ਅਕਰੋਨ੍ਮਯ੍ਯਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਲਿਂਗਰੂਪੇ ਗਲੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਮਾਮੇਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚਯਨ੍ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਗਣਨਾਥਤ੍ਵਮਾਵਸਨ੍
ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਈ।
ਚਿਰਂ ਮਲ੍ਲਿਂਗਧृਗ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਰਸ੍ਯਾਪਿ ਦੇਵ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੱਲਿੰਗਾ ਨੂੰ ਝਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤੈਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਮੁਕ੍ਤਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਭਗਤ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਂ ਦਤ੍ਤੇ ਵਜ੍ਰਵਤ੍ਤਂ ਨਿਹਂਤਿ ਚ 1.3.1.12.
ਇਹ ਐਸਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਉਲਟ, ਵਜਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਫਲਾ ਨਯਨਾਵਾਪ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਦੋषਵਿਨਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਮਪੀਤਕੁਚਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਤ੍ਸਲਾਂ ਭਕ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਿਣੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਅਪੀਤਕੁਚਾ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਭਿਧਾਨੇਨ ਭਵਾਪੀਤਕੁਚਾਭਿਧਾ
ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਭਵਅਪੀਤਕੁਚਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਜ ਮਾਂ ਕਰੁਣਾਮੂਰ੍ਤਿਰਪੀਤਕੁਚਨਾਯਿਕਾ
ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਕਰੁਣਾ ਦੀ ਮੂਰਤ ਅਤੇ ਅਪੀਤਕੁਚਾ ਦੀ ਨੇਤ੍ਰੀ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਵਤੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚ ਤਮਂਬਿਕਾ
ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤੇਜੋ ਦृष੍ਟਂ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵੈਃ
ਇਹ ਤੇਜ ਤੈਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਖ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੇਜਸ੍ਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਪਰਮ੍
ਇਸ ਨਕਸ਼ਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿੱਤਿਕਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਤੇਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਦੁਰਿਤੈਰ੍ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਜਂਤਵਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਕਾਰੈਨਂ ਸਖੀਭਿਃ ਸਾ ਤਤੋਂऽਬਿਕਾ
ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਅਰੁਣਾਦ੍ਰਿਮਯਂ ਲਿਂਗਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਰਕਤਪ੍ਰਭਮ੍ 1.3.1.12.
ਉਸ ਨੇ ਅਰੁਣਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਮਰਕਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਤਾਰ ਪਰਿਤੋ ਭੂਮਿਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੈਃ ਸਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕਲੀਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਚਯਨ੍ਤੀਵ ਸ਼ੋਣਾਦ੍ਰਿਮਭਿਤੋ ਦृष੍ਟਿਕਾਂਤਿਭਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਾ ਮਾਤृਗਣੈਰ੍ਗਂਧਦਾਨਵਿਭੂषਣੈਃ
ਉਹ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਗੰਧਤ ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ।
ਵਹਨ੍ਤੀਭਿਃ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਵृਤਾ ਮੁਨਿਵਧੂਯੁਤਾ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸੀ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਵਿਵਾਹਾਗ੍ਨਿਮਿਵਾਦ੍ਰਿਜਾ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁਤਰੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਦੇਵਾਃ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭੇਜਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤੇ — ਜੋ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਹਨ — ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਦਿਕ੍ਪਾਲਕਾਂਤਾਭਿਃ ਸਮੇਤਾ ਸ਼ੈਲਬਾਲਿਕਾ
ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਅਦ੍ਰਿਨਾਥਸ੍ਵਰੂਪਸ੍ਯ ਸ਼ੀਤਤ੍ਵਮਿਵ ਕੁਰ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਰੂਹ ਵਿਚ ਰਚੀ ਹੋਈ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਠੰਡਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ।
ਦੁष੍ਕਰਸ੍ਯੋਦਵਾਸਸ੍ਯ ਬੋਧਯਨ੍ਤੀਵ ਸਾਧੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਉਕੱਤ ਤਪ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜਗਜਾਹਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਾਮਿਵ ਪੁਰਾਭ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਤਪਸਾਪਿ ਚ ਸਂਗਤਾ 1.3.1.12.
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਹੁਣ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਸੀ।
ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ੀਤਲਤ੍ਵਂ ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਕ ਦੇਣ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਆਧਿਕ੍ਯਮਥ ਲੋਕਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤੁਕਾਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਸੰਸਾਰ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆਈ ਦੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਅਧਿਗਮ੍ਯ ਤਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਤਪ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਜਾਪਦੀ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਾਲਯਂਤੀਵ ਲਿਂਗਂ ਤਦਮਲੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਾਰਿਭਿਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਧੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਪੀਤਕੁਚਨਾਥੇਸ਼ਸ਼ੋਣਾਦ੍ਰੀਸ਼੍ਵਰਤੁष੍ਟਯੇ
ਉਹ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਤਨ ਅਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਚੁੰਕੇ।