ਏਕਦਾ ਪੂਜਮਾਨਂ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਦਮ੍ ੩੨.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਵਚਨਾਚ੍ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਵੇਤ ਆਨੀਯਤਾਮਿਤਿ ੩੨.
ਚਿੱਤਰਗੁਪਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, 'ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਓ।'
ਰਾਜਾਨਂ ਨੇਤੁਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾ ਮਹਾਭਯਾਃ ੩੨.
ਡਰਾਉਣੇ ਫਾਹਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਨ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦਾ ਦੂਤਾ ਆਜ੍ਞਾਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹਿ ੩੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਨਿਆ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਂਡਂ ਸਹਸਾ ਨੇਤੁਕਾਮਸ੍ਤਦਾ ਨृਪਮ੍ ੩੨.
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਡੰਡਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਯੁਤਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਕੇਵਲਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਯੁਤਮ੍ ੩੨.
ਪਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਹ੍ਯਭਵਤ੍ਸ੍ਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜੋऽਤਿਵਿਹ੍ਵਲਃ ੩੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਿੱਤਰਗੁਪਤ ਕੋਲ ਖੜਾ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਗਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ ੩੨.
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਵਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਾਵਤ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਸੋऽਪਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਭਯਾਵृਤਮ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਧਰਮਰਾਜ ਨੋ ਨੀਤੋऽਯਂ ਨृਪੋ ਮਹਾਨ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਧਰਮਰਾਜ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ?'
ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੋ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ ਸੁਵ੍ਰਤ ੩੨.
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਹੇ ਨੇਕ ਵਿਅਕਤੀ।
ਤਵਾਜ੍ਞਾਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ੩੨.
ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਚਿਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਇਵ ਤਿष੍ਠਾਮ ਭਯਾਦ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਰਾਜਾਨਂ ਹਂਤੁਮਾਰੇਭੇ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਖਡ੍ਗਮਾਦਦੇ॥ ੩੨.
ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰਿਗੁਣਾष੍ਟਾਕ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ਿਵਾਲਯਮ੍ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਂ ਹਂਤੁਕਾਮੋਸੌ ਸ਼੍ਵੇਤਰਾਜਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍॥ ੩੨.
ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਭਗਤ, ਉੱਚ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਥਿਤਂ ਚਾਤ੍ਮਨਿ ਤਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਦੀਪੇਨ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤਮ੍ ੩੨.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਤਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਲਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਂ ਮਨਸਾऽਚਲੇਨ ੩੨.
ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਸਦਾਸ਼ਿਵੇਨ ਦृष੍ਟੋऽਸੌ ਕਾਲਃ ਕਾਲਾਂਤਕੇਨ ਚ ੩੨.
ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਕਾਲਾਂਤਕ ਦੁਆਰਾ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਨਂਦਿਕੇਸ਼੍ਵਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਯਾਵਦ੍ਦृष੍ਟੋ ਨਿਜਾਂਤਿਕੇ ੩੨.
ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤृਤੀਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ੩੨.
ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਤੀਜੇ ਅੱਖ ਨਾਲ ਨਿਰੀਖਿਆ।
ਦਦਾਹ ਤਂ ਕਾਲਮਨੇਕਵਰ੍ਣਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਂ ਭੀਮਬਹੂਗ੍ਰਰੂਪਮ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਕਾਲ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਿਰੇ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਮੇਤਾਃ ਸਯਕ੍ਸ਼ਗਂਧਰ੍ਵਪਿਸ਼ਾਚਗੁਹ੍ਯਕਾਃ ੩੨.
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਵृਤਂ ਕਾਲਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ੩੨.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਾਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਦਹ੍ਯਮਾਨਂ ਕृਸ਼ਾਨੁਨਾ ੩੨.
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਨਮੋ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ਾਂਤਾਯ ਸ੍ਵਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਯਾਤ੍ਮਵੇਧਸੇ ੩੨.
ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਆਤਮ ਨੂੰ ਭੇਦਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਸੁਹृਤ੍ਸਖਾ ੩੨.
ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈਂ, ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਸਾਥੀ।
ਕਿਂ ਕृਤਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਂਭੋ ਕੋऽਸੌ ਦਗ੍ਧੋ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ ੩੨.
ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ?
ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਪਰਿਦੇਵਨਮ੍ ੩੨.
ਉਸ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪ ਸੁਣ ਕੇ,
ਮਯਾ ਦਗ੍ਧੋ ਹ੍ਯਯਂ ਕਾਲਸ੍ਤਵਾਰ੍ਥੇ ਚ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ ੩੨.
ਇਹ ਕਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੁਣਿਆ।
ਕਿਮਨੇਨ ਕृਤਂ ਸ਼ਂਭੋ ਅਕृਤ੍ਯਂ ਵਦ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ੩੨.
ਇਹ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਜੇ ਇਸ ਨੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।