ਤਤਃ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭਯਭੀਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਂਕਰਿਃ ੩੦.
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾ ਖਿਦ੍ਯਤ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਾ ਚਿਂਤਾ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਨਗਾਃ ੩੦.
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜੋ, ਕੋਈ ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਏਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਦਾ ਮਨਸ੍ਵੀ ਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਮੇਤਾਨ੍ ੩੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਚਕਰ੍ਤ ਰਿਪੋਃ ਸ਼ਿਰਃ ਏਵਂ ਸ ਜਯਮਾਪੇਦੇ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯੋ ਮਹਾਪ੍ਰਭੁਃ॥ ੩੦.
ਫਿਰ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਸੁਰਗਣਾ ऋषਯੋ ਗੁਹ੍ਯਕਾਃ ਖਗਾਃ ੩੦.
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਗੁਪਤ ਜੀਵ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਂ ਕੁਮਾਰਕਮ੍ ੩੦.
ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਵਿਜਯਮਾਪਨ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ ੩੦.
ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਤੁ ਗਾਢੇਨ ਗਿਰਿਜਾਪਿ ਤੁਤੋष ਵੈ ੩੦.
ਫਿਰ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ।
ਲਾਲਯਾਮਾਸ ਤਨ੍ਵਂਗੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਰੁਚਿਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ੩੦.
ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਡ ਪਾਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਆਰ੍ਯਾਸਨਗਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮਿਤਭਾषਿਣੀ ੩੦.
ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਬੋਲਦੀ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨੀਰਾਜਿਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੈਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਸਹ ੩੦.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਸਮੇਤ ਦੀਵਾ ਘੁੰਮਾਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਮਾਲਯਸ੍ਤਦਾਗਤ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ ੩੦.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ ਕੁਮਾਰਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੀਰਾਜਨਪਰਾ ਬਭੁਃ॥ ੩੦.
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੀਵਾ ਘੁਮਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषੇਣ ਭੂਯਸਾ ੩੦.
ਗੀਤਾਂ, ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ।
ਕੁਮਾਰਵਿਜਯਂਨਾਮ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ੩੦.
ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਹਾਣੀ ਉਚਾਰੀ ਗਈ।
ਯੇ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯਂਤਿ ਸ਼ੁਚਯੋऽਮਿਤਭਾਗ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਨਂਤ੍ਯਰੂਪਮਜਰਾਮਰਮਾਦਧਾਨਾਃ ੩੦.
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਰੂਪ, ਬੁਢਾਪਾ ਰਹਿਤਾ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ੩੦.
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਾਰਕਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਕੁਮਾਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੩੧.
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ,
ਕੁਮਾਰੋ ਹ੍ਯਪਰਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਤਤਮ੍ ੩੧.
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਕੁਮਾਰ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਸਫਲੋ ਹਿ ਨृਣਾਂ ਸਦਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਧੂਤਪਾਪਾਸ੍ਤੇ ਭਵਂਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ॥ ੩੧.
ਕੁਮਾਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੌਨਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਉਵਾਚ ਚਰਿਤਂ ਤਦਾ ੩੧.
ਸ਼ੌਨਕ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਹ੍ਤਾਵ ਤਂ ਤਾਰਕਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਮਜਯਂ ਤਤਃ ੩੧.
ਜਦੋਂ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਮਹਿਮਾ ਹਿ ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਕਥ੍ਯਤੇ ੩੧.
ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਥੋਪਨਿषਦੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮੀਮਾਂਸਾਦ੍ਵਿਤਯੇਨ ਤੁ ੩੧.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮੀਮਾਂਸਾ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਗੁਣ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪੁਨਾਤਿ ਸਕਲਂ ਜਗਤ੍ ੩੧.
ਉਹ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚੈਵ ਸਵਾਸਵਮ੍ ਤृष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਯਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਾਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍॥ ੩੧.
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਨਮੋ ਭਰ੍ਗਾਯ ਦੇਵਾਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ ੩੧.
ਭਰਗਾ ਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨੀਲਕਂਠਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਵ੍ਯੋਮਾਵਯਵਰੂਪਿਣੇ ੩੧.
ਨੀਲਕੰਠ, ਸ਼ਰਵ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਮੇਨ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਹਿ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ੩੧.
ਯਮ ਦੇ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਵਾਕ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦ ੩੧.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਬੋਲਣ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।