ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਲੋਮਸ਼ੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍॥ ੩੨.
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਆਕਰ੍ਣ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਮਤਿਰ੍ਦ੍ਧਿਰ੍ਮੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ॥ ੩੨.
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਓ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਸ਼ਵੇਤ ਮਹਾਤਮਾ ਵਲ ਚਲ ਪਈ ਹੈ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਲਯਨ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਾਸਾਥ ਸ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਨृਪੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਦਾ ਚੈਵ ਸਮਰ੍ਚਯਤ੍ਸਦਾ ੩੨.
ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਆਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਮਰ੍ਚਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੩੨.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੱਟ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਾਣੀ ਸ਼ਿਵਕਥਾਯੁਕ੍ਤਾ ਪਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਂਯੁਤਾ ੩੨.
ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਭਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨ ਬਾਧਂਤੇ ਤਥਾ ਚੋਪਦ੍ਰਵਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ ੩੨.
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਅਕृष੍ਟਪਚ੍ਯੌषਧਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋऽਭਵਨ੍ਭੁਵਿ ੩੨.
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਮੀਨ ਤੇ ਬਿਨਾ ਵੱਧੇ ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਔਖਧੀਆਂ ਉੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਨ ਪੁਤ੍ਰਮਰਣੇ ਦੁਃਖਂ ਨਾਪਮਾਨਂ ਨ ਮਾਰਕਾਃ ੩੨.
ਉਥੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਾਰਕ ਰੋਗ ਸਨ।
ਏਵਂ ਬਹੁਤਰਃ ਕਾਲਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਪੂਜਮਾਨਂ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਦਮ੍ ੩੨.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਵਚਨਾਚ੍ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਵੇਤ ਆਨੀਯਤਾਮਿਤਿ ੩੨.
ਚਿੱਤਰਗੁਪਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, 'ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਓ।'
ਰਾਜਾਨਂ ਨੇਤੁਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾ ਮਹਾਭਯਾਃ ੩੨.
ਡਰਾਉਣੇ ਫਾਹਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਨ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦਾ ਦੂਤਾ ਆਜ੍ਞਾਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹਿ ੩੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਨਿਆ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਂਡਂ ਸਹਸਾ ਨੇਤੁਕਾਮਸ੍ਤਦਾ ਨृਪਮ੍ ੩੨.
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਡੰਡਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਯੁਤਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਕੇਵਲਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਯੁਤਮ੍ ੩੨.
ਪਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਹ੍ਯਭਵਤ੍ਸ੍ਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜੋऽਤਿਵਿਹ੍ਵਲਃ ੩੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਿੱਤਰਗੁਪਤ ਕੋਲ ਖੜਾ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਗਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ ੩੨.
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਵਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਾਵਤ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਸੋऽਪਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਭਯਾਵृਤਮ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਧਰਮਰਾਜ ਨੋ ਨੀਤੋऽਯਂ ਨृਪੋ ਮਹਾਨ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਧਰਮਰਾਜ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ?'
ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੋ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ ਸੁਵ੍ਰਤ ੩੨.
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਹੇ ਨੇਕ ਵਿਅਕਤੀ।
ਤਵਾਜ੍ਞਾਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ੩੨.
ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਚਿਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਇਵ ਤਿष੍ਠਾਮ ਭਯਾਦ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਰਾਜਾਨਂ ਹਂਤੁਮਾਰੇਭੇ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਖਡ੍ਗਮਾਦਦੇ॥ ੩੨.
ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰਿਗੁਣਾष੍ਟਾਕ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ਿਵਾਲਯਮ੍ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਂ ਹਂਤੁਕਾਮੋਸੌ ਸ਼੍ਵੇਤਰਾਜਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍॥ ੩੨.
ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਭਗਤ, ਉੱਚ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਥਿਤਂ ਚਾਤ੍ਮਨਿ ਤਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਦੀਪੇਨ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤਮ੍ ੩੨.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਤਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਲਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਂ ਮਨਸਾऽਚਲੇਨ ੩੨.
ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਸਦਾਸ਼ਿਵੇਨ ਦृष੍ਟੋऽਸੌ ਕਾਲਃ ਕਾਲਾਂਤਕੇਨ ਚ ੩੨.
ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਕਾਲਾਂਤਕ ਦੁਆਰਾ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਨਂਦਿਕੇਸ਼੍ਵਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਯਾਵਦ੍ਦृष੍ਟੋ ਨਿਜਾਂਤਿਕੇ ੩੨.
ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤृਤੀਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ੩੨.
ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਤੀਜੇ ਅੱਖ ਨਾਲ ਨਿਰੀਖਿਆ।
ਦਦਾਹ ਤਂ ਕਾਲਮਨੇਕਵਰ੍ਣਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਂ ਭੀਮਬਹੂਗ੍ਰਰੂਪਮ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਕਾਲ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।