ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਸ਼ਾਂਕਰਿਰ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋऽਭਵਤ੍ ੩੦.
ਉਸ ਭਾਲੇ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵਪੁੱਤਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਸਿਂਹੋ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਹਂਤੁਕਾਮਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ੩੦.
ਜਿਵੇਂ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਿੰਘ ਮਾਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰੇਣੈਵ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਰਕਃ ੩੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਮਾਰ ਤੇ ਤਾਰਕਾ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਅਭ੍ਯਾਸਪਰਮਾਵਾਸ੍ਤਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਿਜਿਗੀषਯਾ ੩੦.
ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਤਿਆਰੀ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਧਾਰਾਭਿਸ਼੍ਚ ਅਣੀਭੀਸ਼੍ਚ ਸੁਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੌ ਚ ਜਘ੍ਨਤੁਃ ੩੦.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨੁੱਕਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨੋਚੁਃ ਕਿਂਚਨ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ੩੦.
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਹਿਮਾਲਯੋऽਥ ਮੇਰੁਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਕੂਟਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਦੁਰਃ ੩੦.
ਫਿਰ ਹਿਮਾਲਿਆ, ਮੇਰੂ, ਸ਼ਵੇਤਕੂਟ ਤੇ ਦਰਦੁਰ ਪਹਾੜ ਆਏ।
ਲੋਕਾਲੋਕੌ ਮਹਾਸ਼ੈਲੌ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਤਃ ੩੦.
ਲੋਕਾਲੋਕ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਮਾਨਸੋੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਪਹਾੜ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਉਦਯਾਦ੍ਰਿਰ੍ਮਹੇਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤਗਿਰਿਰ੍ਮਹਾਨ੍॥ ੩੦.
ਉਦਯਾਚਲ, ਮਹੇਂਦਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਵੀ ਆਏ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਃ ੩੦.
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭਯਭੀਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਂਕਰਿਃ ੩੦.
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾ ਖਿਦ੍ਯਤ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਾ ਚਿਂਤਾ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਨਗਾਃ ੩੦.
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜੋ, ਕੋਈ ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਏਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਦਾ ਮਨਸ੍ਵੀ ਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਮੇਤਾਨ੍ ੩੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਚਕਰ੍ਤ ਰਿਪੋਃ ਸ਼ਿਰਃ ਏਵਂ ਸ ਜਯਮਾਪੇਦੇ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯੋ ਮਹਾਪ੍ਰਭੁਃ॥ ੩੦.
ਫਿਰ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਸੁਰਗਣਾ ऋषਯੋ ਗੁਹ੍ਯਕਾਃ ਖਗਾਃ ੩੦.
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਗੁਪਤ ਜੀਵ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਂ ਕੁਮਾਰਕਮ੍ ੩੦.
ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਵਿਜਯਮਾਪਨ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ ੩੦.
ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਤੁ ਗਾਢੇਨ ਗਿਰਿਜਾਪਿ ਤੁਤੋष ਵੈ ੩੦.
ਫਿਰ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ।
ਲਾਲਯਾਮਾਸ ਤਨ੍ਵਂਗੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਰੁਚਿਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ੩੦.
ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਡ ਪਾਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਆਰ੍ਯਾਸਨਗਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮਿਤਭਾषਿਣੀ ੩੦.
ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਬੋਲਦੀ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨੀਰਾਜਿਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੈਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਸਹ ੩੦.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਸਮੇਤ ਦੀਵਾ ਘੁੰਮਾਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਮਾਲਯਸ੍ਤਦਾਗਤ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ ੩੦.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ ਕੁਮਾਰਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੀਰਾਜਨਪਰਾ ਬਭੁਃ॥ ੩੦.
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੀਵਾ ਘੁਮਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषੇਣ ਭੂਯਸਾ ੩੦.
ਗੀਤਾਂ, ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ।
ਕੁਮਾਰਵਿਜਯਂਨਾਮ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ੩੦.
ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਹਾਣੀ ਉਚਾਰੀ ਗਈ।
ਯੇ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯਂਤਿ ਸ਼ੁਚਯੋऽਮਿਤਭਾਗ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਨਂਤ੍ਯਰੂਪਮਜਰਾਮਰਮਾਦਧਾਨਾਃ ੩੦.
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਰੂਪ, ਬੁਢਾਪਾ ਰਹਿਤਾ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ੩੦.
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਾਰਕਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਕੁਮਾਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੩੧.
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ,
ਕੁਮਾਰੋ ਹ੍ਯਪਰਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਤਤਮ੍ ੩੧.
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਕੁਮਾਰ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਸਫਲੋ ਹਿ ਨृਣਾਂ ਸਦਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਧੂਤਪਾਪਾਸ੍ਤੇ ਭਵਂਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ॥ ੩੧.
ਕੁਮਾਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।