ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰੇ ਮੂਢ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍॥ ੨੮.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਲੋਕਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਃ ੨੮.
ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੋਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ ੨੮.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਬੋਲ ਪਏ।
ਜਾਨਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੇਵਰ੍षੇ ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍ ੨੮.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਨਾਰਦੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਤਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ੨੮.
ਨਾਰਦ ਜੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਜਾਨੀਧ੍ਵਮਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਮਾਰਂ ਜਯਿਨਂ ਸੁਰਾਃ ੨੮.
ਹੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਕੁਮਾਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ੨੮.
ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਕੁਮਾਰਂ ਗਜਮਾਰੋਪ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਗ੍ਰਗੋऽਭਵਤ੍ ੨੮.
ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚਾੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਭੇਰੀਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ ੨੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੂੜੀਆਂ ਤੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗਜਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੇਂਦ੍ਰਾਯ ਕੁਮਾਰੋ ਯਾਨਮਾਰੁਹਤ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਚਿਤ੍ਰਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤਥਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍॥ ੨੮.
ਹਾਥੀ ਮਹੇਂਦਰ ਨੂਂ ਦੇ ਕੇ, ਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਭਰੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚਾੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਦਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਸ ਸ਼ਾਂਕਰਿਃ ਸਰ੍ਵਗਣੈਰੁਪੇਤਃ ੨੮.
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਚੇ ਤਸਂ ਛਤ੍ਰ ਮਹਾਮਣਿਪ੍ਰਭਂ ਰਤ੍ਨੈਰੁਪੇਤਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ ੨੮.
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਛਤਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸਂਮੀਲਿਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸਵ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ੨੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਅੱਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਯਮੇऽਪਿ ਸ੍ਵਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਦਾਗਤਿਃ ਈਸ਼ੋऽਪਿ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨੈਰ੍ऋਤੋ ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਃ ਸਹ॥ ੨੮.
ਯਮ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਰੁਤ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਨੈਰਿਤਿ ਆਪਣੇ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤੇऽष੍ਟੌ ਲੋਕਪਾ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਤਾਰਕਂ ਹਂਤੁਮੇਵ ੨੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਠੇ ਲੋਕੇ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤੇ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾ ਹਿ ਅਵਤੇਰੁਸ਼੍ਚ ਭੂਤਲਮ੍ ੨੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ।
ਪਾਤਾਲਾਚ੍ਚ ਸਮਾਯਾਤਾਸ੍ਤਾਰਕਸ੍ਯੋਪਜੀਵਿਨਃ ੨੮.
ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਵੀ, ਜੋ ਤਾਰਕ ਦੇ ਆਸਰੇ ਜੀਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਆ ਗਏ।
ਤਾਰਕੋ ਹਿ ਸਮਾਯਾਤੋ ਵਿਮਾਨੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਃ ੨੮.
ਤਾਰਕ ਵੀ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਚਾਮਰੈਰ੍ਵਿਜ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍॥ ੨੮.
ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਹੋਏ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਅਂਤਰ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਦਾ ੨੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗਜਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯੇਕਤਸ਼੍ਚ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਂਸ੍ਤਥਾ ੨੮.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹਾਥੀ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ।
ਪਦਾਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ੂਲਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ ੨੮.
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਸਨ, ਜੋ ਭਾਲਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ।
ਤੇ ਸੇਨੇ ਸੁਰਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ੨੮.
ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਉਭੇ ਸੇਨੇ ਤਦਾ ਤੇषਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚਾਮਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍ ਵਿਰੇਜਤੁਸ੍ਤਦਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਗਰ੍ਜਤੋ ਵਾਂਬੁਦਾਗਮੇ॥ ੨੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਗੱਜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਲ੍ਗਮਾਨਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ੨੯.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍ ੨੯.
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ੨੯.
ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਮੁਚੁਕੁਂਦੋ ਹਿ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ॥ ੨੯.
ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਤਾਰਕੋ ਹਿ ਤਦਾ ਤੇਨ ਮੁਚੁਕੁਂਦੇਨ ਧੀਮਤਾ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍॥ ੨੯.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਾਰਕ ਨੇ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਕੇ, ਹੱਸਦਿਆਂ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਕਿਂ ਰੇ ਮੂਢ ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਦ੍ਯ ਕृਤਮਸ੍ਤਿ ਬਲਾਦਿਦਮ੍ ੨੯.
“ਓ ਮੂਰਖ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਲਿਆ?”