂੰ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਜ੍ਯਤਮੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਨਿਯਾਮਕਃ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭਾਰ੍ਵੈਰਾਤ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਤਤ੍ਪਰਾਃ॥ ੩੨.
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈਂ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਨਿਯੰਤਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨੈਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਤਃ ਕਾਲੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪਰਮਧਰ੍ਮਿਣਾ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਲ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੱਖਿਆ।
ਤਦਾ ਯਮੇਨ ਸ੍ਤਵਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਯਮਦੂਤਕੈਃ ਯਯੌ ਸ੍ਵਮਾਲਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮੇਨੇ ਸ੍ਵਂ ਜਨਿਤਂ ਪੁਨਃ॥ ੩੨.
ਫਿਰ, ਯਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਤਪਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੋਚਿਆ।
ਮਾਯਯਾ ਸਹ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍ ੩੨.
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸਦਾ।
ਕਥਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ ੩੨.
ਉਹ ਖੁਦ ਸਾਰੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ।
ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍॥ ੩੨.
ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂਧਾਰਯਂਤਿ ਤਥਾ ਯੇ ਵੈ ਜਟਾਧਰਾਃ ੩੨.
ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਉਪਜੀਵਨਹੇਤੋਸ਼੍ਚ ਭਿਯਾ ਯੇ ਹ੍ਯਪਿ ਮਾਨਵਾਃ ੩੨.
ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਡਰ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਨਾਨੇਤਵ੍ਯਾ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਮ ਲੋਕਂ ਕਦਾਚਨ ੩੨.
ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਾ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਕਾ ਕਥਾ ਦੂਤਾ ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ੩੨.
ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮੇਕਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਂ ਚ ਲਲਾਟਮਧ੍ਯਕੇ ੩੨.
ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਥ ਵਾ ਦੇਸ਼ੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਚਾਪਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਤਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਦੇਸ਼ਮਿਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਵਦਾਮਿ ਵਃ॥ ੩੨.
ਜਿਸ ਰਾਜ, ਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਜ ਜਾਂ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਧਨਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਸਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ੩੨.
ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ,
ਏਵਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਯਮੋऽਪਿ ਨਿਜਕਿਂਕਰਾਨ੍ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।