ਏਤਤ੍ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤੇਜੋ ਦृष੍ਟਂ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵੈਃ
ਇਹ ਤੇਜ ਤੈਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਖ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੇਜਸ੍ਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਪਰਮ੍
ਇਸ ਨਕਸ਼ਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿੱਤਿਕਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਤੇਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਦੁਰਿਤੈਰ੍ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਜਂਤਵਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਕਾਰੈਨਂ ਸਖੀਭਿਃ ਸਾ ਤਤੋਂऽਬਿਕਾ
ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਅਰੁਣਾਦ੍ਰਿਮਯਂ ਲਿਂਗਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਰਕਤਪ੍ਰਭਮ੍ 1.3.1.12.
ਉਸ ਨੇ ਅਰੁਣਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਮਰਕਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਤਾਰ ਪਰਿਤੋ ਭੂਮਿਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੈਃ ਸਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕਲੀਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਚਯਨ੍ਤੀਵ ਸ਼ੋਣਾਦ੍ਰਿਮਭਿਤੋ ਦृष੍ਟਿਕਾਂਤਿਭਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਾ ਮਾਤृਗਣੈਰ੍ਗਂਧਦਾਨਵਿਭੂषਣੈਃ
ਉਹ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਗੰਧਤ ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ।
ਵਹਨ੍ਤੀਭਿਃ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਵृਤਾ ਮੁਨਿਵਧੂਯੁਤਾ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸੀ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਵਿਵਾਹਾਗ੍ਨਿਮਿਵਾਦ੍ਰਿਜਾ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁਤਰੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਦੇਵਾਃ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭੇਜਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤੇ — ਜੋ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਹਨ — ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਦਿਕ੍ਪਾਲਕਾਂਤਾਭਿਃ ਸਮੇਤਾ ਸ਼ੈਲਬਾਲਿਕਾ
ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਅਦ੍ਰਿਨਾਥਸ੍ਵਰੂਪਸ੍ਯ ਸ਼ੀਤਤ੍ਵਮਿਵ ਕੁਰ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਰੂਹ ਵਿਚ ਰਚੀ ਹੋਈ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਠੰਡਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ।
ਦੁष੍ਕਰਸ੍ਯੋਦਵਾਸਸ੍ਯ ਬੋਧਯਨ੍ਤੀਵ ਸਾਧੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਉਕੱਤ ਤਪ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜਗਜਾਹਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਾਮਿਵ ਪੁਰਾਭ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਤਪਸਾਪਿ ਚ ਸਂਗਤਾ 1.3.1.12.
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਹੁਣ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਸੀ।
ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ੀਤਲਤ੍ਵਂ ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਕ ਦੇਣ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਆਧਿਕ੍ਯਮਥ ਲੋਕਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤੁਕਾਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਸੰਸਾਰ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆਈ ਦੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਅਧਿਗਮ੍ਯ ਤਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਤਪ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਜਾਪਦੀ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਾਲਯਂਤੀਵ ਲਿਂਗਂ ਤਦਮਲੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਾਰਿਭਿਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਧੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਪੀਤਕੁਚਨਾਥੇਸ਼ਸ਼ੋਣਾਦ੍ਰੀਸ਼੍ਵਰਤੁष੍ਟਯੇ
ਉਹ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਤਨ ਅਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਚੁੰਕੇ।
ਅਧਃਕृਤਾਭ੍ਰਤਡਿਤੋ ਜਿਗੀषਂਤੀਵ ਚਾਮਰੀਃ
ਹੇਠਾਂ ਬੱਦਲ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਰੀਆਂ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਂਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਸਿਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ।
ਅष੍ਟਾਪਦਪਥਾਕਾਰਮष੍ਟਦਿਕ੍ਪਾਲਪੂਜਿਤਮ੍
ਅਸ਼ਟਾਪਦ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਬਣੀ, ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਹੋਈ।
ਅष੍ਟਾਂਗਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮष੍ਟਾਂਗਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ
ਉਹ ਅੱਠ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਅੱਠ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਲਸਤ੍ਸੁਵਰ੍ਣਦੁਵਰ੍ਣਸ਼ਾਲਾਮਾਲਾਸਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ 1.3.1.12.
ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਹਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵੀਣਾਵੇਣੁਮੁਖੈਸ੍ਤਾਲੈਃ ਸਾਲਾਪੈਰੁਪਰਂਜਿਤਮ੍
ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਝੰਜ ਅਤੇ ਹਥੀਂ ਦੀਆਂ ਤਾਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ।
ਸੇਵਿਤਵ੍ਯਂ ਦਿਨੇ ਦਿਵ੍ਯਸਮਦਰ੍ਸ਼ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ — ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਾਦਿਵਸਯੋਰੇਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨਿਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਯਯੌ
ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਇਆ।
ਵ੍ਯੋਮਗਂਗਾਜਲੋਤ੍ਸਂਗਸ਼ੀਤਲੋ ਮਰੁਦਾਵਵੌ
ਅਸਮਾਨੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਠੰਢੀ ਹੋਈ ਹਵਾ ਚਲਣੀ ਲੱਗੀ।