ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਦਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਸ ਸ਼ਾਂਕਰਿਃ ਸਰ੍ਵਗਣੈਰੁਪੇਤਃ ੨੮.
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਚੇ ਤਸਂ ਛਤ੍ਰ ਮਹਾਮਣਿਪ੍ਰਭਂ ਰਤ੍ਨੈਰੁਪੇਤਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ ੨੮.
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਛਤਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸਂਮੀਲਿਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸਵ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ੨੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਅੱਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਯਮੇऽਪਿ ਸ੍ਵਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਦਾਗਤਿਃ ਈਸ਼ੋऽਪਿ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨੈਰ੍ऋਤੋ ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਃ ਸਹ॥ ੨੮.
ਯਮ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਰੁਤ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਨੈਰਿਤਿ ਆਪਣੇ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤੇऽष੍ਟੌ ਲੋਕਪਾ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਤਾਰਕਂ ਹਂਤੁਮੇਵ ੨੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਠੇ ਲੋਕੇ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤੇ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾ ਹਿ ਅਵਤੇਰੁਸ਼੍ਚ ਭੂਤਲਮ੍ ੨੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ।
ਪਾਤਾਲਾਚ੍ਚ ਸਮਾਯਾਤਾਸ੍ਤਾਰਕਸ੍ਯੋਪਜੀਵਿਨਃ ੨੮.
ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਵੀ, ਜੋ ਤਾਰਕ ਦੇ ਆਸਰੇ ਜੀਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਆ ਗਏ।
ਤਾਰਕੋ ਹਿ ਸਮਾਯਾਤੋ ਵਿਮਾਨੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਃ ੨੮.
ਤਾਰਕ ਵੀ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਚਾਮਰੈਰ੍ਵਿਜ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍॥ ੨੮.
ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਹੋਏ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਅਂਤਰ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਦਾ ੨੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗਜਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯੇਕਤਸ਼੍ਚ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਂਸ੍ਤਥਾ ੨੮.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹਾਥੀ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ।
ਪਦਾਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ੂਲਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ ੨੮.
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਸਨ, ਜੋ ਭਾਲਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ।
ਤੇ ਸੇਨੇ ਸੁਰਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ੨੮.
ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਉਭੇ ਸੇਨੇ ਤਦਾ ਤੇषਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚਾਮਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍ ਵਿਰੇਜਤੁਸ੍ਤਦਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਗਰ੍ਜਤੋ ਵਾਂਬੁਦਾਗਮੇ॥ ੨੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਗੱਜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਲ੍ਗਮਾਨਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ੨੯.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍ ੨੯.
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ੨੯.
ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਮੁਚੁਕੁਂਦੋ ਹਿ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ॥ ੨੯.
ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਤਾਰਕੋ ਹਿ ਤਦਾ ਤੇਨ ਮੁਚੁਕੁਂਦੇਨ ਧੀਮਤਾ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍॥ ੨੯.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਾਰਕ ਨੇ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਕੇ, ਹੱਸਦਿਆਂ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਕਿਂ ਰੇ ਮੂਢ ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਦ੍ਯ ਕृਤਮਸ੍ਤਿ ਬਲਾਦਿਦਮ੍ ੨੯.
“ਓ ਮੂਰਖ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਲਿਆ?”
ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਚੁਕੁਂਦੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ ੨੯.
ਤਾਰਕ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ:
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇ ਖਡ੍ਗਸਂਪਾਤਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਚਾਗ੍ਰਤਃ ੨੯.
“ਮੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਦਾ ਵੱਜਣਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।”
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਵੀਰੋ ਮੁਚੁਕੁਂਦੋ ਮਹਾਬਲਃ ਮਾਂਧਾਤੁਸ੍ਤਨਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਪਾਤ ਰਣਮਂਡਲੇ॥ ੨੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਮਾਂਧਾਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਥੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਤਿਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਚੋਤ੍ਥਿਤਃ ਪਰਵੀਰਹਾ॥ ੨੯.
ਪਰ ਉਸੀ ਪਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਫਿਰ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਸਜ੍ਜਮਾਨੋਤਿਮਹਾਬਲੋ ਵੈ ਹਂਤੁਂ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਂ ਚ ਤਾਰਕਮ੍ ੨੯.
ਫਿਰ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਤਾਰਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਾਰਕਂ ਯੋਦ੍ਧਕਾਮਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਿਲੋਚਨੋ ਮਹਾਨ੍ ੨੯.
ਤਾਰਕ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਯੋਧਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਰਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਨ ਤਾਰਕੋ ਹਨ੍ਯਤੇ ਮਾਨੁषੇਣ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਨ੍ਮਾ ਵਿਮੋਚੀਰ੍ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍॥ ੨੯.
ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਸਤਰ ਨਾ ਛੱਡੀ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਰ੍षੇਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ੨੯.
ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਤਦੋਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਾਰਦੋ ਦਿਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ੨੯.
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮੈਕਪਦ੍ਯੇਨ ਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍ ੨੯.
ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਇਕਜੁਟ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਣਾ ਹੈ।