ਗਜਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯੇਕਤਸ਼੍ਚ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਂਸ੍ਤਥਾ ੨੮.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹਾਥੀ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ।
ਪਦਾਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ੂਲਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ ੨੮.
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਸਨ, ਜੋ ਭਾਲਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ।
ਤੇ ਸੇਨੇ ਸੁਰਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ੨੮.
ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਉਭੇ ਸੇਨੇ ਤਦਾ ਤੇषਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚਾਮਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍ ਵਿਰੇਜਤੁਸ੍ਤਦਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਗਰ੍ਜਤੋ ਵਾਂਬੁਦਾਗਮੇ॥ ੨੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਗੱਜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਲ੍ਗਮਾਨਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ੨੯.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍ ੨੯.
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ੨੯.
ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਮੁਚੁਕੁਂਦੋ ਹਿ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ॥ ੨੯.
ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਤਾਰਕੋ ਹਿ ਤਦਾ ਤੇਨ ਮੁਚੁਕੁਂਦੇਨ ਧੀਮਤਾ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍॥ ੨੯.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਾਰਕ ਨੇ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਕੇ, ਹੱਸਦਿਆਂ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਕਿਂ ਰੇ ਮੂਢ ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਦ੍ਯ ਕृਤਮਸ੍ਤਿ ਬਲਾਦਿਦਮ੍ ੨੯.
“ਓ ਮੂਰਖ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਲਿਆ?”
ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਚੁਕੁਂਦੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ ੨੯.
ਤਾਰਕ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇ ਖਡ੍ਗਸਂਪਾਤਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਚਾਗ੍ਰਤਃ ੨੯.
“ਮੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਦਾ ਵੱਜਣਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।”
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਵੀਰੋ ਮੁਚੁਕੁਂਦੋ ਮਹਾਬਲਃ ਮਾਂਧਾਤੁਸ੍ਤਨਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਪਾਤ ਰਣਮਂਡਲੇ॥ ੨੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਮਾਂਧਾਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਥੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਤਿਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਚੋਤ੍ਥਿਤਃ ਪਰਵੀਰਹਾ॥ ੨੯.
ਪਰ ਉਸੀ ਪਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਫਿਰ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਸਜ੍ਜਮਾਨੋਤਿਮਹਾਬਲੋ ਵੈ ਹਂਤੁਂ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਂ ਚ ਤਾਰਕਮ੍ ੨੯.
ਫਿਰ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਤਾਰਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਾਰਕਂ ਯੋਦ੍ਧਕਾਮਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਿਲੋਚਨੋ ਮਹਾਨ੍ ੨੯.
ਤਾਰਕ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਯੋਧਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਰਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਨ ਤਾਰਕੋ ਹਨ੍ਯਤੇ ਮਾਨੁषੇਣ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਨ੍ਮਾ ਵਿਮੋਚੀਰ੍ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍॥ ੨੯.
ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਸਤਰ ਨਾ ਛੱਡੀ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਰ੍षੇਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ੨੯.
ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਤਦੋਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਾਰਦੋ ਦਿਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ੨੯.
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮੈਕਪਦ੍ਯੇਨ ਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍ ੨੯.
ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਇਕਜੁਟ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਣਾ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਮਨੋਹਰਂ ਸ਼ੁਭਂ ਹ੍ਯੁਦੀਰਿਤਂ ਤੇਨ ਮਹਾਪ੍ਰਭੇਣ ੨੯.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਖ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਕਹੇ ਮਨਮੋਹਕ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ,
ਤਤੋ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਸ਼ਂਖਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ ੨੯.
ਫਿਰ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ ਤੇ ਜੰਗ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਿੰਘਣੀਆਂ ਵਜਾਈਆਂ।
ਜਗਰ੍ਜੁਰਸੁਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਾਃ ੨੯.
ਉਥੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਕੇ ਗਰਜਣਾ ਕੀਤੀ।
ਗਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਸਾਦ੍ਯ ਤਾਰਕਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍ ੨੯.
ਕਈ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕੁਮਾਰਕਮ੍ ੨੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਨੇ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੈਰ੍ऋष੍ਟਿਭਿਃ ਪਾਸ਼ੈਃ ਖਡ੍ਗੈਃ ਪਰਸ਼ੁਪਾਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ੨੯.
ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਬਾਣ, ਫੰਦੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਤੇ ਪੱਟੀਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਤਾਰਕੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਹਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ ੨੯.
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਾਚ੍ਚ ਤਾਰਕੋ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ ੨੯.
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਤਾਰਕਾ ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਹਿ ਤਾਰਕਮ੍ ੨੯.
ਤਦ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤਾਰਕਾ ਉੱਤੇ ਬਾਣ ਸੁੱਟਿਆ।
ਏਵਂ ਸਂਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਤੌ ਜਘ੍ਨਤੁਸ਼੍ਚੇਤਰੇਤਰਮ੍ ੨੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ।